Χορός | Είδα...

Είδα: το τρίπτυχο «Από τη Ρωσία με αγάπη» σε σκηνοθεσία Κόκκινου- Γκαίκε- Ρήγου 11 Απριλίου 2019

Εντυπωσιάζει με τις ερμηνείες του το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Ο Ίγκορ Στραβίνσκι επηρέασε βαθύτατα τη μουσική πρωτοπορία των πρώτων δεκαετιών του προηγούμενου αιώνα και συνέβαλε αποφασιστικά στις μουσικές εξελίξεις του 20ού αιώνα.  Το συνθετικό του έργο περιλαμβάνει όπερες, χοροδράματα με πιο γνωστά την "Ιεροτελεστία της Άνοιξης", τον "Πετρούσκα" και "Το Πουλί της Φωτιάς", κομμάτια για ορχήστρα, έργα για πιάνο, μουσική δωματίου, τραγούδια και κομμάτια για φωνή και ορχήστρα.

Στην Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζονται αυτήν την περίοδο (13, 19, 21 Απριλίου 2019)  τρεις χορογραφίες πάνω σε εμβληματικά έργα του μεγάλου Ρώσου συνθέτη σ΄ένα τρίπτυχο υπό τον τίτλο «Από τη Ρωσία με αγάπη». Πιο συγκεκριμένα, στη σκηνή της Αίθουσας Σταύρος Νιάρχος απολαύσαμε την «Ιεροτελεστία της άνοιξης» σε νέα χορογραφία του Δάφνι Κόκκινου, το «Τραγούδι του αηδονιού» στη διάσημη χορογραφία του Μάρκο Γκαίκε και τους «Γάμους», το πρώτο έργο που χορογράφησε ο Κωνσταντίνος Ρήγος το 1993 για το χοροθέατρο Οκτάνα. Σημειώστε πως τα τρία αυτά έργα γράφτηκαν για τα Ρωσικά Μπαλέτα και συνέβαλαν αποφασιστικά στην καθιέρωση του Στραβίνσκι.

Στην «Ιεροτελεστία της άνοιξης», ο Δάφνις Κόκκινος «μίλησε» επί σκηνής τη χορογραφική γλώσσα της Πίνα Μπάους - στην ομάδα της οποίας υπήρξε χορευτής από το 1993 και ακολούθως βοηθός της- εμπλουτίζοντάς την με μια ολοκαίνουρια δική του γραφή γεμάτη από ευαισθησία, αλλά και μια γκρίζα διάθεση. Το μπαλέτο της ΕΛΣ έδωσε μια εσωτερική ερμηνεία υψηλής έντασης.

Καλύτερη στιγμή της βραδιάς υπήρξε το «Τραγούδι του αηδονιού» που χορογράφησε μοναδικά, ο διακεκριμένος Γερμανός Μάρκο Γκαίκε αποθεώνοντας την κίνηση της απόλυτης τεχνικής και λεπτομέρειας. Θέλοντας να μιλήσει για τη σωματική γλώσσα των πτηνών, ο Γκαίκε δημιούργησε μια χορευτική φόρμα συγκινητικής ευθραυστότητας. Ο κορμός και τα χέρια των χορευτών ήταν διαρκώς σε απόλυτη ταραχή. Φτερουγίζουν, σπαρταρούν, τινάζονται. Ασυνήθιστες κινήσεις σ΄ ένα τραγούδι που ο χορογράφος έχει συνθέσει με δυναμικές χορευτικές φιγούρες. Αγνώριστοι ως προς την εκφραστικότητα και τη δυναμικότητά τους, οι οκτώ χορευτές του μπαλέτου πραγματικά εντυπωσίασαν με την ερμηνεία τους.

Τέλος, οι «Γάμοι» του Διευθυντή Μπαλέτου της ΕΛΣ Κωνσταντίνου Ρήγου, μία χορογραφία που μάς συστήθηκε την εποχή της "χοροθεατρικής άνοιξης" της δεκαετίας του ‘90, αλλά και η πρώτη του Ελληνα χορογράφου για την Οκτάνα, την οποία παρουσίασε και το 2006 στο ΚΘΒΕ. Μέσα στο λευκό σκηνικό του Διονύση Φωτόπουλου, οι χορευτές άλλοτε ως φιγούρες θεάτρου σκιών και άλλοτε ως… άνθρωποι με κινήσεις σπασμωδικές εικονοποιούν τα συναισθήματα ανησυχίας, φόβου και πανικού σ΄ ένα άγριο παιχνίδι γαμήλιας προετοιμασίας. Στο τέλος επέρχεται η κάθαρση και το ζευγάρι γυμνό προχωρά προς το φως χαρίζοντάς μας μία από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς.
Να σημειωθεί εδώ πως το έργο ερμηνεύτηκε επάξια στην αυθεντική του ενορχήστρωση με τέσσερα πιάνα (πιανίστες: Γιώργος Κωνσταντίνου, Στέφανος Νάσος, Απόστολος Παληός, Σοφία Ταμβακοπούλου), τέσσερις σολίστ (Μίνα Πολυχρόνου, Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Φίλιππος Μοδινός, Πέτρος Μαγουλάς) την Χορωδία της ΕΡΤ και το σύνολο κρουστών Athens Percussion Group, σε μουσική διεύθυνση Νίκου Βασιλείου.

Γιατί να δω το χορευτικό αυτό τρίπτυχο:
-
Για τις ξεχωριστές χορογραφίες των Κόκκινου, Γκαίκε και Ρήγου με προεξάρχουσα το «Τραγούδι του Αηδονιού» του δεύτερου.

- Για τις εντυπωσιακές ερμηνείες του μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που σ΄αυτήν την παράσταση αισθανθήκαμε πως ξαναβρήκε τα «πατήματά» του.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_slider Είδα: τη «Ζιζέλ» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιούκα Ενα παράδειγμα για το πως μία κλασική ρομαντική ιστορία μπορεί να «μεταμορφώθει» σε μία feel good παράσταση μέσω μιας εντελώς νέας κινητικής προσέγγισης και οπτικής. Main_original_slider To πηγαινέλα της ψυχής και του κορμιού Σκέψεις με αφορμή το Allez viens της Παναγιώτας Καλλιμάνη. Main_1x4a3705 Είδα: το «Allez viens...» σε σκηνοθεσία Παναγιώτας Καλλιμάνη Η παράσταση που έστησε η Παναγιώτα Καλλιμάνη έχει μία υπόγεια δυναμική που προβληματίζει, συγκλονίζει και φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με τη ματαιότητα της θνητότητας και το αναπόδραστο της μοίρας του. Main_original_slider Είδα: το «Herrumbre» σε χορογραφία Νάτσο Ντουάτο Δυναμική πολιτική χορογραφία που αποκαλύπτει τις αδυναμίες του μπαλέτου της ΕΛΣ. Main_thumbnail_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-snow-white-14-1021x580 Eίδα: τη Χιονάτη του... Βορρά Η παράσταση της «Χιονάτης on ice» είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πώς αλλάζει η πρόσληψη ενός θεάματος, ανάλογα με τον χώρο. Main_normal_unnamed Είδα: το «Since she» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου Οταν το χοροθέατρο του Παπαϊωάννου εγκολπώνεται τα υλικά της Πίνα Μπάους.
#load_content_with_ajax