ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Γνώμες

Ο τρυφερός (και σοφός) αποχαιρετισμός του Νικ Κέιβ 06 Νοεμβρίου 2018

Το γράμμα του είναι ένα από τα πιο τρυφερά γράμματα αποχαιρετισμού.

«Βίωσα τα τελευταία χρόνια το θάνατο της αδερφής μου, του πατέρα μου και της πρώτης μου αγάπης και νιώθω πως έχω κάποιου είδους επικοινωνία μαζί τους μέσα από τα όνειρά μου. Με βοηθούν. Νιώθετε, η Σούζι κι εσύ, ότι ο γιος σας Άρθουρ είναι μαζί σας και πως έχετε κάποιου είδους επικοινωνία μαζί του;».

Την ερώτηση απηύθυνε με επιστολή της Αυστραλή θαυμάστρια προς τον Nick Cave. Οσο και αν δεν είναι ευγενικό να ξύνεις πληγές (και μάλιστα πληγές τόσο βαθιές, ανίατες), ο σταρ που έχασε τον γιο του το 2015 από πτώση σε γκρεμνό (αφού προηγουμένως το δεκαπεντάχρονο αγόρι είχε πάρει LSD), απάντησε ευγενικά:

«Αυτή είναι μια πολύ όμορφη ερώτηση και χαίρομαι που μου την έκανες. Πιστεύω πως, αν αγαπάμε, θρηνούμε. Έτσι είναι. Αυτή είναι η συμφωνία. Η θλίψη και η αγάπη είναι πάντα συνυφασμένες. Η θλίψη είναι η τρομερή υπενθύμιση του βάθους της αγάπης μας και, όπως και η αγάπη, δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Υπάρχει μια απεραντοσύνη στη θλίψη που κατακλύζει τους μικροσκοπικούς εαυτούς μας. Είμαστε μικροσκοπικά, τρεμάμενα σύνολα ατόμων μέσα στην τρομερή παρουσία της. Καταλαμβάνει τον πυρήνα της ύπαρξής μας και εκτείνεται μέσα από τα δάχτυλά μας στα όρια του σύμπαντος. Μέσα σε αυτόν το στρόβιλο συνυπάρχουν κάθε είδους τρέλες. Φαντάσματα, πνεύματα, όνειρα και οτιδήποτε άλλο ζωντανεύουμε μέσα στην αγωνία μας. Αυτά είναι πολύτιμα δώρα που είναι τόσο έγκυρα και υπαρκτά όσο θέλουμε να είναι. Είναι οι πνευματικοί οδηγοί που μας βγάζουν από το σκοτάδι. Αισθάνομαι την παρουσία του γιου μου παντού γύρω μου, αλλά μπορεί να μην είναι εκεί. Τον ακούω να μου μιλά, να με συμβουλεύει, να με καθοδηγεί, αλλά μπορεί να μην είναι εκεί. Επισκέπτεται συχνά την Susie στον ύπνο της, της μιλά, την ανακουφίζει, αλλά μπορεί να μην είναι εκεί. Η θλίψη φέρνει φωτεινά φαντάσματα στο πέρασμά της. Πνεύματα και ιδέες που είναι οι ταραγμένες φαντασιώσεις μας μετά την καταστροφή. Όπως και οι ιδέες, αυτά τα πνεύματα μιλάνε για πιθανότητα. Ακολουθήστε τις ιδέες σας, γιατί από την άλλη πλευρά της ιδέας βρίσκεται η αλλαγή, η εξέλιξη και η λύτρωση. Δημιουργήστε τα δικά σας πνεύματα. Καλέστε τα. Ζωντανέψτε τα. Μιλήστε μαζί τους. Είναι τα φανταστικά τους χέρια που μας επιστρέφουν στον κόσμο από τον οποίο απομακρυνθήκαμε, καλύτεροι πια και αδιανόητα αλλαγμένοι.
Με αγάπη, Νικ».

Το πόσο δύσκολο είναι για έναν γονιό να αποχαιρετά το παιδί του είναι δεδομένο. Πρόκειται για κάτι το φριχτό, κάτι που αγγίζει τα όρια του ακατανόητου. Πρόκειται για την τρομακτική αφετηρία μίας διαδρομής που μπορεί να σε οδηγήσει σε πολύ επικίνδυνους τόπους, ακόμα και στην παράνοια. Εκείνο που κυρίως κάνει εντύπωση στην απάντηση του Cave είναι η επίγνωση («Μέσα σε αυτόν το στρόβιλο συνυπάρχουν κάθε είδους τρέλες. Φαντάσματα, πνεύματα, όνειρα και οτιδήποτε άλλο ζωντανεύουμε μέσα στην αγωνία μας.»), αλλά και η «χρησιμοποίηση» των φαντασμάτων του πένθους του («Είναι οι πνευματικοί οδηγοί που μας βγάζουν από το σκοτάδι») δηλαδή για να κάνει αυτό που πρέπει, να συνεχίσει να ζει με τους δικούς του, για τους δικούς του και για τον ίδιο: «Είναι τα φανταστικά τους χέρια που μας επιστρέφουν στον κόσμο από τον οποίο απομακρυνθήκαμε, καλύτεροι πια και αδιανόητα αλλαγμένοι». Με τον πιο απλό και άμεσο τρόπο ο καλλιτέχνης, ο πατέρας που πενθεί, δίνει μαθήματα ζωής. Το γράμμα του είναι ένα από τα πιο τρυφερά γράμματα αποχαιρετισμού που θα μπορούσε να γράψει ένας πατέρας που συνεχίζει την πορεία του σε αυτόν τον τόσο άδικο αλλά και τόσο υπέροχο κόσμο, σε έναν γιο που βιάστηκε να φύγει. 

Νίκος Πρίντεζης

Περισσότερα "Γνώμες"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΓΝΩΜΕΣ" Main_slider 13 ευρώ για μία θέση… σαρδέλας σε «Μουσική Σκηνή» Έχετε βρεθεί στο σταθμό του μετρό στο Σύνταγμα σε ώρα αιχμής; Έτσι ήταν η κατάσταση στο «μπαρ» της μουσικής σκηνής που προφανέστατα είχε βάλει περισσότερο κόσμο απ’ όσα χωρούσε το μαγαζί. Main_slider Μήπως οι παραστάσεις είναι περισσότερες από τους θεατές; Δε μιλάμε μόνο για εκπτώσεις στα εισιτήρια, είναι η έκπτωση στο καλό γούστο και στην ποιότητα που βλάπτει το θεατρικό τοπίο. Main_original_slider Το θέατρο του Λυκαβηττού ξαναζεί! Μακάρι η τέχνη με τη δύναμη και τη μαγεία της να διώξει τη θλίψη που έχει εγκατασταθεί στο σκοτεινό νταμάρι! Main_slider «Μπορώ να ανέβω στη σκηνή για να καπνίσω κι εγώ;» Η ελευθερία του καλλιτέχνη / δημιουργού υπό κανονικές συνθήκες τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του θεατή να σέβεται την υγεία του. Κι αν επιμένει κάποιος να βάζει τους ηθοποιούς του να καπνίζουν επί σκηνής, θα πρέπει να προειδοποιεί το κοινό ότι «στην παράσταση οι ηθοποιοί καπνίζουν. Main_slider Ποιος φταίει για τα παιδιά; Είναι εύκολο να πετροβολάς τους νέους για τις αγενείς και επιθετικές συμπεριφορές τους, για τη δυσκολία τους να εκφραστούν, για την αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζουν τα πράγματα… Ξεχνάμε όμως ποιοι είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι γι΄ αυτή την κατάσταση.
#load_content_with_ajax