Κινηματογράφος | Ταινίες

Ρενουάρ , 2012 (Renoir)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζιλ Μπουρντό
Σενάριο
Ζιλ Μπουρντό
Πρωταγωνιστούν
Μισέλ Μπουκέ, Κριστά Τερέ, Βανσέν Ροτιέ, Τομά Ντορέ, Ρομάν Μπορινζέ, Μισέλ Γκλεζέ
Διάρκεια
111
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
09 Ιανουαρίου 2014

Η ιστορία της κοκκινομάλλας έφηβης που υπήρξε η τελευταία μούσα του Ογκίστ Ρενουάρ, μα και η πρώτη του γιου του, εκκολαπτόμενου σκηνοθέτη, δοσμένη με ωραίες εικόνες, αλλά καμία δραματουργική ένταση.

Η επίσημη φετινή πρόταση της Γαλλίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ (δεν «προκρίθηκε» στους εννιά ημιφιναλίστ) είναι, παραδόξως, μια ταινία υπερβολικά παλιακιά. Αναπαράγοντας τόσο πιστά ώστε να κουράζει τη χρωματική παλέτα και το ύφος των πασίγνωστων ιμπρεσιονιστικών έργων του Ρενουάρ, το φιλμ εκτυλίσσεται το 1915 στο Κανγ-σιρ-μερ της Κυανής Ακτής, όπου ο πρόσφατα χηρεύσας διάσημος ζωγράφος διατηρούσε το ησυχαστήριό του. Καθηλωμένος από τα αρθριτικά σε αναπηρικό αμαξίδιο και με τα χέρια του να δυσκολεύονται να κουμαντάρουν τον χρωστήρα, ο Ρενουάρ (Μπουκέ) έχει πια απωλέσει κάθε όρεξη κι έμπνευση για ζωγραφική, όταν εμφανίζεται στο σπιτικό του η 15χρονη Αντρέ (Τερέ), σταλμένη από τον Ανρί Ματίς. Τα κατακόκκινα μαλλιά της και το ροδαλό δέρμα της που «ρουφάει το φως», όπως παρατηρεί ο ζωγράφος, θα οιστρηλατήσουν τον μεγάλο καλλιτέχνη. Και θα δημιουργήσει μια σειρά από αριστουργήματα με μοντέλο την Αντρέ, γεμάτα από το μεσογειακό φως –και τη γυμνή της σάρκα.
Δυστυχώς, όμως, ούτε τα άφθονα αρτιστίκ γυμνά της Τερέ καταφέρνουν να προσδώσουν μια κάποια φλόγα στην ταινία. Λίγο πριν τα μισά αυτού του αργόσυρτου και «καλλιτεχνικώς»  σπουδαιοφανούς φιλμ, στο σπίτι του ζωγράφου καταφθάνει ο 21χρονος γιος του, Ζαν (Ροτιέ), ο οποίος έχει τραυματιστεί σοβαρά στον μαινόμενο Πρώτο Παγκόσμιο. Ολίγον άβγαλτος και στη σκιά του μεγάλου πατρός, ο αναρρώνων Ζαν θα γοητευτεί με τη σειρά του από την Αντρέ, το μεταξύ τους ειδύλλιο θα ανθίσει και η ατίθαση κοκκινομάλλα θα γίνει η πρώτη μούσα του Ζαν, ο οποίος φλερτάρει με την κινηματογραφική σκηνοθεσία (η Αντρέ, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Κατρίν Χέσλινγκ έγινε αργότερα η πρωταγωνίστρια των πρώτων βωβών ταινιών του Ζαν Ρενουάρ). Δυστυχώς, όμως, ούτε και η έλευση του νεαρού γιου στο σπίτι του ζωγράφου θα καταφέρει να «σηκώσει» λίγο το όλο πράμα… Ναι, ο πατήρ Ρενουάρ, με μια υποψία ζήλιας για τα τσιλιπουρδίσματα των δυο νέων, θα συνεχίσει να φιλοτεχνεί αριστουργήματα. Ναι, η φωτογραφία (Μαρκ Πινγκ Μπινγκ Λι) είναι υπέροχη, αλλά, κατά έναν περίεργο τρόπο, υπερβολικά… προβλέψιμη. Και εμφατικά ναι, αυτή η Αντρέ είναι μάλλον μια αντιπαθητικιά υπολογίστρια… Άσε που οι διάλογοι θυμίζουν εκπαιδευτική τηλεταινία περί ιμπρεσιονισμού της δεκαετίας του ’80…

Τατιάνα Καποδίστρια