Κινηματογράφος | Ταινίες

Αλπεις , 2011

Id

Σκηνοθεσία
Γιώργος Λάνθιμος
Σενάριο
Ευθύμης Φιλίππου, Γιώργος Λάνθιμος
Πρωταγωνιστούν
Αγγελική Παπούλια, Άρης Σερβετάλης, Αριάν Λαμπέντ, Τζόνι Βεκρής, Ευθύμης Φιλίππου
Διάρκεια
115
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
27 Οκτωβρίου 2011

Ποιο θα έπρεπε λογικά να είναι το επόμενο βήμα του Γιώργου Λάνθιμου μετά τον «Κυνόδοντα» - ίσως την πιο πολυσυζητημένη ταινία του μοντέρνου ελληνικού σινεμά; Μάλλον να είναι όσο το δυνατόν πιο απρόβλεπτος και απερίγραπτος, πράγμα το οποίο κατάφερε με τις «Άλπεις».

ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΔΕΚΑ: 7
 
Οι ήρωες της νέας ταινίας του Γιώργου Λάνθιμου μοιάζουν με ανδρείκελα. Δεν μιλούν, παπαγαλίζουν. Δεν βιώνουν την ζωή γύρω τους, τη μιμούνται. Μια τέτοια πράξη μίμησης είναι και η δουλειά που αναλαμβάνει να φέρει εις πέρας η μυστηριώδης τετραμελής οργάνωση που ονομάζεται «Άλπεις». Μια νοσοκόμα, ένας τραυματιοφορέας, μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής και ο προπονητής της αναλαμβάνουν να υποδύονται ανθρώπους οι οποίοι δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή, για λογαριασμό των συγγενών τους. Για λίγες ώρες την εβδομάδα και έναντι κάποιου αδιευκρίνιστου (σε εμάς τους θεατές) ποσού μπορούν να ενσαρκώσουν πειθήνια την αδικοχαμένη αθλήτρια κόρη σου, τον πρόσφατα αποχωρήσαντα για τους ουρανούς κολλητό σου ή την αλλοδαπή φιλενάδα σου που εγκατέλειψε πρόωρα τα επίγεια, αρκεί η συγκεκριμένη ψευδαίσθηση να υιοθετείται πιστά από σύσσωμους τους εμπλεκόμενους και σύσσωμοι οι εμπλεκόμενοι να αγκαλιάζουν πλήρως την ψευδαίσθηση. Το ευρηματικό σενάριο του φιλμ παρακολουθεί αυτή την ανορθόδοξη εκδήλωση νεκροφιλίας στις πολλαπλές εφαρμογές της, μέχρι την στιγμή που η παραβατικότητα ενός από τα μέλη θα οδηγήσει σε μια απελπισμένη πράξη εξέγερσης. 
Αν όλα τα παραπάνω διαβάζονται ως ιδιαίτερα απλά και ξεκάθαρα, στην ταινία μεταμορφώνονται σε ένα ιδιόρρυθμο και συναισθηματικά απονεκρωμένο σύμπαν. Στον αλλόκοτο κόσμο των «Άλπεων» ο θεατής διατηρεί εξ ολοκλήρου την αίσθηση ότι αυτό που παρακολουθεί επί οθόνης είναι ένα παιχνίδι, μια θλιβερή μίμηση ζωής όμοια με αυτή που εμπορεύονται οι χαρακτήρες του φιλμ, οι διάλογοι και οι ερμηνείες εκτελούνται με τρόπο πλήρως αποδραματοποιημένο και η σκηνοθεσία προσπαθεί να αντικρίσει με όρους ρεαλιστικούς και με σοβαρή έκφραση στο πρόσωπο μια ολότελα παράλογη και τραγελαφική κατάσταση.  
Αυτός ο παράξενα εθιστικός και διαρκώς στο όριο του ακραίου κόσμος παραμένει, εντούτοις, σε μεγάλο του μέρος ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του, γεγονός που αναμένεται να φέρει σε αμηχανία μέρος του κοινού που θα παρακολουθήσει το φιλμ. Το μεγάλο στοίχημα που βάζουν οι «Άλπεις», ωστόσο, είναι να σε κάνουν να μαντέψεις τι είδους ταινία παρακολουθείς. Μια κοινωνική σάτιρα της αυτοματοποιημένης καθημερινής ζωής, όπως την βιώνουμε μηρυκαστικά και την αναπαράγουμε μηχανικά; Μια μαύρη φάρσα πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση; Μια διαστρεβλωμένη ματιά πάνω σε οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε ως «κανονικό»; Ή μήπως ένα σχόλιο πάνω στη δύναμη του ίδιου του σινεμά να υποκαθιστά με βολικές πλάνες και ιδανικά φαντάσματα την πραγματική ζωή; Οι απαντήσεις ανήκουν στον κάθε θεατή χωριστά. Η ταινία βρίθει εκπλήξεων, παρ’ όλα αυτά, και πιστοποιεί τον Γιώργο Λάνθιμο ως ένα εξαιρετικό κινηματογραφικό ταλέντο με σταθερά απρόβλεπτη παρουσία στη μεγάλη οθόνη.

Λουκάς Κατσίκας

Φωτογραφίες