Χορός | Πρόσωπα

Θα γίνουμε τελικά Άνθρωποι; 31 Μαΐου 2019

Η Ελένη Παπαϊωάννου μιλά για τη νέα της παράσταση.

Η Ελένη Παπαϊωάννου και η ομάδα A(r)CT με έναυσμα το έργο του αιρετικού ψυχαναλυτή Βίλχελμ Ράιχ «Άκου, ανθρωπάκο» ξεκινά μία διαδρομή στον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου που συχνά νομίζει πως είναι κυρίαρχος του εαυτού του αλλά εν τω μεταξύ έχει υποταχθεί. Πρόκειται για ένα έργο ανθρωποκεντρικό, με κύριους χαρακτήρες τρεις καθημερινούς, όμοιους ανθρώπους που ζουν περικυκλωμένοι από όσα έμαθαν πως πρέπει να πιστεύουν και με την ψευδαίσθηση πως είναι ελεύθεροι.  

Έτσι παρουσιάζει την performance χορού «Κοίτα Ανθρωπάκο» στο Από Μηχανής Θέατρο, μόνο για 6 παραστάσεις, κάθε Σάββατο και Κυριακή από την 1η έως τις 16 Ιουνίου. Πρόκειται για μία κραυγή αγωνίας απέναντι στην εικόνα του καθημερινού ανθρώπου που καταρρέει και  ισοπεδώνεται μπροστά σε ένα σύστημα φασιστικό και μία κοινωνία που μοιάζει με φυλακή. Αυτή η κραυγή μεταφέρεται πάνω στη σκηνή και μετατρέπεται σε μία κωμική τραγωδία. Μία παράκληση και μία απελπισμένη προσευχή προς τον ίδιο τον άνθρωπο που επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει ένας απλός ανθρωπάκος που δεν έχει το κουράγιο να αντικρύσει ούτε τον ήλιο.

Η χορογράφος Ελένη Παπαϊωάννου αναφέρει χαρακτηριστικά στο www.tospirto.net για την παράσταση αυτή:  «Κι έτσι ξεκινάς να γράφεις χωρίς συγκεκριμένες ερωτήσεις. Σκανάρoντας τις σκέψεις που περνάνε από το μυαλό σου με ταχύτητα μεγάλη και διαγράφοντάς τες σε δευτερόλεπτα. Κρίνοντας και κατακρίνοντας όσα πάνε να ειπωθούν. Μήπως τελικά αυτός είναι ο ανθρωπάκος; και μήπως όλοι κρύβουμε από έναν μέσα μας, που αρνιόμαστε κατηγορηματικά να αντικρύσουμε; Και τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να τον ακούσουμε; Να τον κοιτάξουμε στα μάτια και να του μιλήσουμε; Να καταλάβουμε τι θέλει, τι νιώθει, τι φοβάται… Γιατί σίγουρα φοβάται.
Όλοι φοβούνται κάτι. Και ο φόβος είναι ίσως το πιο εύκολο συναίσθημα για να σε υποτάξει. Να σε κάνει να νιώσεις αδύναμος,  ανήμπορος, μικρός. Έτσι γεννιέται ο ανθρωπάκος... και ζει φυλακισμένος μέσα στον ίδιο του τον εαυτό, ανίκανος να φωνάξει και να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του, να συμφιλιωθεί με αυτή του την πλευρά και να την υπερνικήσει. Να μπορέσει να δει πέρα από το δάχτυλο που του υποδεικνύει τι να σκέφτεται και πώς να ζει.
Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά τον κόσμο. Είναι τόσα τα προβλήματα που μπορεί να εντοπίσει κανείς στην σύγχρονη κοινωνία, ηθικά, οικονομικά και πολιτικά που η παραμικρή αλλαγή φαντάζει σαν ένα άπιαστο όνειρο.  Πιάνω τον εαυτό μου να απελπίζεται αλλά συνάμα να πεισμώνει, γιατί έχω γνωρίσει ανθρώπους που κατάφεραν να αλλάξουν… έχω βιώσει και εγώ η ίδια την αλλαγή, σε πολλά επίπεδα.
Όμως και πάλι για να αφήσουμε αυτή την αλλαγή να συμβεί πρέπει αποχαιρετήσουμε τον φόβο του διαφορετικού, να παλέψουμε γι αυτήν και όταν έρθει να την αγκαλιάσουμε. Ας μάθουμε λοιπόν την δύναμη του Εμείς και όχι του Εγω. Ας στρέψουμε το θυμό μας στους πραγματικούς υπαίτιους και ας σταματήσουμε να πολεμάμε, να βρίζουμε, να αντιστεκόμαστε και να θυμώνουμε μεταξύ μας. Ας αρχίσουμε να δείχνουμε συμπόνια και κατανόηση όχι μόνο προς τους άλλους αλλά και προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Ας νιώσουμε ελεύθεροι και όχι υποδουλωμένοι στα χρήματα, την τεχνολογία και την εξουσία….Και ίσως τότε διακρίνουμε αυτό το φως που περιμέναμε αλλά ήμασταν ψυχικά τυφλοί και ανήμποροι να δούμε. Με αυτές τις σκέψεις και τους προβληματισμούς ξεκίνησα το 2014 την ομάδα A(r)CT. Ήταν το τελευταίο έτος της φοίτησής μου στο London Contemporary Dance School  και η αρχή της ζωής μου ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, βαριά λέξη, με μεγάλη ευθύνη απέναντι στην κοινωνία.
Πίστευα και πιστεύω πως κάθε μορφή τέχνης έχει τη δύναμη να παρακινήσει, να προκαλέσει , να συγκινήσει και ενίοτε να φέρει κάποιου είδους ατομική αλλά και συλλογική αλλαγή. Έτσι μέσα από τα έργα μου και την ομάδα Α(r)CT έχω σκοπό να φέρω στο φως αυτή την ιδιότητα της τέχνης. Δύσκολο εγχείρημα μιας και η εμπορευματοποίησή της αλλά και η επικράτηση της τηλεόρασης έχει καταφέρει να ωθήσει τον κόσμο σε θεάματα κυρίως ψυχαγωγικά με αποτέλεσμα την επιφανειακή διασκέδασή τους.
Το τελευταίο έργο μας “Κοίτα, Ανθρωπάκο” ήταν πραγματικά μια πρόκληση που πλέον ανυπομονώ να μοιραστώ με τους θεατές. Το βιβλίο του Βίλχελμ Ράϊχ “‘Ακου, ανθρωπάκο!” , τόσο επίκαιρο αλλά και ιδιαίτερα γραμμένο στάθηκε η αφορμή για να δημιουργηθούν τρία ανθρωπάκια που βιώνουν τον φόβο, την αγωνία, την ανάγκη για απελευθέρωση από τα κοινωνικά , πολιτικά και προσωπικά δεσμά τους, την διαμάχη, την αδιαφορία, την ελπίδα, τον ασυνείδητο εγκλωβισμό και την απογοήτευση.
Αυτά τα ανθρωπάκια πατούν για πρώτη φορά το πόδι τους επί σκηνής το Σάββατο 1 Ιουνίου και περιμένουν να ταυτιστούμε και να αναρωτηθούμε μαζί τους:
“Θα γίνουμε τελικά ΆΝΘΡΩΠΟΙ;”»


Συντελεστές: Χορογραφία: Ελένη Παπαϊωάννου. Μουσική Σύνθεση και Σχεδιασμός Ήχου: Πάνος Χουντουλίδης. Σκηνικά/Σκηνογραφία: Ελένη Παπαϊωάννου σε συνεργασία με την Καλλιτεχνική ομάδα ΝΙ. Επιμέλεια Κοστουμιών: Μελισσάνθη Σπέη

Performers: Έμυ Αμερικάνου, Ερικέτη Ανδρεαδάκη, Μιχάλης Σαγάνης

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_aris_martha_06 Το χορογραφικό δίδυμο arisandmartha «μπαίνει» σε αχαρτογράφητες περιοχές του σώματος και του μυαλού Ο Άρης Παπαδόπουλος και η Μάρθα Πασακοπούλου μιλούν στο www.tospirto.net. Main_frosotrousa%ce%9f%ce%9d%ce%95 Φρόσω Τρούσα: «Ο χορός να συνομιλεί με το αστικό τοπίο παίζοντας με την... βαρύτητα» «Οραματίζομαι να υπάρχουν χώροι και θέατρα που να είναι διαμορφωμένα για τον χορό. Να φιλοξενείται ο χορός και σε εναλλακτικούς χώρους, όπως, για παράδειγμα, μουσεία.» Main_57333586_2121573637955653_756992615894745088_n Αποκρυπτογραφώντας την κίνηση με τον Δημήτρη Μυτιληναίο «Αναρωτιέμαι για το "στοίχημα", θα έλεγα ότι η υπέρβαση που ψάχνουμε έγκειται στο να συνεχίσουμε να δυσκολευόμαστε, να ξεπερνάμε τους εαυτούς μας και να δημιουργούμε ρήγματα στη σχέση σκέψης και κίνησης». Main_2.amid_creative_team Χρυσάνθη Μπαδέκα: Αντανακλώντας τον εσωτερικό με τον εξωτερικό κόσμο «Ο χορός ήταν και είναι πάντα η πρώτη και βασική μου εκφραστική γλώσσα». Main_%ce%9a%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%9d%ce%91_%ce%94%ce%a1%ce%91%ce%9a%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a5. Ποιο είναι το ταξίδι της παράστασης των ομάδων του In Progress Feedback Festival; Το φετινό IPFF εμπνέεται από το ταξίδι και εμείς μιλήσαμε με τις ομάδες.
#load_content_with_ajax