Μουσική | Είδα...

Είδα: την Αλκηστη Πρωτοψάλτη σε «Απευθείας Σύνδεση» 15 Ιανουαρίου 2019

Αντέχετε φίλοι μου την ανάμνηση του εαυτού σας εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν πρωτοακούσατε «τα πιο ωραία λαϊκά»;

Το να τολμάς σόλο πρόγραμμα μετά από τόσα χρόνια στον χώρο δεν είναι κι εύκολο. Ούτε αυτονόητο. Θέλει στομάχι. Θέλει πολλά. Τώρα, γιατί κάθε φορά που γράφω για την Πρωτοψάλτη μου βγαίνει η τάση να φιλοσοφώ, είναι μια άλλη ερώτηση, αλλά (εδώ που τα λέμε) τι ψυχή θα είχε η «ιστορία» αν δεν ήταν ικανή να παράγει συνειρμούς και σκέψεις;

Η εξήγηση πάντως που μου έρχεται κάπως αυθαίρετα, είναι περισσότερο εξω-καλλιτεχνικού περιεχομένου: με τους καλλιτέχνες που μεγαλώσαμε μαζί (λίγο πάνω λίγο κάτω η ηλικία στην ταυτότητα μας), που τα τραγούδια τους έγιναν κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας, που τους έχουμε βάλει πολλές φορές στο βάθρο και άλλες τόσες τους έχουμε γκρεμίσει, έχουμε πάντα την παράλογη απαίτηση να σταθούν στο ύψος μιας συγκεκριμένης εικόνας, αναλλοίωτης μέσα στα χρόνο. Και αλίμονό τους αν μας φανεί ότι δεν το κατάφεραν. Πώς λέει το τραγουδάκι «how I love to hate you»; Τόσο αυστηροί. Κι άλλο τόσο…

Ας έρθω τώρα στο θέμα μου. Το «Απευθείας Σύνδεση» που παρουσιάζει αυτή την εποχή στο Gazarte –χώρος ευχάριστος καθαρός, πολιτισμένος κ.λ.π., αλλά κάπως αποστειρωμένος για τα δεδομένα μουσικής σκηνής- πρόκειται ουσιαστικά για μια αναδρομή στις επιτυχίες της, συνοδεία μιας ενεργητικότατης και απολύτως παρούσας ορχήστρας που όσο η ώρα περνάει τόσο ανεβάζει παλμούς.

Πρωτοψάλτη με όλη της την ενέργεια. Τρυφερή και συγκινητική εκεί που πρέπει, κορίτσι που χοροπηδάει ανέμελα και σε παρασύρει να σηκωθείς απ’ τη θέση σου –όλο το Gazarte όρθιο στο πόδι και να χορεύει δεν το έχω ξαναδεί. Αντέχετε φίλοι μου την ανάμνηση του εαυτού σας εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν πρωτοακούσατε «τα πιο ωραία λαϊκά»; Το χορεύατε άραγε; Η Πρωτοψάλτη όμως το χορεύει ακόμα! Η ίδια λικνιστική κίνηση, η ίδια ενέργεια και πάει στα τσακίδια όλη η σκόνη του χρόνου που θολώνει ακόμα και τις φωτογραφίες μας (και ας μην είναι «τα τακούνια της καρφί» κι απαράλλακτα όπως το 1993).

Από την πρώτη στιγμή που βγαίνει μέσα απ’ τον κόσμο και διασχίζει την αίθουσα για να πάρει θέση στη σκηνή μεταξύ Παντελή Ντζιάλα (κιθάρα) και Πέτρου Βαρθακούρη (κοντραμπάσο), ξέρεις ότι είναι ζήτημα χρόνου να «σπάσει» η απόσταση μεταξύ πλατείας και σκηνής. Άλλωστε είναι και το θέμα της παράστασης που μας θέλει κάτι περισσότερο από απλούς θεατές. Οφείλουμε να συντονιστούμε στον παλμό ενός «up» κλίματος, όπου όλα τα κομμάτια μοιάζουν πιο λαμπερά και πιο ρυθμικά απ’ όσο τα θυμόμαστε και κάθε όργανο έχει τις στιγμές του. Προγραμματάρα; Τίποτα ιδιαίτερο (αν το δούμε χειρουργικά). Ειδικά η Πρωτοψάλτη έχει κάνει πιο σύνθετα πράγματα στη ζωή της, πιο απαιτητικά σε ρεπερτόριο ή ερμηνεία.

Όμως εδώ κάνει κάτι δύσκολο γιατί «τα βάζει» με το αναμενόμενο. Με τον χιλιοπαιγμένο και χιλιοαγαπημένο εαυτό της. Και σε κερδίζει ξανά… Από το «Χειροκρότημα» και τα «Πιο Ωραία Λαικά» μέχρι το «Πάμε Χαβάη» ή το «Ακριβό μου Διθέσιο» παίζουν ρόλο οι αποχρώσεις των οργάνων και ο διονυσιασμός της στιγμής που κάνουν τη διαφορά. Πώς αυτοσχεδιάζει το πιάνο του Θωμά Κοντογεώργη (ενορχηστρωτής της παράστασης) και με βάση την πιο κοφτή, εξωστρεφή ερμηνεία της, δίνουν μια πιο «τζάζι» υφή στων «Ανθρώπων Έργα»; Πώς «ζωγραφίζει» το τρομπόνι του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου στο «Γάτο» (ωγε ωγέ σε ένα άδειο πιάτο εμαγιέ..) και βάζει τα κορμιά μας σε ρυθμό;

 Το «έργο» είναι καλά μελετημένο στις λεπτομέρειες του, η περφόρμερ Άλκηστη εξακολουθεί να είναι σβέλτη κινητικά και άσος στη σκηνοθεσία του εαυτού της εν κινήσει (πότε τη βλέπεις να παίζει κρουστά πλάι στον Κώστα Μυλωνά, πότε κιθάρα μαζί με τους Παντελή Ντζιάλα και Πέτρο Βαρθακούρη, πότε να χορεύει και τραγουδάει με τον καλεσμένο της τραγουδοποιό Γιάννη Μαθέ) κι εμείς του 80 οι εκδρομείς, έχουμε όπως φαίνεται μια δίψα να βρεθούμε ξανά on the bright side of life. Ναι, την έχουμε την παράλογη απαίτηση τα είδωλα μας να σταθούν στο ύψος μιας συγκεκριμένης εικόνας, αναλλοίωτης μέσα στα χρόνο, αλλά όταν το καταφέρουν θέλουμε να ανέβουμε στη σκηνή και να τους αγκαλιάσουμε. Σίγουρα κάπως έτσι αισθάνθηκε την Παρασκευή και η Άλκηστη. 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_once_%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82_%ce%a8%cf%85%cf%87%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b7%cf%82__%ce%9c%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1_%ce%a3%ce%ac%cf%84%cf%84%ce%b9_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Once: τα θετικά και τα αρνητικά του μιούζικαλ που σκηνοθετεί ο Α. Καραζήσης Στο Once μένεις να σκέφτεσαι πάλι πόσο δύσκολο σαν είδος είναι το μιούζικαλ και πόσο δρόμο έχουμε ακόμα για να ξεπεράσουμε το "χμ καλό μεν αλλά..." Main_unnamed_(1) Είδα: τον Νίκο Πορτοκάλογλου και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Τηρουμένων των αναλογιών δε, αυτό που συμβαίνει τις Παρασκευές στο Γυάλινο και φωτιά έχει και τη βεβαιότητα σού δίνει ότι πρόκειται για δύο καλλιτέχνες που είναι ακόμα σε πορεία. Main_47572685_1989524207835655_4920178534158172160_o Είδα: Τον Διονύση Σαββόπουλο χωρίς... στριπτίζ στο Πεδίον του Άρεως Ο Διονύσης Σαββόπουλος θέλησε να στήσει μία «διακτινισμένη μπουάτ» στο «Άλσος» του Πεδίου του Άρεως, που άνοιξε ξανά μετά από περίπου 15 χρόνια γραφειοκρατικής -και όχι μόνο- τρέλας. Main_original_slider Είδα: την Ορχήστρα Βασίλη Τσιτσάνη με Γαλάνη - Μποφίλιου Δωρικός Τσιτσάνης με όλους του τους χυμούς από τον ήχο μιας εξαιρετικής ορχήστρας και δυο μοναδικές ερμηνεύτριες. Main_oloi Είδα: τους «Καινούριους του Μήνα» στο Άλσος Η δύναμη της αναγέννησης και της συνέχειας μιας Τέχνης που δε φοβάται να πει ότι εμπνέεται από το παλιό για να πάει παρακάτω...
#load_content_with_ajax