Κινηματογράφος | Ταινίες

Γυναίκες με τα όλα τους , 2017 (Die göttliche Ordnung)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πέτρα Φόλπε
Σενάριο
Πέτρα Φόλπε
Πρωταγωνιστούν
Μαρί Λόιενμπεργκερ, Μαξιμίλιαν Σιμόνισεκ, Τερέζε Άφολτερ, Σιμπίλε Μπρούνερ, Μάρτα Τζόφολι, Έλα Ρουμπφ
Διάρκεια
97
Χώρα
Ελβετία
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
18 Απριλίου 2019

Η αφύπνιση μιας ελβετίδας νοικοκυράς και η ένταξή της στον αγώνα για δικαίωμα ψήφου στις Ελβετίδες το 1971, σε μια χαριτωμένη, αλλά και απόλυτα προβλέψιμη ταινία με εξόφθαλμο σάουντρακ.

Είναι πασίγνωστο, νομίζω, ότι η κοινωνικά ευαισθητοποιημένη, ευημερούσα Ελβετία των αέναων δημοψηφισμάτων έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες μόλις το 1971 –προτελευταία από τις δυτικές χώρες, καθότι το Λίχτενσταϊν… ξύπνησε το 1984. Με αυτό το σοβαρότατο θέμα καταπιάνεται η Φόλπε, προσεγγίζοντας, όμως, το διακύβευμα με αρκετά ανάλαφρο τρόπο. Σε κάποιο αλπικό χωριό του 1971, η Νόρα (Λόιενμπεργκερ, καλή) ζει παραδοσιακά ως νοικοκυρά, σύζυγος του ξυλουργού Χανς (Σιμόνισεκ) και μητέρα των δυο παιδιών τους. Θα ήθελε να δουλέψει, έστω μερικώς, αλλά ο άντρας-αφέντης ούτε που να το ακούσει. Εξάλλου, κάτι τέτοια τα αποφάσιζε τότε βάσει νόμου το αρσενικό της οικογένειας… Η παρόρμηση της Χάνα (Ρουμπφ), της νεαρής ανηψιάς της Νόρα, να το σκάσει με τον μαλλιά μηχανόβιο φίλο της, και η συνακόλουθη παραδειγματική τιμωρία της, θα ωθήσουν τελικώς την θεία προς την ατομική της επανάσταση. Η Νόρα θα γίνει οσονούπω κεντρικό πρόσωπο των σουφραζέτων του χωριού, κοντραριζόμενη με τα ήθη της εποχής, φτάνοντας στα πρόθυρα διαζυγίου, και, κυρίως, ανακαλύπτοντας ουσιαστικότερα την γυναικεία φύση της, πράγμα που θα την χρίσει και ολίγον Λυσιστράτη των Άλπεων. Ε, και μετά ψηφίσαν οι άντρες Ελβετοί, και απέκτησαν κι οι Ελβετίδες δικαίωμα ψήφου…

Η αφήγηση είναι προβλέψιμη και συμβατική –κι είναι κι εκείνο το σάουντρακ, με την πρωτότυπη μουσική της Ανέτε Φοκ να συνδιαλέγεται με τραγούδια-ύμνους σαν το «Respect» της Αρίθα Φράνκλιν, που δεν αφήνει σκηνή για σκηνή χωρίς την δέουσα συναισθηματική υπογράμμιση. Πάντως, παρά την γενικότερη σχηματοποίηση των ρόλων, υπάρχουν δυο-τρεις χαριτωμένοι δεύτεροι χαρακτήρες, σαν την προχώ ιταλίδα μετανάστρια (Τζόφολι), ή την ηλικιωμένη Φρόνι (Μπρούνερ, θαυμάσια), που είχε παλέψει για τη γυναικεία ψήφο στις κινητοποιήσεις του 1959. Αντίθετα, παραείναι στερεότυπη η «κακιά» παραδοσιακή συγχωριανή (Άφολτερ), που ξεστομίζει και τα περί «θείας τάξης» στη σχέση ανδρών-γυναικών, φράση που φιγουράρει στον πρωτότυπο τίτλο του φιλμ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες