ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Πάνο Μουζουράκη στο Anodos Live Stage 13 Νοεμβρίου 2018

O περφόρμερ/τραγουδιστής συναντά τον κωμικό και όλοι μαζί τον χαρισματικό παρουσιαστή του Τhe Voice.

Τελευταία σκέφτομαι πολύ τακτικά, ότι αν δεν έκανα αυτό που κάνω, δε θα πήγαινα πουθενά. Κυρίως τα Παρασκευο/Σάββατα. Δεν αρχίζω καλά, το ξέρω (άλλωστε αυτό είναι ένα άλλο ρεπορτάζ) αλλά τι να κάνω που πριν ακόμη πατήσω το ποδαράκι μου στην είσοδο ενός χώρου, όπως το Anodos Live Stage με παίρνει το νοτισμένο αεράκι της «μαγαζίλας» - που εδώ που τα λέμε είναι σχεδόν το ίδιο στα περισσότερα κέντρα του είδους. Η φούρια της μέρας θα πείτε. Η φούρια του μαγαζιού να ρεφάρει για όλες τις υπόλοιπες που είναι κλειστό. Όλη η ένταση του αλαφιασμένου προσωπικού να σε χώσουν κάπου -βλέπεις δε βλέπεις, ποιος νοιάζεται;- σε συνδυασμό με τον δικαιολογημένο ίσως ηλεκτρισμό που εκπέμπει ένας «πελάτης» που βγαίνει μια φορά την εβδομάδα και θέλει κι αυτός να προλάβει να χαρεί, φτιάχνουν τη λεγόμενη «θέλω να φύγω τώρα» ατμόσφαιρα- γνωστή και απαράλλαχτη από γεννήσεως νύχτας.

Σε μια ανάλογη κατάσταση με βρήκε ο Πάνος Μουζουράκης την Παρασκευή που μας πέρασε, περιστοιχισμένη από μια παρέα κοριτσιών που στριμωγμένες δίπλα μου τρελαθήκαν στις «σέλφι» πριν χαμηλώσουν τα φώτα. Στις 11.30 βγαίνει ο Μουζού. Φορτσάτος με μαύρο καρέ μαλλί και όλο του το Μουζουρακικό ταμπεραμέντο, κάνει μια εισαγωγή υπό τους ήχους του Dancing Queen οργώνοντας την σκηνή. Μέσα σε δευτερόλεπτα η βαβούρα ησυχάζει, τα κορίτσια δίπλα στρέφουν τα κινητά τους προς τη σκηνή, η μαύρη φιγούρα (μαύρο παντελόνι και πουκάμισο) χορεύει, γελάει, μιλάει - και μέσα σε δευτερόλεπτα καταλαβαίνω ότι φέτος είμαστε σε καλό...δρόμο.

Το ξεκίνημα της παράστασης από -τι άλλο;-από το “Mamma Mia” της «διεθνούς καριέρας».
-«Και τρέχω, που λέτε, και λέω στην μητέρα μου.. Μαμάαααα, θα παίξω σε χολιγουντιανή παραγωγή. Δίπλα στην Μέριλ Στριπ. Στον Κόλιν Φέρθ. Και μου λέει εκείνη «μπράβο αγόρι μου, μπράβο. Στο Voice θα είσαι;».

Το παιδί αυτοσαρκάζεται, σαρκάζει και τη «διεθνή του καριέρα», γυρνάει στο σπίτι του, πάει πίσω όταν ήταν παιδί. Ολοι είμαστε κάποτε παιδιά και έχουμε αναμνήσεις. Οι δικές του, από το οικογενειακό καφενείο του παππού και του πατέρα του (που όλοι ξέρουμε ότι έχασε πρόσφατα) τον οδήγησε κάποτε κι έγραψε ένα τραγουδάκι, μια συγκινητική μπαλάντα, το «Στο Βάθος Κήπος» που τώρα μοιράζεται μαζί μας. Αχ αυτός ο ευάλωτος Μουζού. Αυτός που λατρεύουν τα κορίτσια, που θέλουν να τον ανασύρουν μέσα από τον… Τζιμ Κάρει που επίσης έχει μέσα του και πολλές φορές τον καβαλάει και χάνει το παιχνίδι. Τουλάχιστον συνέβαινε στο παρελθόν, γιατί τώρα αυτό που βλέπουμε έχει και πλάκα και ισορροπία.

Παρένθεση για να εξηγήσω κάτι περί Μουζουράκη. Έχοντας παρακολουθήσει τα βήματα του από τότε που έπαιζε με τον Γιώργο Μυλωνά στην Xedra (2006) και ξέροντας από τότε, ότι εδώ έχουμε... σταρ που σαλεύει (σίγουρα εκείνος δεν το ήξερε ακόμα) πάντα είχα την πεποίθηση ότι το λαμπερό αυτό πλάσμα, που λες και είναι γεννημένο για τη σκηνή, λόγω γρήγορης ανέλιξης σε διάφορα πεδία (από τους «Ηρωες» της Γκασούκα, στα σίριαλ του Παπακαλιάτη κλπ κλπ) δεν είχε τον χρόνο να βρει την καλλιτεχνική του… καρίνα- το μοναδικό εργαλείο που δίνει κατεύθυνση και στόχο σε έναν καλλιτέχνη. Χρειάζεται χρόνος για να βρει ένας τραγουδοποιός το στίγμα του –αλλά περί τραγουδοποιού μιλάμε; Χρειάζεται χρόνο ένα λάιβ να βρει τον ήχο του, αλλά ποιος είπε ότι τα λάιβ είναι το πεδίο του; Χρειάζεται χρόνο ένας μουσικός να φτιάξει το κοινό του –αλλά ποιος μίλησε ότι μόνο για μουσικό; Χρειάζεται χρόνος για να βρει ένας stand up comedian το στιλ του, αλλά…

Για να μην μακρηγορώ, φέτος ο Μουζουράκης πατάει γερά στο λάιβ του, ίσως γιατί -εγώ τουλάχιστον αυτό είδα - είναι η πρώτη φορά που νιώθεις ότι υπάρχει καρίνα. Ακόμη και μουσικά. Ουσιαστικά ένα “one man show” που αρχίζει στις 11.30 και τελειώνει μετά τις 3. Αυτό είναι ίσως το μοναδικό αντικειμενικό μείον.Τόσο μεγάλο είναι το Μουζουρακικό ρεπερτόριο, τόσες πολλές οι επιτυχίες; Ελα ντε. Γιατί αυτή η ανοικονόμητη διάρκεια λοιπόν; Αν ξεπεράσουμε το εν λόγω «παράπτωμα» λοιπόν, το «παζλ» που έχει φτιάξει – το κύριο μέρος κομμάτια από τη δική του δισκογραφία με διάσπαρτες διασκευές Ελβις Πρίσλευ, Φρανκ Σινάτρα, Don Mac Lean, Αγγελάκα, Πορτοκάλογλου, Κραουνάκη κ.α - σε συνδυασμό με τα χιουμοριστικά «συνδετικά» μιας πρόζας που υποστηρίζεται και από βίντεο- δένουν τη ροή σε παράσταση που αναδεικνύει την περσόνα Μουζουράκη με όλες της τις ειδικές αρετές (τα κείμενα σε συνεργασία με τον Ζήση Ρούμπο).

Επικοινωνιακή χάρη χωρίς υπερβολές (τύπου σκουπίζω τον ιδρώτα μου με χαρτομάντιλα και τα πετάω στα υψωμένα χέρια), έξυπνες ατάκες (όπως εκείνη που λέει ότι τον έχουν κατατάξει στους έντεχνους γιατί δεν πουλάει) και σε μουσικό επίπεδο, ένας ικανός περφόρμερ/τραγουδιστής που στηρίζεται από μια δεμένη ορχήστρα (ο Ορέστης Πλακίδης στα πλήκτρα και τις ενορχηστρώσεις). Τα μικρά περάσματα του Αγγέλου Τσιμιδάκη (από το The Voice) που συμμετέχει και ως κιθαρίστας στην ορχήστρα, είναι κι αυτά καλά ενταγμένα και τόσο όσο…

Συμπέρασμα. Δεν ξέρω αν ο Μουζουράκης καταφέρει να κάνει διεθνή καριέρα, ξέρω ότι μπορεί πλέον να κάνει λάιβ Μουζουρακικής «κοπής», δουλεμένα μουσικά και… ιδιοσυγκρασιακά έτσι ώστε ο περφόρμερ/τραγουδιστής να συναντάει τον κωμικό και όλοι μαζί τον χαρισματικό παρουσιαστή του the Voice. Γιατί εκεί ήταν κατά τη γνώμη μου το στοίχημα. Να μπορέσει να κάνει όλες του τις πλευρές ένα, χωρίς να αφήσει καμία παραπονεμένη. Επόμενο στοίχημα τα μικρότερης διάρκειας προγράμματα απλωμένα σε διήμερα (όχι μόνο Παρασκευές). Όπως είπε άλλωστε και στο βίντεο ο συνοδοιπόρος του, Κωστής Μαραβέγιας, σε μια δήθεν ζωντανή συνομιλία με υπαρξιακό περιεχόμενο: «Είσαι σε καλό δρόμο να βρεις τον βέλτιστο εαυτό σου” . «Δηλαδή, δηλαδή;» ρωτάει με αγωνία ο Πάνος. «Ε να. Να γράφεις καλύτερα τραγούδια. Οπως το "Λόλα", "Ασε με να μπω",  "Το καλοκαίρι έφυγε", τέτοια». «Δηλαδή» , απαντάει αγωνιώντας ο Πάνος, «αν το κάνω αυτό θα έχω βρει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου;». «Όχι. Απλώς θα σε αφήσουν να παίξεις και Σάββατα». 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: το «Λευκό Ρόδο» σε σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση Μϊα ψυχογραφική αποτύπωση μιας μοναδικής όπερας του σύγχρονου ρεπερτορίου. Main_original_slider_(3) Είδα: Την Όλια Λαζαρίδου και τον Νίκο Ξυδάκη στην Αγγλικανική Εκκλησία Aυτό που μας παρουσίασαν έμοιαζε με ένα ενιαίο μεγάλο τραγούδι. Main_slider Είδα: τον Theodore στο Fuzz Μια συναυλία με τα χαρακτηριστικά μιας ολοκληρωμένης πρότασης από έναν μουσικό που στα 26 του χρόνια μπορεί και στηρίζει το σκοτεινό φιλοσοφικό «παραμύθι» που έχει μέσα του. Main_f1mitropanos Είδα: τη συναυλία- αφιέρωμα στον Δημήτρη Μητροπάνο στο Ηρώδειο Μητροπάνος the one. Ο,τι και να κάνουμε εμείς οι επόμενοι, όσο τέλειες να είναι οι ερμηνείες, το αίσθημά του, την καθαρότητά του, τη μοναδικότητά του τελικά, αποκλείεται να τη βρούμε ξανά. Main_luz_casal_6 Είδα: τη Luz Casal στο Ηρώδειο Η φωνή της μοιάζει πιο θαμπή απ’ ότι τη θυμάμαι, η εκφορά του λόγου είναι πιο αργή και θεατρική, όμως, όλο αυτό δίνει τέλεια το τωρινό της στίγμα που είναι εξίσου γοητευτικό. Μοναδικό.
#load_content_with_ajax