Κινηματογράφος | Ταινίες

Transit , 2018

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κρίστιαν Πέτζολντ
Σενάριο
Κρίστιαν Πέτζολντ
Πρωταγωνιστούν
Φραντς Ρογκόφσκι, Πάουλα Μπέερ, Γκότεχαρτ Γκίζε, Λίλιεν Μπάτμαν, Μπάρμπαρα Άουερ, Ματίας Μπραντ
Διάρκεια
101
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
18 Απριλίου 2019

Εβραίος που διώκεται από τους Ναζί υιοθετεί την ταυτότητα νεκρού συγγραφέα και ερωτεύεται την πρώην γυναίκα εκείνου, σε ένα μελόδραμα που έχει επίτηδες μεταφυτευτεί στην σημερινή (αλλά άχρονη) Μασσαλία.

Το μυθιστόρημα «Τράνζιτο» (εκδόσεις Άγρα), που η Γερμανίδα Άνα Ζέγκερς εξέδωσε το 1944, αναφέρεται στον Γερμανοεβραίο Γκέοργκ, ο οποίος, κυνηγημένος από τους Ναζί, καταφεύγει στη Γαλλία, υιοθετεί σχεδόν εκ παραδρομής την ταυτότητα ενός αυτόχειρα λογοτέχνη σχεδιάζοντας να φύγει στη θέση του για Μεξικό, μέχρι που γνωρίζεται και ερωτεύεται με την άλλοτε εν διαστάσει σύντροφο και νυν χήρα του μακαρίτη (την ενσαρκώνει η Μπέερ, που και στο «Φραντς» του Οζόν μου είχε φανεί κάπως υπερβολική). Το δε «τρανζιτ» του τίτλου αναφέρεται στην μετέωρη κατάσταση αυτών των επίδοξων μεταναστών, που συνωστίζονταν στην «ελεύθερη» Μασσαλία προσβλέποντας σε μια νέα ζωή μακριά από την ναζιστική θηριωδία, κάπου στη Λατινική Αμερική. Κατά την μεταφορά του λογοτεχνήματος στο σινεμά, ο Πέτσολντ πρόκρινε δυο επιλογές, που επηρεάζουν καθοριστικά την ταινία. Η πρώτη, όχι και τόσο αναπάντεχα, είναι ένα λογοτεχνίζον, τριτοπρόσωπο voice over, που μέσα από ξερά εκφωνούμενα εδάφια (του βιβλίου ή παραπλήσια) σκιαγραφεί το ψυχολογικό υπόβαθρο του Γκέοργκ (καλός ο Ρογκόφσκι, από το «Happy End» του Χάνεκε). Προσωπικά, έχω μια αντιπάθεια στα voice over –και δεν πρόκειται καν για το πιο πετυχημένο στην ιστορία του γερμανικού σινεμά, αν με εννοείτε…

Εκείνο, ωστόσο, που χαρακτηρίζει ολοκληρωτικά την ταινία, είναι το χρονικό πλαίσιο στο οποίο τοποθετεί τη δράση ο Πέτσολντ. Πρόκειται για ένα άχρονο τώρα, ένα σήμερα απεκδυμένο μεν από τρανταχτά τεχνολογικά πειστήρια του 21ου αιώνα, αλλά με τα ρούχα, τους χώρους, τα οχήματα, ακόμη και την σκηνοθεσία ή την ηλιόλουστη διεύθυνση φωτογραφίας (Χανς Φρομ) να φαντάζουν τελείως σημερινά, κι ας αναφέρονται σε γεγονότα που διαδραματίστηκαν στον Β’ Παγκόσμιο. Είναι μια παράξενη επιλογή. Η ύπαρξή της φέρνει αναπόφευκτους παραλληλισμούς με τα σημερινά τράνζιτο λαθρομεταναστών που συνωστίζονται χωρίς προοπτικές σε γκετοποιημένα κέντρα φιλοξενίας –κι αυτό, από μόνο του, δεν είναι κακό. Ο τρόπος, όμως, που υλοποιεί το εύρημά του ο Πέτσολντ, μαζί με το ερωτικό μελόδραμα, κάτι νουάρ ανατροπές, και μια υποπλοκή με μια μουγγή, έρχονται και αποδυναμώνουν τελεσίδικα το όλον.  

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες