ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Χορός | Πρόσωπα

Η ομάδα Griffon μιλά για το Kaos που φέρνει στη Μικρή Επίδαυρο 10 Ιουλίου 2019

«Ποιοι είμαστε; Είμαστε το παρελθόν μας; Μήπως μας βολεύει να είμαστε το παρελθόν μας; Είμαστε το παρόν που κουβαλάει ένα υπέρλαμπρο παρελθόν; Είμαστε απομεινάρια αυτού του παρελθόντος; Τώρα τι είμαστε;»

Η ομάδα χορού Griffón της Ιωάννας Πορτόλου φέρνει το «Kaos» στη Μικρή Επίδαυρο για δύο παραστάσεις στις 12 και 13 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Πρόκειται για ένα έργο που εξερευνά την ανθρώπινη ανάγκη για ταυτότητα. Μια χορογραφική δουλειά που ακροβατεί ανάμεσα στην σύνθεση και την αποσύνθεση, εξερευνώντας την ιδιότυπη πολυμορφία της Ιστορίας μας.

Εμείς μιλήσαμε με τους χορευτές της ομάδας στην προσπάθειά μας να βάλουμε λίγο σε τάξη αυτό το ... Kaos!

Τι θα δούμε στο Kaos; Τι εξερευνά το έργο αυτό;
Σεσίλ Μικρούτσικου: To “Kaos” είναι μια αναζήτηση, μια περιπλάνηση ταυτότητας, ρίζας, και συνέχειας στο χθες το σήμερα και το μετά.

Γιάννης Νικολαΐδης: Τίποτα περισσότερο από το χάος του Έλληνα στις μέρες μας. Αυτή τη φορά, κάνουμε μια βουτιά μέσα στην Ελληνικότητά μας. Προσπαθούμε να δούμε, πως στο καλό φτάσαμε στο σήμερα, τι μας σημάδεψε μέχρι τη συλλογική γενοκτονία που ζούμε. Ποιά είναι η θέση μας στον σύγχρονο κόσμο, γεωγραφικά, εθνολογικά και πολιτικά. 

Ιωάννα Αποστόλου: Στο “Kaos” θα δείτε, αυτό που ο καθένας από εμάς θέλει να δει, αυτό που μπορεί να δει, αυτό που αντέχει τώρα να δει, αλλά ίσως και αυτό που δε θέλει να δει. Μπορεί να δει τον εαυτό σου, μπορεί να δει τον άλλον, μπορεί να δει έναν λαό ολόκληρο, μπορεί να μη δει τίποτα. Εγώ δε θα  πω τι θα δει, θα σου πω απλώς να έρθει να το δει!

Ηλίας Χατζηγεωργίου: Τι θα δείτε δε θα πω. Θα πω να έρθετε να το δείτε όμως. Το «Kaos» είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε πως ζούμε ταυτόχρονα στο παρόν το παρελθόν και το μέλλον μας. Είναι το χάος που μας γέννησε όλους και ενώ από εκεί προερχόμαστε, εμείς πασχίζουμε να το ελέγξουμε, να το ταξινομήσουμε και να το αρθρώσουμε. Πράγμα αδύνατο κατά την άποψή μου με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα, για να μην είμαι και απόλυτος. Και ευτυχώς.


Ιωάννα Αποστόλου

Πώς δημιουργείται αυτό το Kaos επί σκηνής και τι συμβολίζει;
Γιάννης Νικολαΐδης:  Το χάος εμφανίζεται με τη μορφή διάσπαρτων και περίεργων εικόνων που δημιουργούνται σε πραγματικό χρόνο μπροστά στους θεατές. Είναι η δική μας ανάγνωση της σύγχρονης Ελλάδας και δε συμβολίζει τίποτα. Αποτυπώνει με σκληρό και συχνά ξεκαρδιστικό τρόπο φιγούρες, ήρωες και χαρακτήρες της ιστορίας μας. Από το βαθύ παρελθόν μέχρι τον Έλληνα του 2019.

Ηλίας Χατζηγεωργίου: Είναι ήδη “Kaos”. Εκεί έξω, εδώ μέσα. Επί σκηνής και έξω από αυτήν. Είμαστε με ό,τι κουβαλάμε μέσα κι έξω μας. Είμαστε, είσαστε, είναι, ήμασταν, θα είμαστε. Αλλά και όχι. Δε χρειάζεται να συμβολίσει κάτι αρκεί να μας θυμίσει κάτι δικό μας. Και αυτό θεωρώ πως επιτυγχάνεται.

Σεσίλ Μικρούτσικου:  Δημιουργείται από την απουσία κανόνων, συμβάσεων και συμβολίζει μια απενεχοποίηση, ελευθερία  συναισθημάτων και δράσεων χωρίς λογική εξέλιξη.

Ιωάννα Αποστόλου: Δημιουργείται από εμάς τους ίδιους. Είναι μέσα μας και έξω μας. Όσο για το τι συμβολίζει αυτό δεν το ξέρω, γιατί είναι υποκειμενικό και προσωπικό, και δεν είμαι και σίγουρη αν συμβολίζει κάτι. Υπάρχει, είναι εκεί, το βλέπουμε, όπως υπάρχει και στη ζωή μας. Το βιώνουμε καθημερινά όλοι μας.


Γιάννης Νικολαίδης

Πού θεωρείτε πως αγγίζει το σήμερα; 
Ιωάννα Αποστόλου: Όλη η παράσταση αγγίζει το σήμερα, γιατί είναι φτιαγμένη στο σήμερα και αφορά το παρόν μας. Ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι ασχολούμαστε και με το παρελθόν μας, το κάνουμε με τη σημερινή μας ματιά. Από την πλευρά αυτού που ανήκει στο σήμερα και κοιτάει πίσω.

Σεσίλ Μικρούτσικου: Το σήμερα είναι στοιχείο της ιστορίας και η ιστορία έχει σχέση με το χρόνο, την εξέλιξη και την αλλαγή, ακόμα και τη στάση. Όλα αυτά είναι υλικά της παράστασης.

Γιάννης Νικολαΐδης: Υποθέτω πως μέσα στη σφαγή που ζούμε οι περισσότεροι αναρωτηθήκαμε ποια είναι αυτά τα χαρακτηριστικά μας και ποιες οι αιτίες που οδηγηθήκαμε σε αυτό το αδιέξοδο, στρυμωγμένοι και μόνοι. Αυτή η παράσταση μας είναι ίσως και η πρώτη με πραγματικά πολιτικό λόγο, καθαρά αρθρωμένο. Είναι μια παράσταση για το τώρα και το εδώ.

Ηλίας Χατζηγεωργίου: Το “Kaos” είναι σήμερα. Θα χτιστεί μπροστά στον θεατή και ύστερα θα χαθεί, όπως η ζωή, όπως όλη η ιστορία , όπως όλα τα γεγονότα. Το τί θα μας αφήσει έχει σημασία.


Ηλίας Χατζηγεωργίου

Πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα μία ταυτότητα; 
Ηλίας Χατζηγεωργίου: Σήμερα βιώνουμε μια παγκόσμια κρίση ταυτότητας κατά τη γνώμη μου. Άλλοι το ρίχνουμε στο ποτό, άλλοι στην τηλεόραση, άλλοι στο λάιφ στάιλ, άλλοι στους θεραπευτές, άλλοι στους μετανάστες, άλλοι στη διαφορετικότητα... και θα μπορούσαμε να γράφουμε για χρόνια. Μάλλον έχουμε ανάγκη για ταυτότητα λοιπόν, αλλά την ψάχνουμε μόνο εκεί που δε θα την βρούμε. Στον συντηρητισμό, στον φανατισμό, στον φασισμό, στο ένδοξο παρελθόν, στο μιμητικό παρόν και στο ναρκισσιστικό μέλλον. Ταυτότητα σημαίνει γνώμη, γνώμη σημαίνει γνώση και εμπειρία, γνώση και εμπειρία σημαίνουν αυτογνωσία και αυτοαποδοχή. 

Γιάννης Νικολαΐδης: Είμαι απόλυτα βεβαίως πως η ταυτότητα μας τώρα, είναι πλαστή. Ένα μωσαϊκό από ετερόκλητα στοιχεία, πολλών αιώνων ζυμώσεις, επιβεβλημένης σκληρότητας, αμοραλιστικών επεμβάσεων, εκμετάλλευσης, αλλά και φαντασιώσεων, συχνά ανύπαρκτης ηθικής, πελατειακών σχέσεων, οικογενειοκρατίας και πάρα πολλών καρτ ποστάλ στα οποία είμαστε πρωταγωνιστές, πόρνες και προαγωγοί ταυτόχρονα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν ξέρω καν αν θα βοηθούσε να μιλούσαμε για ταυτότητα.

Σεσίλ Μικρούτσικου:Δεν ξέρω αν έχουμε ανάγκη μια ταυτότητα, αλλά σίγουρα υπάρχουν στοιχεία που μας ξεχωρίζουν και ταυτόχρονα μας ενώνουν.

Ιωάννα Αποστόλου: Νομίζω πολύ μεγάλη. Ακόμα και αν αυτό μας φτάσει στην παραδοχή ότι δεν έχουμε ταυτότητα. Ακραίο και ακατόρθωτο μάλλον, ως παράδειγμα το τελευταίο, αλλά το αναφέρω γιατί νομίζω ότι το πρόβλημά μας είναι ότι μπερδευόμαστε. Συγχέουμε αυτό που θέλουμε να είμαστε, με αυτό που πραγματικά είμαστε και αυτό μας «ανακατεύει» πολύ. Η αναγνώριση και τελικά η παραδοχή της ταυτότητάς μας, πολλές φορές μπορεί να αποδειχθεί μία άβολη και επίπονη διαδικασία, καθώς ενδέχεται να μας φέρει αντιμέτωπους με πράγματα που δε θέλουμε να δούμε ότι είμαστε.  Ίσως εγκλωβιζόμαστε στο ότι θεωρούμε ότι πρέπει να είμαστε ένα πράγμα, από αυτήν την πλευρά ή από την άλλη, άσπρο ή μαύρο. Μπορούμε όμως να είμαστε πολλά πράγματα ταυτόχρονα.


Σελίλ Μικρούτσικου

Πόσο βαρύς είναι ο ελληνικός πολιτισμός και πόσο ετεροκαθοριζόμαστε από αυτόν;
Ιωάννα Αποστόλου: Είναι όσο βαρύς τον κάνουμε εμείς να είναι. Και πολλές φορές αυτό το βάρος που του προσδίδουμε, έχει λειτουργήσει ως δικαιολογία, ως εγκλωβισμός, ως απάθεια, ως αντίδραση, ως βαρεμάρα, ως αεργία.. Και εδώ λοιπόν νομίζω ότι ξαναμπαίνει το θέμα της ταυτότητας. Ποιοι είμαστε; Είμαστε το παρελθόν μας; Μήπως μας βολεύει να είμαστε το παρελθόν μας; Είμαστε το παρόν που κουβαλάει ένα υπέρλαμπρο παρελθόν; Είμαστε απομεινάρια αυτού του παρελθόντος; Τώρα τι είμαστε;

Σεσίλ Μικρούτσικου: Βαρύς είναι όταν δεν εκτιμάται η συνέχεια του, έχουμε και εξαιρετικό σύγχρονο πολιτισμό.

Γιάννης Νικολαΐδης:  Νομίζω πως είναι βαρύς γιατί τον βλέπουμε από λάθος κλειδαρότρυπα…Η εθνική Ιστορία είναι η μεγαλύτερη παγίδα. Παντού, όχι μόνο εδώ. Γράφεται για να εξυπηρετεί τη δημιουργία εθνικών φαντασιώσεων. Στη περίπτωση μας είμαστε τραγικοί και κωμικοί ταυτόχρονα. Όχι άδικα, μιας και οι παππούδες μας επινόησαν το θέατρο όταν οι υπόλοιποι έβοσκαν βελανίδια…Για ποιο πολιτισμό μπορούμε να μιλήσουμε όταν ανάμεσα μας υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν παρόμοια επιχειρήματα; Θυμάμαι σε αναγνωστικό του δημοτικού ως παιδί να διαβάζω κάτι αντίστοιχο. Ταπεινά, θα πρότεινα σε όποιον ετεροκαθορίζεται από τον πολιτισμό των παππούδων μας να κοιτάξει λίγο τη θέση του σε αυτόν τον τόπο. Να αναρωτηθεί, που ανήκει, εδώ; Στην Ανατολή; Στη Δύση; Στην Ευρώπη; Στην Ασία; Με τους κερδισμένους; Με τους χαμένους; Ποιανού ορφανό είναι; Πού θα καταλήξει; Στη πηγάδα ή στης Καισαριανής τον τοίχο; Ποια γλώσσα μιλάει; Πόσο ελεύθερος είναι να έχει ή να μην έχει θρήσκευμα; Πού πρέπει να ορκίζεται; Ευτυχώς ως καλλιτέχνες έχουμε καταφέρει αρκετά, να απεμπλακούμε από το παρελθόν μας. Και εδώ υπάρχει ένα παράδοξο, όχι αδικαιολόγητο. Είναι τέτοια η κατάχρηση των εθνικών συμβόλων, της ιστορίας και του πολιτισμού μας που οι πιο σκεπτόμενοι από εμάς τα απορρίψαμε ή γίναμε σκεπτικιστές απέναντι τους. Τα εκχωρήσαμε αμαχητί στους φασίστες και τους πατριδοκάπηλους. 

Ηλίας Χατζηγεωργίου: Βαρύς κι ασήκωτος ο ελληνικός πολιτισμός αλλά τώρα ποιοι είμαστε και τι κάνουμε; Ιδού το “Kaos”.

Πόσο βιωματική είναι η παράσταση αυτή της ομάδας σας και πώς κάνει  κοινωνό της το κοινό;
Ηλίας Χατζηγεωργίου:  Ο τρόπος που η ομάδα αντλεί τα υλικά που συνθέτουν την παράσταση αυτή αλλά και προηγούμενες, στις οποίες έχω υπάρξει, είναι απολύτως βιωματικός. Παρόλα αυτά δεν παύουμε να επικοινωνούμε με το κοινό και να τηρούμε τους “νόμους” του θεάτρου. Η επικοινωνία μας με το κοινό θα στηριχθεί στην προσωπική και ομαδική μας αλήθεια επί σκηνής. Και θα κριθεί.

Γιάννης Νικολαΐδης:  Οπωσδήποτε είναι βιωματική και οπωσδήποτε θα βρεθεί απέναντι σε πολύ πολύ γνωστές και οικείες καταστάσεις, ανθρώπους και ιστορικές στιγμές που υπήρξαν ή επινοήθηκαν. Θα βρει συχνά, τον εαυτό του και γνώριμες καθημερινές μορφές μέσα σε αυτή την ιστορία  καθώς και στιγμές που έχουν σφυρηλατηθεί με χειρουργικό τρόπο στη μνήμη του

Σεσίλ Μικρούτσικου: Είναι βιωματική  η παράσταση από καλλιτέχνες που ζουν μια κανονική ζωή, με αγωνίες αλλά και χαρές, παιδιά, δουλειά, όπως όλοι. 

Ιωάννα Αποστόλου: Εμείς αυτό που έχουμε προσπαθήσει, είναι ο καθένας από εμάς να φέρουμε κάποιες πληροφορίες μέσα στο έργο και να τις επεξεργαστούμε με τον τρόπο με τον οποίο μας οδήγησε η Ιωάννα, χωρίς να τις κρίνουμε ή να κουνάμε το δάχτυλο. Ο κάθε θεατής νομίζω, θα αναγνωρίσει και θα διαβάσει το έργο μέσα από τη δική του ματιά και τα δικά του βιώματα. Αυτό άλλωστε είναι και το ζητούμενο. Εγώ ως ερμηνευτής δε νιώθω ότι βιώνω κάτι ή ότι ανακαλώ κάποια δικά μου βιώματα. Αυτό που προσπαθώ, είναι να είμαι όσο πιο ανοιχτή γίνεται κατά τη διάρκεια του έργου, ώστε να μπορέσω να είμαι αγωγός αυτών των πληροφοριών που νιώθω ότι φέρω πάνω μου. Όσο καλύτερα επιτευχθεί αυτό, τόσο πιο πολύ μεταφέρεται προς τα έξω ο χαρακτήρας της παράστασης.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Anamnesis: Η Αποστολία Παπαδαμάκη «συναντά» το σύμπαν της Δήλου Η χορογράφος μιλά στο www.tospirto.net, Main_25kdf_kabinet_k_invisible_3716_%c2%a9_kurt_van_der_elst Kabinet K: Τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι χάσουν τα σημεία αναφοράς τους; Οι συντελεστές της ομάδας μιλούν στο www.tospirto.net. Main_25kdf_ccn_de_la_rochelle___cie_accrorap_%e2%80%93_kader_attou_the_roots_1_%c2%a9_mirabel_white Συνέντευξη: Ο Kader Attou αναζητά τις ρίζες και τη σωματική του μνήμη στην Καλαμάτα «Το "Τhe Roots" είναι μια ερώτηση σχετική με το τι είναι hip hop». Main_25kdf_le_galactik_ensemble_optraken_9_%c2%a9_nicolas_martinez Le Galactik Ensemble: Εξερευνώντας τη σύγχρονη παθητικότητα με... ακροβατικά «Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε το απροσδόκητο και να ισορροπήσουμε στη γραμμή του χιούμορ και της σκληρότητας των εικόνων για να διατηρήσουμε μια συγκεκριμένη ποίηση, αλλά και μία πλουραλιστική ανάγνωση». Main_photo_2 Θα γίνουμε τελικά Άνθρωποι; Η Ελένη Παπαϊωάννου μιλά για τη νέα της παράσταση. Main_aris_martha_06 Το χορογραφικό δίδυμο arisandmartha «μπαίνει» σε αχαρτογράφητες περιοχές του σώματος και του μυαλού Ο Άρης Παπαδόπουλος και η Μάρθα Πασακοπούλου μιλούν στο www.tospirto.net.
#load_content_with_ajax