ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Χορός | Πρόσωπα

Φρόσω Τρούσα: «Ο χορός να συνομιλεί με το αστικό τοπίο παίζοντας με την... βαρύτητα» 25 Απριλίου 2019

«Οραματίζομαι να υπάρχουν χώροι και θέατρα που να είναι διαμορφωμένα για τον χορό. Να φιλοξενείται ο χορός και σε εναλλακτικούς χώρους, όπως, για παράδειγμα, μουσεία.»

Το Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού ARC FOR DANCE FESTIVAL ξεκινά τη δεύτερη δεκαετία δράσης του πολυφωνικά. Με έμφαση τόσο στους διαφορετικούς ήχους, τις “φωνές” που παράγουν, προτείνουν και εκπέμπουν τα σώματα που χορεύουν, όσο και στους τρόπους που προσλαμβάνουν τους ήχους αυτούς οι θεατές. Ανακαλεί χορευτικά ιδιώματα εξετάζοντας τη δυνατότητά τους να αρθρώνουν διεκδικήσεις, να διατυπώνουν αιτήματα, να δημιουργούν τοπία από σύνθετα τελετουργικά, με ευρύτατα ερεθίσματα. Ο κεντρικός πυρήνας του φεστιβάλ που θα διεξαχθεί στις 23, 24, 25 & 26/05/19 στο θέατρο Κιβωτός, φιλοξενεί οκτώ παραστάσεις έργων σύγχρονου χορού, τα πέντε από τα οποία παρουσιάζονται στην παγκόσμια πρεμιέρα τους στην Αθήνα.

Εμείς μιλήσαμε με την καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ, Φρόσω Τρούσα, προκειμένου να μάθουμε τη λογική που κρύβεται πίσω από το φετινό κορμό του φεστιβάλ, αλλά και το τι ακριβώς θα δούμε φέτος...

Τι θα δούμε φέτος στο Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού ARC FOR DANCE FESTIVAL και που διαφέρει από άλλες χρονιές;
Κάθε χρόνο το κύριο  χαρακτηριστικό είναι οι πρεμιέρες που φιλοξενούμε στο Φεστιβάλ. Αυτή η συνθήκη φέρνει πάντα την έκπληξη και σε μας και στο κοινό, και βιώνουμε όλοι ταυτόχρονα την ζωντανή πραγματοποίηση των έργων επί σκηνής. Φέτος φιλοξενούμε οκτώ παραστάσεις έργων σύγχρονου χορού, πέντε από τα οποία κάνουν την παγκόσμια πρεμιέρα τους στην Αθήνα. Τα έργα αυτά καλύπτουν ένα ευρύ εκφραστικό τόξο με σημείο αιχμής τον ήχο της κίνησης και την πολυφωνία των σωμάτων. Έτσι ο κόσμος φέτος θα απολαύσει έργα διακεκριμένων δημιουργών όπως: Κωνσταντίνα Ευθυμιάδου, Σοφία Μαυραγάνη, Ξένια Κογχυλάκη, Fouad Boussouf (Μαρόκο-Γαλλία), Στέφανος Μπίζας, Φώτης Νικολάου (Κύπρος), Ιωάννα Αντώναρου & Νατάσα Σαραντοπούλου, και Flora Detraz (Πορτογαλία-Γαλλία).
Καθώς το φεστιβάλ συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης) και από εθνικούς πόρους, στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «ΑΤΤΙΚΗ 2014-2020» μας δίνεται η δυνατότητα να αναπτύσσουμε δράσεις συνομιλώντας με καλλιτέχνες αλλά και φορείς  που μπορούν να δώσουν μια νέα και φρέσκια ματιά στο πως εξελίσσεται ο σύγχρονος χορός σήμερα.
Πέρυσι είχαμε τη χαρά να συνεργαστούμε με το ΕΜΣΤ παρουσιάζοντας έργα site-specific - προσαρμοσμένα ειδικά  στον χώρο του μουσείου, των των Στυλιανού Τσάτσου και Ιωάννη Μανταφούνη).
Φέτος παρουσιάζουμε το vertical dance. Το κοινό θα έχει τη μοναδική ευκαιρία να δει πώς ο χορός μπορεί να συνομιλεί με το αστικό τοπίο, παίζοντας μάλιστα με τον νόμο της βαρύτητας. Η χορογράφος Δέσποινα Lloyd Γουλά θα παρουσιάσει σε δύο διαφορετικές εκδοχές μια εντυπωσιακή χορευτική-συνομιλία-με-κτήρια. “Roots in the sky” (ρίζες στον ουρανό) είναι ο εύγλωττος και εύστοχος τίτλος του έργου, μια και σε αυτό το χορευτικό «ντουέτο με το σχοινί» ο χορός αναδύεται από τη μοναδική σχέση του με τον χώρο και κάθε εκδήλωσή του είναι πρωτότυπη, ανεπανάληπτη, συναρπαστική. 

Πώς επιλέγονται κάθε χρονιά οι καλλιτέχνες;
Η επιλογή των καλλιτεχνών είναι μια διαδικασία αρκετά προσωπική. Βλέπω έργα, μιλάω με καλλιτέχνες. Υπάρχει συνεχώς μια αναζήτηση. Ταυτόχρονα αναρωτιέμαι τι με κινεί εμένα προσωπικά και πως μου μιλάει ο χορός την δεδομένη στιγμή.  Και παρατηρώ. Μπορεί να βλέπω πολύ ωραία έργα, αλλά να θεωρώ ότι δεν είναι αυτό που θέλω να φέρω στο φεστιβάλ την συγκεκριμένη χρονιά. Άλλες φορές πάλι, ενώ θέλω να φέρω κάτι, αυτό για κάποιο λόγο δεν μπορεί να υλοποιηθεί και στην πορεία –ευτυχώς– αντιλαμβάνομαι ότι όντως δεν θα ήμουν στη σωστή κατεύθυνση, αν το είχα επιλέξει στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Πού εστιάζει φέτος το φεστιβάλ;
Στόχος μας είναι το φεστιβάλ να εστιάζει στις διαφορετικές κινητικές εκφάνσεις  που φέρει ο χορός σήμερα. Φέτος κοινή συνισταμένη όλων των έργων είναι η φωνή – οι “φωνές” που παράγουν τα σώματα, οι «φωνές» που εκπέμπουν τα σώματα που χορεύουν. Και ενθαρρύνουμε το κοινό να αφουγκραστεί, να «ακούσει» τα φετινά έργα. Σε αυτά τα έργα η φωνή αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της σωματικής διαδικασίας που εξερευνά ο κάθε καλλιτέχνης για να μεταφέρει την ιστορία του.

Η πιο δυνατή στιγμή στην ιστορία του φεστιβάλ μέχρι σήμερα;
Κάθε φεστιβάλ για μένα είναι μια δυνατή στιγμή. Το καθένα είναι ξεχωριστό, ιδιαίτερο και μοναδικό. Με τις δυσκολίες του αλλά και με τις χαρές του. Δεν μου είναι εύκολο να ξεχωρίσω κάποιο, καθώς κάθε φορά κάνουμε μια υπέρβαση για να το υλοποιήσουμε και κάθε φορά παρουσιάζονται μπροστά μας νέες συνθήκες που καθορίζουν την  πραγματοποίησή του, και του προδίδουν μια νέα διάσταση και δυναμική.  

Πώς “ακούει” ο χορός τον κόσμο και πώς διευρύνει τον τρόπο που συν-αισθανόμαστε; (Διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου πως πρόκειται για το πρώτο ερώτημα που θα επιχειρήσει να απαντήσει το φεστιβάλ).
Αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που θέσαμε και σίγουρα μέσα από τις διαφορετικές ματιές των καλλιτεχνών που έχουμε καλέσει φέτος στο φεστιβάλ, θα πάρουμε πολλές ενδιαφέρουσες απαντήσεις. Σύντομα και σε όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ θα μας δοθεί η ευκαιρία μέσα από την τόσο πλούσια παλέτα έργων που θα δούμε, να νιώσουμε πώς ο χορός «ακούει» τον κόσμο μας σήμερα.  

Πώς βλέπετε το τοπίο χορού στην Ελλάδα;
Υπάρχουν Έλληνες καλλιτέχνες που έχουν να επιδείξουν τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ένα λαμπερό προφίλ παρουσιάζοντας εξαιρετικές δουλειές όπου και να εμφανιστούν. Έχουν ανεξάντλητη έμπνευση, δημιουργικότητα, διάθεση και διαθεσιμότητα να δουλέψουν, να πειραματιστούν, να αφοσιωθούν, και να υπερπηδήσουν τα όποια εμπόδια. Γιατί εμπόδια υπάρχουν, και δεν είναι άλλα από τις ελλιπείς δομές εδώ στην Ελλάδα.  Οι δομές πρέπει να εκσυγχρονιστούν για να μπορέσει ο κλάδος να αναπτυχθεί σε πολλαπλά επίπεδα. Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι το τοπίο χορού στην Ελλάδα έχει περιθώρια να εξελιχθεί.

Ποιο είναι το όραμά σας ως καλλιτεχνική διευθύντρια;
Οραματίζομαι ο χορός να έχει την αντίστοιχη παρουσία και υποστήριξη όπως οι υπόλοιπες τέχνες. Οραματίζομαι να υπάρχουν χώροι και θέατρα που να είναι διαμορφωμένα για τον χορό. Να φιλοξενείται ο χορός και σε εναλλακτικούς χώρους, όπως, για παράδειγμα, μουσεία. Να διδάσκεται στα σχολεία από ανθρώπους που έχουν σπουδάσει χορό. Να υπάρχει Πανεπιστήμιο χορού. Οραματίζομαι να αναπτυχθεί ο χορός και στην επαρχία και να έρθει ο κόσμος σε πιο ουσιαστική επαφή μαζί του. Να καταλάβει ο κόσμος ότι χορός δεν είναι μια εξωπραγματική και ακαταλαβίστικη τέχνη. Για μένα, όσο την κρατάμε αυτή την τέχνη σε απόσταση, είναι σαν να κρατάμε σε απόσταση το ίδιο μας τον εαυτό, το ίδιο μας το σώμα. Σαν να αρνούμαστε να αποκωδικοποιούμε –να κατανοήσουμε– τα συναισθήματα μας, όταν αυτά σωματοποιούνται. Οραματίζομαι να μπει στη ζωή όλων των ανθρώπων και να αναπτυχθεί πέρα από τα στενά όρια του τρίπτυχου «χορευτής-δάσκαλος-χορογράφος».

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Anamnesis: Η Αποστολία Παπαδαμάκη «συναντά» το σύμπαν της Δήλου Η χορογράφος μιλά στο www.tospirto.net, Main_%ce%9f%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b1_griffon_kaos_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%95%ce%b2%ce%af%cf%84%ce%b1_%ce%a3%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bb%ce%ad%cf%84%ce%b7_(3) Η ομάδα Griffon μιλά για το Kaos που φέρνει στη Μικρή Επίδαυρο «Ποιοι είμαστε; Είμαστε το παρελθόν μας; Μήπως μας βολεύει να είμαστε το παρελθόν μας; Είμαστε το παρόν που κουβαλάει ένα υπέρλαμπρο παρελθόν; Είμαστε απομεινάρια αυτού του παρελθόντος; Τώρα τι είμαστε;» Main_25kdf_kabinet_k_invisible_3716_%c2%a9_kurt_van_der_elst Kabinet K: Τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι χάσουν τα σημεία αναφοράς τους; Οι συντελεστές της ομάδας μιλούν στο www.tospirto.net. Main_25kdf_ccn_de_la_rochelle___cie_accrorap_%e2%80%93_kader_attou_the_roots_1_%c2%a9_mirabel_white Συνέντευξη: Ο Kader Attou αναζητά τις ρίζες και τη σωματική του μνήμη στην Καλαμάτα «Το "Τhe Roots" είναι μια ερώτηση σχετική με το τι είναι hip hop». Main_25kdf_le_galactik_ensemble_optraken_9_%c2%a9_nicolas_martinez Le Galactik Ensemble: Εξερευνώντας τη σύγχρονη παθητικότητα με... ακροβατικά «Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε το απροσδόκητο και να ισορροπήσουμε στη γραμμή του χιούμορ και της σκληρότητας των εικόνων για να διατηρήσουμε μια συγκεκριμένη ποίηση, αλλά και μία πλουραλιστική ανάγνωση». Main_photo_2 Θα γίνουμε τελικά Άνθρωποι; Η Ελένη Παπαϊωάννου μιλά για τη νέα της παράσταση.
#load_content_with_ajax