Κινηματογράφος | Ταινίες

John Wick | Κεφάλαιο 3 , 2019 (John Wick: Chapter 3 - Parabellum)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τσαντ Σταχέλσκι
Σενάριο
Ντέρεκ Κόλσταντ, Σέι Χάτεν, Κρις Κόλινς, Μαρκ Άμπραμς
Πρωταγωνιστούν
Κιάνου Ριβς, Χάλι Μπέρι, Ίαν ΜακΣέιν, Λόρενς Φίσμπερν, Έιζα Κέιτ Ντίλον, Αντζέλικα Χιούστον, Μαρκ Ντακάσκος
Διάρκεια
130
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια αγωνίας
Πρεμιέρα
16 Μαΐου 2019

Ορδές εκτελεστών-συναδέλφων κυνηγάνε το επικηρυγμένο κεφάλι του Ουίκ, οι ευφάνταστες, αρτιστίκ, χορογραφημένες μάχες ανεβάζουν ψηλά τον πήχη, αλλά έρχεται η νιοστή εκτέλεση κατακέφαλα και κάπου γκώνεις…

Περιέργως πως, τούτη η τρίτη περιπέτεια του αποσυρμένου-μα-επανακάμψαντα-λόγω-σκύλου εκτελεστή, Τζον Ουίκ (Ριβς), καίτοι απλοϊκότατη στην πλοκή της και ακόμη πιο μακριά από την προηγούμενη («John Wick: Κεφάλαιο 2»), είναι η καλύτερη έως τώρα. Και συγχρόνως, η πανηγυρικά χειρότερη… Καλύτερη, διότι ο τέως κασκαντέρ Σταχέλσκι όλο και εξελίσσεται ως σκηνοθέτης (από την αρχή είχε δείξει ότι το’ χει). Και καθώς κατέχει αυταπόδεικτα τα μυστικά των σταντ, η τρίτη του ταινία διαθέτει μερικές όντως χαζευτικές σκηνές αδρεναλινικής δράσης και ανοικονόμητου μακελειού συνδυάζοντας προχώ κασκαντεριλίκια με ψηφιακά εφέ. Ενδεικτικά: υποβρύχια πάλη μέχρι θανάτου, κυνηγητό καβάλα σε μηχανή αλλά και… άλογο, πιστολίδι με απανωτές αντανακλάσεις σε καθρέφτες, πολλές χατζάρες, μάχη σε δημόσια βιβλιοθήκη με όπλο έναν τόμο-αγκωνάρι, κι όλα αυτά με φόντο μια νυχτερινή και σάπια Νέα Υόρκη, όμορφα φωτογραφημένη από τον Δανό Νταν Λάουστσεν (οσκαροϋποψήφιος για την «Μορφή του νερού»). Στον αντίποδα, η ταινία είναι επιεικώς απαράδεκτη λόγω των δεκάδων πυροβολισμών στο κεφάλι που μοστράρει ξανά και ξανά, με πάσα φυσικότητα, καθώς ο Ουίκ ξεπαστρεύει έναν-έναν τους αναρίθμητους συναδέλφους-εκτελεστές που τον καταδιώκουν με έπαθλο 14 εκατομμύρια δολάρια γι’ αυτόν που θα το καταφέρει.

Παρεμπιπτόντως, αυτό είναι όλο κι όλο το στόρι: αφού στην προηγούμενη ταινία ο ήρως μας παραβίασε τον άγραφο κανόνα των συνασπισμένων εκτελεστών, που απαγορεύει οποιαδήποτε «δουλειά» στο ξενοδοχείο-ορμητήριο που διευθύνει ο φάνκι Ουίνστον (ΜακΣέιν), τώρα έχει επικηρυχτεί. Προκύπτουν, βέβαια, κάτι σεναριακές τζιριτζάντζουλες με τις τέως «συναδέλφισσες», που ενσαρκώνουν η Χιούστον και η Μπέρι (χάρη στην δεύτερη, ο Ουίκ και η χάρη του φτάνουν έως την Καζαμπλάνκα), αλλά το κυρίως μενού είναι οι μάχες και οι σκοτωμοί –και δη, οι κεφαλικές εκτελέσεις. Εν κατακλείδι και μεταξύ μας, όσο μάστορας κι αν είναι ο Σταχέλσκι στην ενορχήστρωση φαντεζί μαχών στους κόλπους του χλιδάτου υπόκοσμου, αυτή η ειδωλοποίηση της βίας λογικά απωθεί και κουράζει τον θεατή. Παρεκτός κι είναι ψηφοφόρος του Τραμπ…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες