Χορός | Είδα...

Είδα: το Alvin Ailey Dance Theater στο Μέγαρο 14 Σεπτεμβρίου 2018

Υψηλής αισθητικής σύνθεση χορογραφιών από έναν οργανισμό με μεγάλη ιστορία.

Μια πρόσφατη συνέντευξη του Ρόμπερτ Μπατλ, του καλλιτεχνικού διευθυντή του Alvin Ailey Dance Theater είχε τίτλο «Γιατί να δούμε σήμερα τον Ailey»; Η ερώτηση είναι δόκιμη και απευθυνόταν στον ίδιο για να την απαντήσει. Το κρίσιμο με τα ιστορικά χορευτικά σχήματα – πόσω μάλλον όταν αυτά έχουν ξεπεράσει μισό αιώνα παρουσίας – είναι ότι το ενδιαφέρον για το γλωσσικό τους ιδίωμα έχει συχνά εκπνεύσει, φαντάζει παρωχημένο ή συντηρητικό.

Ωστόσο, η περίπτωση του μπαλέτου του Alvin Ailey αποτελεί μιαν εξαίρεση στο γενικό κανόνα, καθώς η εξέλιξη του λεξιλογίου της ομάδας συνοδεύεται από ένα έντονο κοινωνικό αποτύπωμα: Από το 1958 όταν ο νεαρός Αφροαμερικανός Αλβιν Εϊλι θα ίδρυε δειλά μια χορευτική κοινότητα μαύρων – σε μια εποχή που οι έγχρωμοι Αμερικανοί δεν είχαν καν δικαίωμα ψήφου – μέχρι σήμερα, 60 χρόνια αργότερα, όπου έχουν κατακτηθεί πολλά αναφορικά με την ενσωμάτωση τους. Παρακολουθώντας λοιπόν, το χρονικό ωρίμασης του οργανισμού είναι σαν να διακρίνουμε ίχνη από τις κλιμακωτές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές στις ΗΠΑ κατά τον 20ο αιώνα. Συνάμα, πρόκειται για ένα πλούσιο χρονογράφημα της πολιτιστικής κουλτούρας των μαύρων από τα “ιερά” τραγούδια των φυτειών και τα εκκλησιαστικά γκόσπελ στην μαγική τζαζ των “τεράτων” Ντίζι Γκιλέσπι, του Τζον Κολτρέιν, του Ντιουκ Ελινγκτον μα και των μπλουζ της Ελλα Φιτζέραλντ και της Νίνα Σιμόν.

Το Alvin Ailey Dance Theater λοιπόν, είναι μια ζωντανή υπενθύμιση πως ο Χορός και η Τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως επαναστατική χειρονομία, πράξη ακτιβισμού και, το σημαντικότερο, ως δήλωση ελευθερίας. Αγαθά και αξίες που δεν παλιώνουν ποτέ και πάντα – ακόμα και στη σημερινή Αμερική – είναι αναγκαία.

Μέσα σε αυτό το κάδρο, οι καλλιτεχνικοί όροι δεν υποβαθμίζονται. Το αποτέλεσμα, παρακολουθώντας είτε την ιστορική χορογραφία του «Revelations» είτε το ξεσηκωτικό «The winter in Lisbon» (σε μουσική Γκιλέσμπι) με την υπογραφή του ίδιου του Εϊλι, είτε καινούργια κομμάτια όπως το θαυμάσιο «Member's don't get ready» από τον Τζαμάρ Ρόμπερτς και το «Four corners» του Ρόναλντ Μπράουν, αποδεικνύει γιατί αυτή η ομάδα επιμένει να αντέχει στο χρόνο. Αψογος συγχρονισμός, σκηνικό πάθος, ομαδικότητα, ρομαντισμός και υποβλητικές ατμόσφαιρες, φινέτσα και κέφι που μεταδίδεται στο κοινό είναι τα βασικά σκηνικά εργαλεία της.

Οι νέες χορογραφίες (δημιουργίες της τελευταίας δεκαετίας) καθησυχάζουν πως το βλέμμα του σχήματος είναι στραμμένο προς το μέλλον, τις νέες τάσεις, αφομοιώμοντας τη μελαγχολία της σύγχρονης εποχής αλλά δεν παύουν να διατηρούν τα αισθητικά, εκείνα, χαρακτηριστικά που το κατατάσουν ανάμεσα στα έργα του Alvin Ailey Dance Theater. Ο Ρόμπερτ Μπατλ, (χορογράφος έκτος από καλλιτεχνικός διευθυντής του σχήματος) μοιάζει να έχει κάνει έναν ευρηματικό συνδυασμό: Στη χορογραφία «Ella» (σχεδιασμένη ειδικά για τους εορτασμούς για τα 100 από τη γέννηση της Ελλα Φιτζέραλντ) έχει ετοιμάσει ένα εντυπωσιακό ντουέτο όπου το σώμα των χορευτών “προσαρμόζεται” στις απίστευτες αυξομειώσεις της ανεπανάληπτης φωνής της Φιτζέραλντ, αντλώντας χορευτικά μοτίβα της δεκαετίας του '30 και του '40.

Ολα τα παραπάνω συνηγορούν περισσότερο σε μια εμπειρία και λιγότερο σε ένα αφιερωματικό tribute για τα 60 χρόνια ενός χορευτικού οργανισμού. Συνεπώς, αξίζει τον κόπο παρά τις τσουχτερές τιμές εισιτηρίου.

 

Να το δω γιατί:

  1.  Για την αρτιότητα στην εκτέλεση των χορογραφιών.
  2.  Για το πολιτικό εκτόπισμα τους.
  3.  Για τις ενδιαφέρουσες νέες χορογραφίες που έχουν προστεθεί στο ρεπερτόριο της ομάδας. 

Να μη το δω γιατί:

1. Για το “τσουχτερό” εισιτήριο.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_slider To πηγαινέλα της ψυχής και του κορμιού Σκέψεις με αφορμή το Allez viens της Παναγιώτας Καλλιμάνη. Main_%ce%91%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b7_%ce%a1%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1_%ce%bc%ce%b5_%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7_%ce%9f%ce%b9_%ce%93%ce%ac%ce%bc%ce%bf%ce%b9_13_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Είδα: το τρίπτυχο «Από τη Ρωσία με αγάπη» σε σκηνοθεσία Κόκκινου- Γκαίκε- Ρήγου Εντυπωσιάζει με τις ερμηνείες του το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Main_1x4a3705 Είδα: το «Allez viens...» σε σκηνοθεσία Παναγιώτας Καλλιμάνη Η παράσταση που έστησε η Παναγιώτα Καλλιμάνη έχει μία υπόγεια δυναμική που προβληματίζει, συγκλονίζει και φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με τη ματαιότητα της θνητότητας και το αναπόδραστο της μοίρας του. Main_original_slider Είδα: το «Herrumbre» σε χορογραφία Νάτσο Ντουάτο Δυναμική πολιτική χορογραφία που αποκαλύπτει τις αδυναμίες του μπαλέτου της ΕΛΣ. Main_thumbnail_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-snow-white-14-1021x580 Eίδα: τη Χιονάτη του... Βορρά Η παράσταση της «Χιονάτης on ice» είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πώς αλλάζει η πρόσληψη ενός θεάματος, ανάλογα με τον χώρο. Main_normal_unnamed Είδα: το «Since she» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου Οταν το χοροθέατρο του Παπαϊωάννου εγκολπώνεται τα υλικά της Πίνα Μπάους.
#load_content_with_ajax