Κινηματογράφος | Ταινίες

Ραλφ Η Επόμενη Πίστα , 2012 (Wreck-It Ralph)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ριτς Μουρ
Σενάριο
Φιλ Τζόνστον, Τζένιφερ Λι
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Βασίλης Αξιώτης, Κλεοπάτρα Ροντήρη, Όθωνας Μεταξάς, Ιφιγένεια Στάικου, Αντρέας Ευαγγελάτος, Αφροδίτη Αντωνάκη, Κώστας Τσάκωνας, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Γιάννης Στεφόπουλος, Νέστορας Κοψιδάς, Ακίνδυνος Γκίκας
Διάρκεια
101
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Animation
Πρεμιέρα
25 Δεκεμβρίου 2012

Ο αναξιοποίητος μέχρι τώρα κόσμος των βιντεογκέιμ φιλοξενεί τους μετρίως ενδιαφέροντες χαρακτήρες και τα εντυπωσιακά, καλοδουλεμένα γραφιστικά μια ταινίας που υπογράφει ο σκηνοθέτης των «Simpsons».

Ο Ραλφ, ένα «κτήνος» 2,5 μέτρων και 290 κιλών, έχει κάνει πολύχρονη «καριέρα» ως κακός Καταστροφέας σε ένα παλιομοδίτικο βιντεογκέιμ 8-bit, που έχει για πρωταγωνιστή τον καλό Μάστρο-Φέλιξ. Αλλά βαρέθηκε ο έρμος πια και θέλει να αποδείξει ότι κι εκείνος μπορεί να γίνει ένας επιθυμητός ήρωας βιντεοπαιχνιδιού. Βγαίνει, λοιπόν, στη γύρα, μπαίνει σε μεταγενέστερους βιντεο-κόσμους, γνωρίζεται με άλλους ήρωες παιχνιδιών και κάθε τόσο επιστρέφει και στον Κεντρικό Σταθμό Παιχνιδιών, απ’ όπου «διοικείται» ο μικρόκοσμος των βιντεογκέιμ. Μέσα σ’ όλα, στη διάρκεια της περιπλάνησης του Ραλφ, απελευθερώνονται από το βιντεογκέιμ «Hero’s Duty», κάτι μοχθηρά κυβερνο-έντομα που απειλούν να μολύνουν, ως άλλος ιός, το σύνολο των βιντεοπαιχνιδιών.

Πρόκειται σίγουρα για ταινία καλοδουλεμένη, που αξιοποιεί αισθητικά και τεχνικά τον μικρόκοσμο των βιντεογκέιμ: από την «τετραγωνισμένη» απλότητα των παλιών παιχνιδιών του ’80, ως τον νοσηρό, χαοτικό κι εχθρικό κόσμο των σύγχρονων βιντεογκέιμ, ή το κυριολεκτικά γλυκερό περιβάλλον του παιχνιδιού «Sugar Rush», τα παλάτια του οποίου έχουν, λέει, εμπνευστεί από την αρχιτεκτονική του Γκαουντί. Σωστή επιλογή αποδεικνύεται, επίσης, η επένδυση του κάθε παιχνιδιού και μικρόκοσμου με μουσικές εντελώς διαφορετικής αισθητικής. Από την άλλη, όμως, οι χαρακτήρες της ταινίας –ο Ραλφ, ο Μαστρο-Φέλιξ, η πολεμοχαρής Λοχίας Καλχούν, η τσαμπουκαλού Βανέλοπη Φον Σβιτς– πέφτουν συχνά στη λούμπα της σχηματοποίησης και της κατήχησης, με μοναδική εξαίρεση τον Ξινό Μπιλ, ένα ψιλομελαγχολικό ολοστρόγγυλο πλάσμα με τα μάτια του Μπάστερ Κίτον και μια διάχυτη αμφισβήτηση για τον βιντεοκόσμο που τον φιλοξενεί.

Τατιάνα Καποδίστρια