ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Μουσική | Είδα...

Είδα: την Κατερίνα Πολέμη και τη Δήμητρα Σελεμίδου και "Μέσα απ΄τη φωνή βγήκε η μουσική" 20 Μαρτίου 2019

Μοιάζει φυσική και άκρως ενδιαφέρουσα η συνάντηση Πολέμη-Σελεμίδου. Το «έντεχνο» της νεώτερης εποχής, πιο ανοιχτόμυαλο, πιο φιλικό σε γλώσσες και ρεύματα.

Να το πάλι αυτό το κορίτσι μπροστά μου. Για την Κατερίνα Πολέμη λέω. Με το ανοιχτό (μα πολύ εγκάρδιο) χαμόγελό της. Με τη ζηλευτή της άνεση όταν κρατάει την κιθάρα της λες και τραγουδάει στην παρέα της. Με εκείνο το λίγο «αλητάκι» ύφος της – πάρα πολύ της πάει αυτό, γιατί σπάει κάθε υποψία πόζας και μου δίνει και μένα φόρα να μπω μέσα στα... ρεφρέν και να τραγουδήσω.

Αυτήν τη φορά, όμως, δεν είναι μόνη της. Έχει «συμπαίκτρια». Και μάλιστα συμπαίκτρια που στέκεται στην αντίθετη πλευρά της «παλέτας» με τα λιγότερα έντονα κόκκινα και πράσινα- πιο «εσωτερική» γοητεία, άλλες αποχρώσεις, όμως με γκάμα εξόχως ενδιαφέρουσα. Μοναδική.
Η Δήμητρα Σελεμίδου είναι από εκείνες τις «έντεχνες» φωνές που εμφανίζονται μια φορά στα 30 χρόνια - συναίσθημα, ακρίβεια, χρώμα, σκέφτεσαι πόση χαρά θα έκανε ένας Χατζιδάκις αν ήταν τώρα εδώ. Το θέμα όμως είναι (ήταν) άλλο. Γίνεται η σκηνική άνεση και το... αφρίζον ταμπεραμέντο της Ελληνοβραζιλιάνας Πολέμη να δέσει μ' αυτή την καταπληκτική νεαρή τραγουδίστρια που, όμως, νιώθεις ότι έχει ακόμα δρόμο μπροστά της για να βρει το δικό της χνάρι όταν βρίσκεται στη σκηνή;

Κλισέ, φίλοι μου. Πόσα κλισέ ! Το πρόγραμμα που είδαμε στο Κρεμλίνο (και το οποίο μεταφέρθηκε στον Σταυρό του Νότου Plus) δε σου αφήνει την παραμικρή χαραμάδα κενού, την παραμικρή αμφιβολία ότι όταν πρόκειται για τόσο ταλαντούχα πλάσματα, τόσο σημαντικές παρουσίες, οι διαφορές γεφυρώνονται - μην πω ότι είναι ακριβώς αυτές οι διαφορές που δίνουν νόημα στη σχέση. Πώς λέμε εκείνη την παροιμία με τα ετερώνυμα…

Το ωραίο της ιστορίας είναι ότι το πρόγραμμα βασίστηκε σ’ αυτόν ακριβώς τον άξονα, να πλησιάσουν τα ρεπερτόρια, να μπει η μία στα νερά της άλλης, να είναι μαζί (κατά 90%) στη σκηνή, να είναι - αρκετά τακτικά - μαζί και σε κάμποσα τραγούδια. Το «Βαλς του Ορφέα» για παράδειγμα (σε μουσική Πολέμη και στίχους Στ. Πασχάλη) με το οποίο ξεκινάει το πρόγραμμα και το αμέσως επόμενο «Ρίχνω την Καρδιά μου στο Πηγάδι» (του Χατζιδάκι) δίνουν αμέσως το «στίγμα» μιας παράστασης με καθαρές, ακουστικές ενορχηστρώσεις (από την Κατερίνα) όπου η μία φωνή διαδέχεται την άλλη μέσα στο ίδιο κομμάτι.

Πιάνο και πολλά έγχορδα (πιάνο και κιθάρα από την ίδια, βιολί από το Βαγγ.Τούντα, κοντραμπάσο και ηλεκτρικό μπάσο από τον Πέτρο Βαρθακούρη), ρυθμός με τα κρουστά και τα ντραμς του Άγγελου Πολυχρόνου κι ένα ρεπερτόριο που εκτός από γνωστά έντεχνα κομμάτια (Χατζιδάκις, Δημ. Παπαδημητρίου, Αρλέτα κλπ) έχει να προτείνει και λιγότερο γνωστά, φτιάχνοντας ευφάνταστες «γέφυρες», παντρεύοντας εποχές και μουσικά ρεύματα, συνδέοντας ηπείρους και γλώσσες. Όμορφο και συγκινητικό το κορίτσι με το σεμνό χαμόγελο (Σελεμίδου) έχει μια μοναδική ιδιότητα να γίνεται κάτι άλλο, μια άλλη, όταν τραγουδάει. Σαν να έχει την ικανότητα να ζει μέχρι το μεδούλι της τον κάθε στίχο – και στίχοι όπως εκείνοι που έγραψε ο επίσης νεαρός Γιάννης Βασιλόπουλος (17 ετών ήταν ) στην «Τρίτη Έξοδο» (όπως το «Μαμά μπαμπά» ή το «Μαξιλάρι») σου δίνουν μεγάλη χαρά και ελπίδα για τα παιδιά των 20 και 25 ετών που ξεκινούν τώρα την πορεία τους στο τραγούδι.

Κι ενώ το πρόγραμμα -που επιμελήθηκε η ραδιοφωνική παραγωγός Όλγα Λασκαράτου- είναι κατ εξοχήν ελληνικό στο πρώτο μέρος, με το ενορχηστρωτικό ύφος της Πολέμη να δίνει μια διαύγεια και μια απλότητα στα κομμάτια (αφήνοντας πολύ χώρο στις φωνές), στο δεύτερο μέρος θα δούμε και την Βραζιλιάνικη φλέβα της με αγγλόφωνα και ισπανόφωνα κομμάτια, δικές της διασκευές (όπως π.χ τον «Λύκο» της Αρλέτας σε bossa nova εκδοχή να κυλάει μέσα στο Clandestino του Μανού Τσάο), αλλά και κομμάτια που πάντα παίζει στα λάιβ της (όπως τη...συνομιλία» του δικού της «like motherlike son» με τον «Ανθρωπάκο» του Χατζηνάσιου). Αυτό που παρατηρώ σταθερά τον τελευταίο καιρό είναι ότι ενώ τα πρώτα χρόνια πόνταρε στην πιο «τζάζι» πλευρά της, νιώθοντας πιο άνετα με αγγλόφωνα (ή βραζιλιάνικα) κομμάτια, το τελευταίο καιρό είναι σαφές ότι αναζητάει στίγμα εντός ελληνικού στίχου.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο λοιπόν μοιάζει φυσική και άκρως ενδιαφέρουσα η συνάντηση Πολέμη/ Σελεμίδου, το «έντεχνο» της νεώτερης εποχής, πιο ανοιχτόμυαλο, πιο φιλικό σε γλώσσες και ρεύματα. Αυτά προς το παρόν (προσωπικά λέω να ξαναπάω μια δόση) αν θέλετε να δείτε το...μέλλον μας στο τραγούδι, να τις δείτε. Ποντάρω (και περιμένω γνώμες...)

 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: το «Βαμβακάρης κατά Ξαρχάκο» με Γαλάνη - Μυτακίδη στο Gazarte Ο Ξαρχάκος φέτος πετάει. Και δε μιλάμε μόνο για αυτή την απίστευτη ενέργεια που τον κάνει να χοροπηδάει όταν διευθύνει. Μιλάμε για τον δημιουργικό του οίστρο. Main_%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%b5%cf%82_%ce%88%ce%bd%cf%84%ce%b1_%ce%93%ce%ba%ce%ac%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b5%cf%81__%ce%93%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b9%ce%b1_%ce%a1%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bf_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%a0%ce%ac%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%a3%ce%ba%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b4%ce%b1%cf%82 Είδα: την «Εντα Γκάμπλερ» σε σκηνοθεσία Ράιας Τσακηρίδη 'Ενα νέο μουσικό έργο με έντονο ρυθμό, γρήγορες εναλλαγές σκηνών και συγκινησιακή ένταση. Main_unnamed Είδα: το «Ζαμπέτας Κατά Ξαρχάκο» με τη Χάρουλα Αλεξίου Όταν αυτή η γυναίκα ανεβαίνει στη σκηνή, είναι λες κι ανοίγουν οι ουρανοί από πάνω μας κι όλα γίνονται παραμυθένια. Main_original_703 Είδα: την όπερα «Σιμόν Μποκκανέγκρα» σε σκηνοθεσία Ελάιτζα Μοσίνσκυ Ένα άκρως επιτυχημένο ανέβασμα μίας κλασικής όπερας. Main_slider_1 Είδα: την Αλκηστη Πρωτοψάλτη σε «Απευθείας Σύνδεση» Αντέχετε φίλοι μου την ανάμνηση του εαυτού σας εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν πρωτοακούσατε «τα πιο ωραία λαϊκά»;
#load_content_with_ajax