Κινηματογράφος | Ταινίες

Hannah Arendt , 2012

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαργκαρέτε φον Τρότα
Σενάριο
Πάμελα Κατς, Μαργκαρέτε φον Τρότα
Πρωταγωνιστούν
Μπάρμπαρα Σούκοβα, Τζάνετ ΜακΤίιρ, Άξελ Μίλμπεργκ, Νίκολας Γούντσον, Κλάους Πολ, Ούλριχ Νέτεν
Διάρκεια
113
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
16 Μαΐου 2013

Η διαβόητη παρέμβαση της γερμανο-αμερικανίδας πολιτικής στοχάστριας, Χάνα Άρεντ, στη δίκη του αρχιναζιστή Άντολφ Άιχμαν το 1961 προσεγγίζεται κάπως άνευρα και παλιομοδίτικα από την έμπειρη φον Τρότα.

Συνεχίζοντας την κινηματογραφική βιογράφηση μεγάλων γυναικών της διανόησης (Λούξεμπουργκ, φον Μπίνγκεν), η Μαργκαρέτε φον Τρότα ανοίγει ένα ομολογουμένως σημαντικότατο κεφάλαιο της νεώτερης πολιτικής ιστορίας του Ισραήλ, αλλά και του κόσμου όλου. Μόνο που το φιλμ που υπογράφει αυτή τη φορά η καταξιωμένη γερμανίδα σκηνοθέτιδα αποδεικνύεται μια οριακά βαρετή και αρκούντως παρωχημένη σινεαφήγηση, που καταπιάνεται με το διαβόητο άρθρο της Χάνα Άρεντ (1906-1975) στο «The New Yorker» και το συνακόλουθο εμβληματικό βιβλίο της «Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ: Η κοινοτοπία του κακού» με τρόπο μάλλον ανέμπνευστο κι επίπεδο. Άσε που, κάποιες στιγμές, οι αγγλικοί διάλογοι της ταινίας ακούγονται εντελώς αμήχανοι...
Η ιστορία ξεκινάει στο Μπουένος Άιρες, τον Μάιο του 1960, με τη σύλληψη του πρωτεργάτη του Ολοκαυτώματος, Άντολφ Άιχμαν από τη Μοσάντ. Εν συνεχεία η δράση (εκτός του ότι «κάθεται» οφθαλμοφανώς) μεταφέρεται στη Νέα Υόρκη, όπου ζει η γερμανοεβραία και πολιτιγραφημένη αμερικανίδα πολιτική στοχάστρια Άρεντ (η Σούκοβα, καίτοι λαμπρή ηθοποιός, εμφανίζεται εδώ «θαμπή» εξαιτίας, κυρίως, του σεναρίου). Με αφορμή, λοιπόν, την επερχόμενη δίκη του αρχιναζιστή στην Ιερουσαλήμ, η ήδη διαπρεπής Άρεντ αποφασίζει να γράψει στο «The New Yorker» ένα «ρεπορτάζ» επί του τεράστιου ζητήματος, εν μέσω αντιρρήσεων από τον παλιό συνεξόριστο φίλο της, Χανς Γιόνας (Νέτεν), αλλά και σθεναρής υποστήριξης από την αμερικανίδα φίλη της, Μέρι Μακ Κάρθι (η Τίιρ, πολύ καλή).
Στο άρθρο της –που δημοσιεύεται φυσικά, και οδηγεί και στην έκδοση του προρηθέντος πασίγνωστου βιβλίου– η πάλαι ποτέ μαθήτρια του Χάιντεγκερ κριτικάρει έντονα τον τρόπο διεξαγωγής της δίκης στο Ισραήλ, ενώ κατακρίνει και τη στάση των εβραίων ταγών κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Και, φυσικά, γίνεται το έλα να δεις στο Ισραήλ... Εξέλιξη που, περιέργως πως, λίγο εξάπτει το ενδιαφέρον του θεατή. Τελικά, το πιο συγκλονιστικό κομμάτι της ταινίας είναι τα αυθεντικά, ασπρόμαυρα (κι ακριβοθώρητα) τηλεοπτικά στιγμιότυπα από τη δίκη, με τον Άιχμαν να μοιάζει πραγματικά με ανθρωπάκι, όπως εύστοχα παρατηρούσε και η Άρεντ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες