Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ κι Εσύ , 2012 (Io e Te)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Σενάριο
Ουμπέρτο Κονταρέλο, Φραντσέσκα Μαρτσιάνο, Μπερνάρντο Μπερτοπούτσι
Πρωταγωνιστούν
Τζάκοπο Όλμο Αντινόρι, Τέα Φάλκο, Σόνια Μπεργκαμάσκο, Τομάσο Ράνιο
Διάρκεια
103
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα (ιταλόφωνο)
Πρεμιέρα
07 Νοεμβρίου 2013

Δυο ετεροθαλή αδέλφια, ένας αγοραφοβικός έφηβος και μια κοπέλα με χοντρά μπλεξίματα, έρχονται αντιμέτωποι με μια κοινή μοίρα… Ωραίες στιγμές, αλλά και μια αίσθηση κάπως παρωχημένου σινεμά…

Εκείνη η ανοιχτή ή υφέρπουσα επαναστατικότητα που χαρακτηρίζει το σύνολο σχεδόν της φιλμογραφίας του Μπερτολούτσι, ανιχνεύεται και σε αυτή την ενδιαφέρουσα (μα όχι σπουδαία) κινηματογραφική προσαρμογή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Νικολό Αμανίτι. Φωτίζοντας μονίμως όμορφα τα πλάνα του –ελάχιστα εκ των οποίων, άλλωστε, συμβαίνουν έξω, σε φυσικό χώρο– και με την κάμερα συχνά να ακολουθεί από πολύ κοντά τα νεανικά πρόσωπα του πρωταγωνιστικού ντουέτου (η ακμή, ας πούμε, στα μάγουλα του Αντινόρι, που υποδύεται τον εσωστρεφή κι ολίγον μανιακό 14χρονο Λορέντσο, κυριολεκτικά κυριαρχεί σε κάποια πλάνα), ο Μπερτολούτσι κάνει μια αξιοπρεπή, μα κάπως επίπεδη και βέκια ταινία για την αδελφική σχέση, για τα τραύματα που σμιλεύουν συνειδήσεις και για την ελπίδα που ξεπηδάει από τις στάχτες…
Παρακολουθούμε τον 14χρονο Λορέντσο, που επιδιώκοντας σχεδόν αυτιστικά την απομόνωση και την… ησυχία του, λέει ψέματα στη μάνα του (Μπεργκαμάσκο) πως τάχα πάει στην επταήμερη εκδρομή του σχολείου στα χιόνια για σκι. Και, σύμφωνα με το σχέδιο, καταλήγει κλειδωμένος, πλην άψογα καβατζωμένος σε προμήθειες, στο υπόγειο της πολυκατοικίας του, παρέα με την υαλόφρακτη, σούπερ γουάου μυρμηγκοφωλιά του, τις μουσικές και τα βιβλία του. Και σκάει απ’ το πουθενά η Ολίβια (Φάλκο, καλή), μια αυθόρμητη, όμορφη μα κάπως μπρουτάλ 20φεύγα κοπελιά, που, όπως αμέσως αποκαλύπτεται, είναι και κόρη της πρώτης γυναίκας του πατέρα του Λορέντσο –ετεροθαλής αδελφή του, δηλαδή– την οποία ο μικρός είχε χρόνια να δει, αλλά και… ηρωινομανής σε αποτοξίνωση. Θα του φορτωθεί, λοιπόν, η μπλεγμένη τζάνκι του μικρού αδελφού.
Μα καθώς αυτοί οι δυο προβληματικοί και ψαχνόμενοι αντι-ήρωες θα μοιράζονται όλο και πιο οικείες στιγμές –με αποκορύφωμα, βέβαια, τις στιγμές που η χαρμάνα κυριεύει την Ολίβια– θα αρχίσουν να αλληλοϋποστηρίζονται. Και να βλέπουν και πιθανές διεξόδους, καθένας από τους προσωπικούς του δαίμονες: η μεγάλη από τις εξαρτήσεις, ο μικρός από την επιθετική του εσωστρέφεια. Το δέσιμο που αρχίζει να δημιουργείται μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών μεταφέρεται όμορφα σε μια πολύ δυνατή κι ευπρόσδεκτα «παλιομοδίτικη» σκηνή προς το τέλος, όπου τα δυο αδέλφια, μετά από την επεισοδιακή μα αποκαλυπτική συνύπαρξη-γνωριμία τους, χορεύουν την ιταλιάνικη εκδοχή του «Space Oddity» του Μπόουι. Λίγο αργότερα, έρχεται το τέλος, κάπως αμφίσημα αισιόδοξο, και πάλι υπό τους ήχους του ίδιου κομματιού, αυτή τη φορά στην original μορφή του δημιουργού του. Με μια κουβέντα, αξιοπρεπές, μα όχι αξιομνημόνευτο.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες