Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Θάνο Μικρούτσικο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 17 Μαΐου 2019

Σε μια τέτοια συγκυρία βέβαια, εκείνο που ανοίγει –κυριολεκτικά- τους πόρους του δέρματος σου δεν είναι μόνο η μουσική. Είναι η συνολικότερη διαδρομή ενός ανθρώπου που εκτός από μεγάλος στον τομέα του απέδειξε εμπράκτως το «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία». Αν δεν ήταν κι αυτή η συναυλία απόδειξη, τι άλλο είναι...

Τόση συγκίνηση και τόσο παρατεταμένο χειροκρότημα δε θυμάμαι να έχω ζήσει (τουλάχιστον τα τελευταία 20 χρόνια). Ακόμη και οι τοίχοι είχαν βουρκώσει. Τα καθίσματα, τα φώτα, τα πατώματα, η οροφή - ναι ναι όλα τα άυλα και τα έμψυχα συντονιστήκαμε σ’ αυτό το σπάνιο πράγμα που ενίοτε (ούτε που θυμάμαι από πότε έχω να το ζήσω) ενώνει καλλιτέχνες και κοινό σε ένα «σώμα». Λίγο πριν μια σκηνή για να πάρουμε μαζί μας: σκυφτός στο κλαβιέ του κι ενώ έχει απαγγείλει μια ολόκληρη ιστορία από το «Τραβέρσο» μάς απογειώνει με έναν μακροσκελή «τζάζι» αυτοσχεδιασμό, σώμα και χέρια συντονισμένα σε ένα δικό του παλλόμενο σύμπαν, το πιάνο πεδίο μάχης και συγκίνησης ταυτόχρονα λες και όλη η ένταση, αλλά και η αγάπη που γεμίζει την αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης από το πρώτο λεπτό βγαίνει τώρα πάνω σ αυτά τα αεικίνητα χέρια. Κι έπειτα έρχεται η φωνή. Φωνή τραχιά και μπάσα φτύνει σχεδόν μια μια τις λέξεις –η ιδανικότερη ερμηνεία (κατά τη γνώμη μου) για να ακούσεις τη φράση «μάνα θα πάω στα καράβια» κι να έχει νόημα ο στίχος. Το κοινό όρθιο χειροκροτεί. Και χειροκροτεί. Και χειροκροτεί. Και αυτή είναι η τελευταία πράξη ενός γεμάτου δίωρου όπου τραγούδια, ιστορίες, ευχαριστίες, αφιερώσεις και εξομολογήσεις έγραψαν τη «Συγκίνηση» με κεφαλαία γράμματα.
«Όσο αντέχω εδώ θα είμαι», είπε. Και επειδή η αγάπη του κόσμου ήταν ανέλπιστη - πάνω από 10.000 τηλεφωνήματα για εισιτήρια «εγώ ο άπληστος είπα ναι για μια ακόμα συναυλία στις 29 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών».

Θάνος Μικρούτσικος στο Μέγαρο Μουσικής, στη δεύτερη sold out συναυλία του με επίκεντρο την ολοκληρωμένη παρουσίαση του έργου του πάνω στον Καββαδία (Σταυρός του Νότου και Γραμμές των Οριζόντων) «την αιχμή του δόρατος της τραγουδοποιίας του» όπως μας είπε.
Στα τρία πιάνα (εκτός από τον ίδιο) οι εξαιρετικοί Θοδωρής Οικονόμου και Μάξιμος Δράκος. Στα πνευστά ο εδώ και χρόνια συνεργάτης του, Θύμιος Παπαδόπουλος και στην ερμηνεία τρεις έμπειροι τραγουδιστές που έχουν συνδεθεί με την τραγουδοποιία του «μέλη της ευρύτερης οικογένειας του». Ο Κώστας Θωμαΐδης (που τραγούδησε πρώτος τον «Σταυρό» για τις ανάγκες της τηλεοπτικής σειράς «Πορεία 090»), ο σχεδόν μόνιμος συνοδοιπόρος και ιδανική «φωνή» του ύφους Μικρούτσικου, Χρήστος Θηβαίος και το «στερνοπούλι του» η Ρίτα Αντωνοπούλου.
Ο Καββαδίας αλλιώς για μια ακόμα φορά, εν προκειμένω ο «Καββαδίας για τρία πιάνα, πνευστά και τρεις φωνές»- σαφώς πιο «τζάζι» και με πολλούς αυτοσχεδιασμούς, με όλο το πάθος,την αρμύρα και το σκοτάδι του. «Δεν είναι μόνο η ενορχήστρωση που αλλάζει» μας εξήγησε. Πολλες φορές αλλάζει η μελωδία - εμμένοντας βέβαια στον αρχικό πυρήνα. Οι αρμονίες ή ακόμη και ο ρυθμός- θα το δείτε κι εδώ. Όπως και τους αυτοσχεδιασμούς που προέκυψαν. Κι όλα αυτά έγιναν εντελώς αβίαστα, απόλυτα φυσικά. Είναι το μόνο μου έργο που συμβαίνει αυτό.. Τι να πω, ένα μυστήριο που καλύτερα να το αφήσουμε έτσι. Μυστήριο».

Η αλήθεια είναι ότι πάντα υπάρχουν ωραίες ιστορίες πίσω από κάθε τραγούδι, κάθε νέα συνεργασία και ο Μικρούτσικος ήθελε να μας μιλήσει. Ακόμα και να μας εξομολογηθεί. Το Μέγαρο Μουσικής και οι άνθρωποι του. Οι παλιοί συνεργάτες και συνοδοιπόροι του «όλοι μαζί δουλέψαμε με πάθος για να φτιάξουμε αυτόν τον χώρο» (σημειώστε πως ήταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μουσικού Αναλογίου από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του Μεγάρου). Το όνειρο του να γράψει όπερα (όνειρο που πραγματοποιήθηκε και με το παραπάνω). Ο μεγάλος του τσακωμός με την γυναίκα του, Μαρία, όταν αποφάσισε να αναλάβει, μετά από πολλές αμφιβολίες, το 1993 το υπουργείο Πολιτισμού Ιστορίες και εξομολογήσεις και τραγούδια μιας ζωής. Ζωή με «ζουμί». Με ρίσκο και προσπάθεια και όνειρο –μάλλον το «χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία» βρήκε εδώ τον πρώτο του μεγάλο οπαδό..

Διάσπαρτα όλα αυτά μέσα στην παράσταση –μη φανταστείτε. Νέος Καββαδίας για πιάνα πνευστά και φωνές, αλλά η έναρξη έγινε με τους συγκινητικούς στίχους του Μάνου Ελευθερίου από το «Ο Άμλετ της Σελήνης». «Ντυμένος Άμλετ στη Βροχή γυρνώ στην Επαρχία/ να βρω ποιος μου έδωσε τσιγάρο μια στιγμή/ ποιος άγνωστος με πίστεψε πώς θα είναι επιτυχία / χωρίς εμένα αν παιχτεί το έργο στη σκηνή»- και η τρομπέτα του Θύμιου Παπαδόπουλου υπογράμμιζε με ένα σπαρακτικό τρόπο το βάρος των λέξεων. Και δεν ήταν η μοναδική στιγμή όπου οι αυτοσχεδιασμοί των τριών μουσικών, ζωγράφιζαν το δικό τους σύμπαν δίνοντας στα κομμάτια νέο όγκο. Από τον Σταυρό του Νότου και το «Καραντί» που είπε η Ρίτα Αντωνοπούλου μέχρι την «Θεσσαλονίκη» που μοιράστηκαν και οι τρεις (ωραία στιγμή) ένιωθες τη δεμένη και πυκνά «κεντημένη» παράσταση, όπου ο λόγος και η μουσική είχαν, το καθένα τον χώρο που του αναλογούσε.
Σε μια τέτοια συγκυρία βέβαια, εκείνο που ανοίγει –κυριολεκτικά- τους πόρους του δέρματος σου δεν είναι μόνο η μουσική. Είναι η συνολικότερη διαδρομή ενός ανθρώπου που εκτός από μεγάλος στον τομέα του απέδειξε εμπράκτως το «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία». Αν δεν ήταν κι αυτή η συναυλία απόδειξη, τι άλλο είναι..

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: το «Κάτι παράξενο» στην Αγγλικανική Εκκλησία Το μοναδικό με αυτά τα παιδιά είναι ότι η σχέση τους με την Ποίηση -που είναι και η αφετηρία του δισκογραφικού τους ξεκινήματος - είναι φτιαγμένη από ένα ειδικό «χαρμάνι» απόλυτα δικό τους. Main_slider Σ’ ένα δωμάτιο με τον Μάνο Λοΐζο Είδα τη μουσική παράσταση που έστησε ο Απόστολος Ρίζος στο θέατρο Αλμα. Main_slider Είδα: το «Commedia d’ amore» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη Αν ο Θάνος Μικρούτσικος είδε πρώτος την Πολυχρονίδη σαν τραγουδίστρια και την ξεχώρισε, ο Θέμης Μουμουλίδης της δίνει την ευκαιρία να πατήσει γερά, φτιάχνοντας μια καλοβαλμένη παράσταση με εναλλαγές όπου επιστρατεύει και τις δυο της ιδιότητες (ηθοποιία, τραγούδι). Main_%c2%a3__-%c3%ac_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6!__%c2%ab__%c3%b9____%c2%bc-%c3%a7___-%c3%a4-%c3%ab____%c2%ab-%c3%a7-%c3%ab_____%c2%aa-%c3%ab-%c3%a4____%c3%b6.__%c3%ba_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6___%c2%bc_%c2%a6__-%c3%a9_(2) Γιατί όντως τα μουσικά όργανα έχουν ένα μικρό εξάρτημα που λέγεται «Ψυχή» Ο Θοδωρής Οικονόμου συνέθεσε μία πολύ ενδιαφέρουσα μουσική «μάχη» με κλασικά ακούσματα να μάχονται τα πιο ελεύθερα και αυτοσχεδιαστικά τζαζ. Main_image004 Είδα: την Πέννυ Μπαλτατζή στην Πειραιώς 131 Στο πρόγραμμα αυτό σίγουρα συναντάς τον έφηβο εαυτό σου -μόνο που τον συναντάς αποκλειστικά εν ώρα χορού και στα ντουζένια του...
#load_content_with_ajax