Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Πραξικόπημα , 2018 (Anons)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν
Σενάριο
Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν, Ερκάν Κεζάλ
Πρωταγωνιστούν
Αλί Σεκινέρ Αλίτσι, Ταρχάν Καργκιέζ, Μουράτ Κιλίτς, Σενκάν Γκιλεργίζ, Σερκάν Ερκάν, Μεχμέτ Γιλμάζ Ακ, Ναζμί Κιρίκ
Διάρκεια
94
Χώρα
Βουλγαρία, Τουρκία
Είδος
Σατιρική δραμεντί
Πρεμιέρα
02 Μαΐου 2019

Απολαυστική αυστηροπαιγνιώδης ατμόσφαιρα, θαυμάσιο καδράρισμα και μεστές ερμηνείες, καθώς πέντε στρατιωτικοί, στην Κωνσταντινούπολη του 1963, επιχειρούν να κάνουν ραδιοφωνική αναγγελία του πραξικοπήματος που, κατά πάσα πιθανότητα, πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα…

Η τρίτη ταινία του δεξιοτέχνη Κοσκούν, μια απολαυστική τραγικωμωδία που συνδυάζει φλεγματικό χιούμορ με ξεσπάσματα βίας και πολιτικό στοχασμό, εμπνέεται, πολύ χαλαρά, από αληθινά γεγονότα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, ο Κοσκούν και το φιλμ του ενδιαφέρονται πολύ λιγότερο για τα ίδια τα γεγονότα, όσο για τον σκωπτικοστοχαστικό σχολιασμό τους. Μετά την εναρκτήρια σεκάνς –που διαδραματίζεται σε ευπρεπές δυτικογερμανικό νοσοκομείο και συνδέεται πλαγίως με την κεντρική πλοκή– μεταπηδάμε στην χαοτική Κωνσταντινούπολη, μια βροχερή νύχτα του 1963. Στη διάρκειά της, πέντε καραβανάδες (Αλίτσι, Καραγκιέζ, Κιρίκ, Γκιλεργίζ, Κιλίτς) θα επιχειρήσουν να καταλάβουν το Κρατικό Ραδιοσταθμό στην Κωνσταντινούπολη, με αποστολή να ανακοινώσουν επισήμως την ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό, συνεπεία πραξικοπήματος στην πρωτεύουσα Άγκυρα. Έλα, όμως, που τίποτα δεν τους βγαίνει… Εκτός από την ασταμάτητη βρόχα, μια αναδυόμενη προδοσία, και μερικές ακόμη αναποδιές, για τις οποίες οι τύποι αποδεικνύονται εντελώς απροετοίμαστοι, το βασικό πρόβλημα είναι πως ο τεχνικός ήχου απουσιάζει. «Μπορούμε να πάμε να τον φέρουμε από το σπίτι του», τους προτείνει μειλίχια ο διευθυντής του ραδιοσταθμού (Ερκάν), «όπως είχαμε κάνει και στο πραξικόπημα του 1960». Απλά πράματα, δηλαδή… Αλλά το ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα –εκείνο που πυροδοτεί και ορισμένες από τις καλύτερες ατάκες του φιλμ– είναι πως εκείνη την μακρινή εποχή τα νέα ταξίδευαν πολύυυυ αργά μεταξύ Άγκυρας και Πόλης. Συνεπώς, κατά βάθος, οι πέντε καταληψίες του ραδιοσταθμού δεν έχουν ιδέα αν έγινε ή δεν έγινε τελικά το πραξικόπημα…            

Μετά τη μέση του φιλμ, ο τόνος γίνεται πιο κωμικός, καίτοι πινελιές βίας (όπως η εν ψυχρώ εκτέλεση ενός ταξιτζή) όλο και ξεπηδούν, ενώ ο ενδιαφέρων καυστικός σχολιασμός κάνει φύλλο και φτερό την εκάστοτε εξουσία και τα τερτίπια που επιστρατεύει για να πείσει –ή για να επιβληθεί. Ένας «καουρισμάκειος» σουρεαλισμός, που υποστηρίζεται παραδειγματικά από την ασάλευτη, καλαίσθητη διεύθυνση φωτογραφίας του Βούλγαρου, Κρουμ Ροντρίγκεζ, παντρεύεται με τις καλές ερμηνείες, και την λιτή μα τόσο εύγλωττη διεύθυνση παραγωγής (του Λάζλο Ράικ, που είχε κάνει τον «Γιό του Σαούλ»), παραδίδοντας μια ταινία ψυχαγωγική και ταυτόχρονα τέρμα σοβαρή. Πηγαίντε.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες