ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
Χορός | Είδα...

To πηγαινέλα της ψυχής και του κορμιού 03 Μαΐου 2019

Σκέψεις με αφορμή το Allez viens της Παναγιώτας Καλλιμάνη.

Πριν από κάποιες μέρες, πήγα μαζί με την κόρη μου στην παιδική χαρά όπου έπαιζε όταν ήταν μωρό. Είχαμε περάσει ατελείωτες ώρες παιχνιδιού εκεί, στο σημείο συνάντησης που γνώρισε τους πρώτους της φίλους. Καθώς έχουν περάσει όμως μερικά χρόνια, τίποτα και κανένας δεν της ήταν γνώριμο πλέον. Προσπάθησε να παίξει και πάλι παιχνίδια που της άρεσαν παλιά, αλλά αφενός είχε μεγαλώσει και δεν μπορούσε και αφετέρου, δεν υπήρχε κανένας από τους φίλους της εκεί για να τη συνοδεύσει στο παιχνίδι της. Ελαφρώς απογοητευμένη εγκατέλειψε, μετά από λίγη ώρα, τις προσπάθειες και προτίμησε να φύγουμε. Οφείλω να παραδεχτώ ότι με πλημμύρισε ένα κύμα θλίψης, καθώς βίωσα και εγώ μαζί με την κόρη μου το ανελέητο πέρασμα του χρόνου, που στο διάβα του σκορπίζει αναμνήσεις.

Λίγες μέρες μετά βρέθηκα αντιμέτωπη με ανάλογα συναισθήματα, όταν πήγα να παρακολουθήσω το «Allez viens» της Παναγιώτας Καλλιμάνη (Σύλληψη-Χορογραφία-Σκηνικά). Διασχίζοντας τον επιβλητικό διάδρομο του Κτηρίου Τσίλλερ, που στέκεται εκεί για περισσότερο από 2 αιώνες, διάφορες σκέψεις πλημμύρισαν το μυαλό μου. Το κτίσμα αυτό αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα για αμέτρητους ανθρώπους που έπαιξαν θέατρο, χόρεψαν, δούλεψαν εκεί˙ που παρακολούθησαν παραστάσεις, συναντήθηκαν με παλιούς γνωστούς, έκαναν νέους φίλους˙ που ήρθαν και «έφυγαν»…

Στο φουαγιέ του πρώτου ορόφου, 4 ζευγάρια που βρίσκονται στη μέση και την τρίτη ηλικία, κάθονται ήδη στις καρέκλες τους. Αρχικά καταπονημένοι και ανήμποροι σωματικά. Στη συνέχεια όμως, και ενώ θα τους κατακλύσουν οι μνήμες, του σώματος και της ψυχής, θα ελευθερωθούν από την ακινησία. Τη σωματική, αλλά και την ψυχική. Στο τέλος, θα βρεθούν να στροβιλίζονται στη μέση της αίθουσας σε έναν χορό που μπορεί να είναι και ο τελευταίος.

Η σιωπή βασιλεύει στην παράσταση αυτή. Όπως συμβαίνει άλλωστε συχνά, δυστυχώς, στη ζωή αρκετών ηλικιωμένων ανθρώπων. Απομένουν μόνοι στη σιωπή τους, να ζουν ανακαλώντας προηγούμενες στιγμές. Ανάλογη είναι η συνθήκη που ισχύει και για τους θεατές. Στη διάρκεια αυτής της ώρας, δεν συνειδητοποίησα ότι παρακολουθούσα ένα απολύτως σιωπηρό θέαμα, αφού ήταν άπειρες οι σκέψεις και οι αναμνήσεις που είχαν πλημμυρίσει το μυαλό μου. Βίωσα έναν ιδιότυπο λήθαργο, καθώς βρισκόμουν ακινητοποιημένη σωματικά στην καρέκλα μου και περιορισμένη στον εαυτό μου. Έτσι είναι λοιπόν τα γηρατειά; Αυτό το συναίσθημα αφήνει το πέρασμα του χρόνου από πάνω μας;

Βγαίνοντας από το Εθνικό Θέατρο ένιωσα σαν να δέχτηκα ένα τεράστιο δώρο. Εκτίμησα το παρόν, στοχάστηκα για το μέλλον και στράφηκα νοσταλγικά στο παρελθόν. Βρέθηκα σε μια ιδιότυπη χρονομηχανή που με ταξίδεψε μαζί με τους 8 υπέροχους και συγκλονιστικούς ηθοποιούς (Αλίκη Αλεξανδράκη, Κώστας Γαλανάκης, Γιάννης Δεγαΐτης, Αντώνης Ιορδάνου, Βασίλης Καραμπούλας, Υβόννη Μαλτέζου, Ράνια Οικονομίδου, Αννέζα Παπαδοπούλου). Στο δρόμο της επιστροφής σκέφτηκα ότι το σώμα, το φθαρτό μέσο ύπαρξής μας σε αυτό τον κόσμο, κρύβει αδυναμίες, άπειρες αναμνήσεις αλλά και τρομακτικές δυνάμεις.

Μια παράσταση αληθινό δώρο ψυχής! Ελπίζω να επαναληφθεί στο μέλλον.  

 

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_slider Είδα: τη «Ζιζέλ» σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιούκα Ενα παράδειγμα για το πως μία κλασική ρομαντική ιστορία μπορεί να «μεταμορφώθει» σε μία feel good παράσταση μέσω μιας εντελώς νέας κινητικής προσέγγισης και οπτικής. Main_%ce%91%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b7_%ce%a1%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1_%ce%bc%ce%b5_%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7_%ce%9f%ce%b9_%ce%93%ce%ac%ce%bc%ce%bf%ce%b9_13_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Είδα: το τρίπτυχο «Από τη Ρωσία με αγάπη» σε σκηνοθεσία Κόκκινου- Γκαίκε- Ρήγου Εντυπωσιάζει με τις ερμηνείες του το μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Main_1x4a3705 Είδα: το «Allez viens...» σε σκηνοθεσία Παναγιώτας Καλλιμάνη Η παράσταση που έστησε η Παναγιώτα Καλλιμάνη έχει μία υπόγεια δυναμική που προβληματίζει, συγκλονίζει και φέρνει τον θεατή αντιμέτωπο με τη ματαιότητα της θνητότητας και το αναπόδραστο της μοίρας του. Main_original_slider Είδα: το «Herrumbre» σε χορογραφία Νάτσο Ντουάτο Δυναμική πολιτική χορογραφία που αποκαλύπτει τις αδυναμίες του μπαλέτου της ΕΛΣ. Main_thumbnail_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-snow-white-14-1021x580 Eίδα: τη Χιονάτη του... Βορρά Η παράσταση της «Χιονάτης on ice» είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πώς αλλάζει η πρόσληψη ενός θεάματος, ανάλογα με τον χώρο. Main_normal_unnamed Είδα: το «Since she» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου Οταν το χοροθέατρο του Παπαϊωάννου εγκολπώνεται τα υλικά της Πίνα Μπάους.
#load_content_with_ajax