ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Χορός | Είδα...

Είδα: το «Herrumbre» σε χορογραφία Νάτσο Ντουάτο 11 Φεβρουαρίου 2019

Δυναμική πολιτική χορογραφία που αποκαλύπτει τις αδυναμίες του μπαλέτου της ΕΛΣ.

Οι αμιγώς πολιτικές χορογραφίες δεν είναι σίγουρα προϊόν του 21ου αιώνα – όσο κι αν αυτό μοιάζει οξύμωρο λαμβάνοντας υπόψη τις καταβολές της τέχνης του Χορού που ισχυροποιήθηκε στην Ευρώπη ως μέσο πολιτικής χειραγώγησης και πολύ αργότερα ως μέσο πολιτικής έκφρασης. Υπό αυτή την έννοια, η χορογραφία του Νάτσο Ντουάτο έρχεται σαν ευχάριστη έκπληξη. Και παρ'όλο που δεν είναι πρόσφατο έργο – πρωτοπαρουσιάστηκε από το Εθνικό Μπαλέτο της Ισπανίας, πριν από 15 χρόνια, το 2004 – παραμένει ένα επίκαιρο σχόλιο πάνω στην απανταχού άσκηση βίας.

Μετά το σοκ του τρομοκρατικού χτυπήματος της Αλ Κάϊντα στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μαδρίτης – το οποίο κόστισε τη ζωή σε 191 ανθρώπους – ο Ντουάτο, μεγαλωμένος στα άγρια χρόνια της δικτατορίας του Φράνκο, αποφάσισε να αντιδράσει με τα εργαλεία που διαθέτει. Συνέλαβε μια χορογραφία που μιλάει μεν για τον τρόμο αλλά για τον τρόμο των βασανιστηρίων. Το 2004, εξάλλου, ήταν η χρονιά οπότε διέρρευσαν εικόνες από τις συνθήκες κράτησης στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Γκουαντάναμο που λειτουργούν οι Ηνωμένες Πολιτείες. 

Ο Νάτσο Ντουάτο συνδιαλέγεται με αυτόν τον φρικαλέο κόσμο, φιλτράροντας μέσα από το τραυματισμένο σώμα την ωμή βία που ασκεί ένας άνθρωπος εις βάρος κάποιου άλλου. Οι ρόλοι διακριτοί – το θύμα και ο θύτης – μέσα σε ένα περιβάλλον δυστοπικό που άλλοτε παραπέμπει σε φυλακή, άλλοτε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ή σε χώρο βασανιστηρίων.
Πάνω στη άδεια σκηνή της Λυρικής, το μεταλλικό τροχήλατο σκηνικό δια χειρός του αρχιτέκτονα Τζαφάρ Τσαλάμπι, μεταμορφώνεται από τόπο εγκλεισμού σε σύνορο φτιαγμένο από κιγκλιδώματα. Η μουσική που υπογράφουν οι Πέδρο Αλκάλδε, Σέρχιο Καβαγέρο και Ντέιβιντ Ντάρλινγκ θέτουν σε συνομιλία τον κλασικό δραματικό τόνο με τον μοντέρνο (αν και πολυφορεμένο) απειλητικό βόμβο την ώρα που μια ακολουθία θορύβων συνθέτει μιαν ηχητική εγκατάσταση: Ο ήχος μιας πόρτας που κλείνει με πάταγο, ο μηχανισμός ενός ηλεκτροσόκ που τίθεται σε λειτουργία, το άκουσμα ενός σώματος που πέφτει με δύναμη στο έδαφος. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό φωτιστικό σχεδιασμό από τον Μπραντ Φιλντς αποδίδουν μια ντοκιμαντερίστικη αίσθηση σ’ ένα τοπίο που θυμίζει το «Εξπρές του μεσονυχτίου».

Εδώ εντάσσονται και τα μοτίβα του Νάτσο Ντουάτο  που ακροβατούν  ανάμεσα στον σύγχρονο χορό και τις μπαλετικές παρτιτούρες. Ωστόσο, όπου επιχειρούν να αποδώσουν τις βίαιες πρακτικές των βασανιστηρίων είναι συχνά περιγραφικά έως και προφανή∙ κάτι που, κατά τόπους, αποδυναμώνει τη χορογραφία και τη δραματουργική συνέχεια της παράστασης. Στο τέλος, όμως, επικρατεί η ένταση και η τραχύτητα που εκπέμπουν – όπως για παράδειγμα στην υποβλητική σκηνή του επιλόγου. Σε χορευτικά επεισόδια σαν αυτά, αποκαλύπτεται η δεξιοτεχνία του Ντουάτο που δεν προβάλλει τη βία ως ένα φαινόμενο που καταναλώνεται σε κλειστά περιβάλλοντα αλλά αναγνωρίζει σε αυτό μιαν απειλή για το κοινωνικό σύνολο.

Για την ελληνική εκδοχή του «Herrumbre», ο Ισπανός χορογράφος δούλεψε με το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που ανανεώνεται με αργούς ρυθμούς σε πρόσωπα όσο και σε ηλικιακά φορτία. Ίσως γι’ αυτό, η 20μελής ομάδα που πρωταγωνιστεί – δέκα γυναίκες και δέκα άνδρες – να εμφανίζεται τεχνικά και λειτουργικά άνιση, με τις γυναίκες να κερδίζουν στα σημεία. Το βέβαιο είναι πως το δυναμικό του μπαλέτου της ΕΛΣ – όπως και όλα τα μεγάλα και δη εθνικά σχήματα - έχει ανάγκη να συνομιλεί τόσο με ξένους χορογράφους όσο και με άλλους τρόπους και μεθόδους εργασίας,  ακόμα κι αν αυτές οι συναντήσεις εκθέτουν τις αδυναμίες του. Η μετάκληση του Νάτσο Ντουάτο, πάντως, σε επίπεδο περιεχομένου, άξιζε το ρίσκο.


Να το δω γιατί:
-Για την ενδιαφέρουσα χορογραφία.
-Για τον σκηνικό και ηχητικό τοπίο.

Να μη το δω γιατί:
Για το άνισο, σε απόδοση, χορευτικό σχήμα.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_slider Είδα: τη «Ζιζέλ» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιούκα Ενα παράδειγμα για το πως μία κλασική ρομαντική ιστορία μπορεί να «μεταμορφώθει» σε μία feel good παράσταση μέσω μιας εντελώς νέας κινητικής προσέγγισης και οπτικής. Main_original_slider To πηγαινέλα της ψυχής και του κορμιού Σκέψεις με αφορμή το Allez viens της Παναγιώτας Καλλιμάνη. Main_%ce%91%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b7_%ce%a1%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1_%ce%bc%ce%b5_%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7_%ce%9f%ce%b9_%ce%93%ce%ac%ce%bc%ce%bf%ce%b9_13_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Είδα: το τρίπτυχο «Από τη Ρωσία με αγάπη» σε σκηνοθεσία Κόκκινου- Γκαίκε- Ρήγου Εντυπωσιάζει με τις ερμηνείες του το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Main_1x4a3705 Είδα: το «Allez viens...» σε σκηνοθεσία Παναγιώτας Καλλιμάνη Η παράσταση που έστησε η Παναγιώτα Καλλιμάνη έχει μία υπόγεια δυναμική που προβληματίζει, συγκλονίζει και φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με τη ματαιότητα της θνητότητας και το αναπόδραστο της μοίρας του. Main_thumbnail_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-snow-white-14-1021x580 Eίδα: τη Χιονάτη του... Βορρά Η παράσταση της «Χιονάτης on ice» είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πώς αλλάζει η πρόσληψη ενός θεάματος, ανάλογα με τον χώρο. Main_normal_unnamed Είδα: το «Since she» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου Οταν το χοροθέατρο του Παπαϊωάννου εγκολπώνεται τα υλικά της Πίνα Μπάους.
#load_content_with_ajax