Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο αξιαγάπητος κύριος Τροχίδης , 2018 (Raoul Taburin a un secret)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πιέρ Γκοντό
Σενάριο
Γκιγιόμ Λορόν
Πρωταγωνιστούν
Μπενουά Πελβούρ, Εντουάρ Μπαέ, Σουζάν Κλεμάν, Βικτόρ Ασιέ, Γκρεγκορί Γκαντμπουά, Ιλονά Μπασελιέ, Μαριλού Οσιλού
Διάρκεια
89
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Κωμωδία
Πρεμιέρα
02 Μαΐου 2019

Απλοϊκή και παλιομοδίτικα εξωραϊσμένη ταινία για τον ονομαστό μηχανικό ποδηλάτων ενός γραφικού γαλλικού χωριού, που έρχεται αντιμέτωπος με το μείζον ψέμα της ζωής του: δεν ξέρει να κάνει ποδήλατο.

Ο Ραούλ Τροχίδης (ο Πελβόρ, που απολαύσαμε στο «Η ολοκαίνουργια… Καινή Διαθήκη») είναι ο ένας και μοναδικός μηχανικός ποδηλάτων του Σαν Σερόν, ενός απερίγραπτα γραφικού χωριού στον γαλλικό νότο. Σε αυτόν τον άχρονα παλιομοδίτικο τόπο, ο Ραούλ χαίρει μεγάλης εκτίμησης, αφού παίζει τα ποδηλατικά ζητήματα στα δάχτυλα. Έλα όμως, που ο τύπος δεν κατάφερε ποτέ του να μάθει ποδήλατο! Πέφτουν τα σχετικά φλασμπάκ-πειστήρια με τις ποδηλατικές σαβούρδες της παιδικής του ηλικίας, τον βλέπουμε και στα 20 του (Ασιέ) κατά τη  γνωριμία του με τη Μαντλέν (αρχικά η Μπασελιέ, μετά η Κλεμάν), την λατρευτή του γυναίκα. Ο Ραούλ, βέβαια, προσπάθησε κάποτε να πει στους συγχωριανούς του ότι δεν ξέρει ποδήλατο, αλλά ουδείς τον πίστεψε… Επιστρέφοντας στο σήμερα, στο χωριό καταφθάνει ο Ερβέ Ποζάτος (Μπαέρ), ονομαστός φωτογράφος, που απαθανατίζει πρόσωπα και δραστηριότητες του χωριού και γίνεται πρώτο φιλαράκι με τον Ραούλ. Μέχρι που ζητάει από τον ποδηλατά να τον φωτογραφήσει κι εκείνον να τρέχει καβάλα στο εργαλείο του με φόντο έναν γκρεμό… Η ώρα της αλήθειας έχει φτάσει για τον Τροχίδη. Πλην όμως, θαύματα γίνονται –ειδικά σε κάτι τέτοιες ανώδυνα γλυκανάλατες ταινίες.        

Βασισμένη στο ομότιτλο κόμικ του Ζαν Ζακ Σανπέ (εικονογράφου του διάσημου «Μικρού Νικόλα»), η καινούρια ταινία του Γκοντό, δυό χρόνια μετά το οσαύτως καραμέτριο «Παράφορα», σερβίρει μια μικρή, πλαδαρή ιστοριούλα, που επαφίεται στην διαχρονική γραφικότητα της γαλλικής επαρχίας (διεύθυνση φωτογραφίας, της έμπειρης Κλερ Ματόν) για να καλύψει την έλλειψη σκηνοθετικού ρυθμού και την σεναριακή της ένδεια. Εκείνο, πάλι, που δεν καλύπτεται με τίποτα είναι το κλισαρισμένο εξομολογητικό voice over του Ραούλ, που καταφέρνει να απομακρύνει ακόμη περισσότερο τον κεντρικό ήρωα από τον θεατή, παρά την παρουσία του Πελβόρ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες