Κινηματογράφος | Ταινίες

Μετά τη Λουτσία , 2012 (Después de Lucía)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μισέλ Φράνκο
Σενάριο
Μισέλ Φράνκο
Πρωταγωνιστούν
Τέσα Ία, Χερνάν Μεντόσα, Γκονζάλο Βέγα Σίστο, Ταμάρα Γιάζμπεκ Μπερνάλ, Παλόμα Σερβάντες
Διάρκεια
103
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
31 Ιανουαρίου 2013

Ο σχολικός τραμπουκισμός, το βαρύ φορτίο του πένθους, η έλλειψη επικοινωνίας και η νομιμοποιημένη καθημερινή βία της δυτικής κοινωνίας δοσμένες με συγκλονιστική αποστασιοποίηση από τον Μισέλ Φράνκο.

Με μόλις τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο 33χρονος μεξικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος αποδεικνύει πως πρόκειται για μεγάλο ταλέντο. Η υπόκωφη «τραγωδία της διπλανής πόρτας» που αφηγείται το σενάριό του και, πρωτίστως, ο τρόπος που φιλμάρει την ιστορία του δύσκολα θα αφήσουν ανεπηρέαστο ακόμη και τον πιο απαθή θεατή. Η Λουτσία του τίτλου είναι μια γυναίκα που σκοτώθηκε σε τροχαίο, έξι μήνες πριν από την... έναρξη της ταινίας. Δεν τη βλέπουμε ποτέ. Βλέπουμε μόνο το πώς η απουσία της επανακαθορίζει τη ζωή του Ρομπέρτο, του 50άρη σεφ χήρου της, και της Αλεχάντρα, της έφηβης κόρης τους. Πατέρας και κόρη, ντυμένοι μια τρυφερή, αμήχανη σιωπή αναμεταξύ τους, μετακομίζουν από την παραλιακή Πουέρτο Βαγιάρτα στο πολύβουο Μέχικο Σίτι. Για μια νέα αρχή «μετά τη Λουτσία»... Ο Ρομπέρτο, ένα ράκος που πενθεί υποφέροντας βουβά, πιάνει δουλειά σε ένα εστιατόριο, παραιτείται πολύ σύντομα υπό το βάρος του εσωτερικού πόνου του, αλλά επιστρέφει τελικά, χάρη στην παρέμβαση της Αλεχάντρα.
Από την πλευρά της, η καλοσχηματισμένη έφηβη εγγράφεται στο νέο της σχολείο κι αρχίζει να ψιλοπιάνει φιλίες με μια unisex παρέα συμμαθητών της. Ώσπου, σε μια μάζωξη στο μεγαλοαστικό σπίτι ενός εξ αυτών, εν μέσω ποτού, μπάφου, τζακούζι και εφηβικής γουαναμπίδικης λαγνείας, η Αλεχάντρα κάνει σεξ με τον Χοσέ• ο οποίος, εις γνώσιν της, μαγνητοσκοπεί την πράξη με το κινητό του. Και μετά, το βιντεάκι ανεβαίνει στο ίντερνετ... Κάπου εκεί, αρχίζει ο Γολγοθάς της νεοφερμένης «τσούλας», η οποία κακοποιείται, διασύρεται, εξευτελίζεται, μέχρι και... κουρεύεται από τη συγκεκριμένη παρέα, αλλά και ολόκληρη την τάξη, κάτω απ’ τη μύτη μιας ανύπαρκτης σχολικής επιτήρησης και μέσα στην ιώβεια σιωπή της ίδιας της παθούσας... Ο πασίγνωστος –και στα μέρη μας– σχολικός τραμπουκισμός τραβάει το πράγμα στα άκρα, η οσιομαρτυρική Αλεχάντρα δεν λέει (ούτε καν υπονοεί) τίποτα στον πατέρα της, από φόβο μήπως τον επιβαρύνει, κι όταν, επιτέλους, η εξαφάνισή της θα κινητοποιήσει το σχολείο αποκαλύπτοντας την κακοποίηση, ο πατέρας θα φέρει αυτοδικαίως τη συγκλονιστική λύση του δράματος.
Με εξαίρεση το πρωταγωνιστικό δίδυμο πατέρα-κόρης –που καταθέτει φοβερές, εντελώς φυσικές και γεμάτες αποχρώσεις ερμηνείες– οι υπόλοιποι βασικοί ρόλοι ανατέθηκαν σε ερασιτέχνες –οι συμμαθητές-τέρατα, ας πούμε, είναι όλοι αληθινοί φίλοι και συμμαθητές της νεαρής ηθοποιού Τέσα Ία. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής, όμως, της «Λουτσία» είναι η ίδια η σκηνοθετική ματιά του Φράνκο. Δεν υπάρχει σκηνή για σκηνή στην ταινία που να μην υπηρετείται από μια ακίνητη, «μονοπλανική» λήψη. Κι έτσι, αποφεύγοντας όπως ο διάολος το λιβάνι την όποια κίνηση, τα εντυπωσιοθηρικά ζουμ, τα τράβελινγκ και τα συναφή, ο Φράνκο αποτυπώνει κλινικά τη βία, τον πόνο ή την απόγνωση, παγώνοντας όχι μόνο τον χρόνο, αλλά και το ίδιο το συναίσθημα. Και ό,τι παγώνει, ως γνωστόν, διατηρείται πολύ περισσότερο... Σαν την επίγευση αυτής της ρεαλιστικής, αφτιασίδωτης, αλλά συγχρόνως πολύ «καλλιτεχνικής» μεξικανικής ταινίας.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες