Μουσική | Είδα...

Είδα: τη Λένα Πλάτωνος στη Στέγη 09 Ιουνίου 2015

Μια παράσταση που σου άφηνε κάτι από την αθωότητα που έχουν τα κοριτσίστικα όνειρα - ακόμα κι όταν αυτά φέρουν μέσα τους τη χαρακιά ενός βασανισμένου έρωτα.

To «Love is the thing with feathers» ήταν όντως ένας εύστοχος τίτλος. Γιατί η νέα Πλάτωνος που είδαμε τις προάλλες στη Στέγη Γραμμάτων –τραγούδι Αθηνά Ρούτση, Sissi Rada και απαγγελία Καρυοφυλλιά Καραμπέτη- σου άφηνε κάτι από την αθωότητα (αμεριμνησία, χαρά, ελπίδα) που έχουν τα κοριτσίστικα όνειρα - ακόμα κι όταν αυτά φέρουν μέσα τους τη χαρακιά ενός βασανισμένου έρωτα. Emily Dickinson ηλεκτρονικά. Και πολύ πολύ μελωδικά. Παραμύθι όπου οι φωνές των δύο κοριτσιών (εξαιρετικές και οι δύο) και ο ηλεκτρονικός κόσμος της Πλάτωνος έφτιαχναν ένα αυτόνομο σύμπαν (έμενα μου έφερε στο νου αγγλική εξοχή, αλλά σ’ αυτό μην δίνετε και πολύ βάση)…
Πάντα φτάνεις εν μέρει προετοιμασμένος σε μια συναυλία, ακόμη κι αν το έργο που θα ακούσεις παρουσιάζεται για πρώτη φορά. Ξέραμε ότι η μελοποίηση ποιημάτων της Ντίκινσον από της Πλάτωνος -ήταν το Α μέρος της παράστασης, γιατί το Β ήταν το έργο της για τον Καρυωτάκη με την εξαιρετική Σαβίνα Γιαννάτου- είναι μια ιστορία σχετικά πρόσφατη, του τελευταίου χρόνου, μια δύσκολη δηλαδή περίοδο, που δεν αφήνει -σε κανένα μας- πολλά περιθώρια για ψυχικές ανατάσεις.
Ωστόσο η παράσταση «Love is the thing with feathers» που είδαμε τις προάλλες, με τα ποιήματα που μελοποίησε στα αγγλικά και ενορχήστρωσε μαζί με τον Στέργιο Τσιρλιάγκο, θα μπορούσε άνετα να θεωρηθεί ένα ταξιδάκι επιστροφής στην αμεριμνησία μιας νιότης που ακόμα ποθεί, ερωτεύεται, φαντάζεται , πονάει κλπ, βγάζοντας σαν γενικό ρεζουμέ μια όρεξη για ζωή με το Ζ κεφαλαίο. Ναι, ανάλαφρη και εφηβική Πλάτωνος. Σχεδόν χαρούμενη. Ωραίες, αλλά απλές μελωδίες, επαναλαμβανόμενα ηλεκτρονικά μοτίβα και ονειρικά περάσματα, υδάτινη άρπα (Sissi Rada), «διαστημικά» μουσικά φόντα και φωνές (Αθηνά Ρούτση και Sissi Rada) κουρδισμένες σε μια αθωότητα, μια ελαφράδα ακόμα κι όταν έπαιρναν τον ρόλο οργάνου που αυτοσχεδίαζε. Σχεδόν στον αντίποδα αυτού του «διάφανου» στοιχείου, η δωρική απαγγελία -στα ελληνικά- της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη, πριν από κάθε τραγούδι (η μετάφραση από την Χριστίνα Θαυμαστοπούλου). Οι λέξεις προφέρονταν, αργά, σοβαρά, σαν να έβγαιναν από ομιλούσα σκιά, που επικέντρωνε την προσοχή μας στο εκτόπισμα των στίχων. Δεν ξέρω κατά πόσο ήταν συνειδητή αυτή η αντίθεση στο ύφος τραγουδιών - απαγγελίας, σε μένα πάντως λειτούργησε θετικά με την έννοια ότι έκανε ακόμη πιο καθαρή την προσέγγιση της συνθέτριας.
Στο Β μέρος, τα δεκατρία τραγούδια για τον Καρυωτάκη με άλλο ήχο (και ορχήστρα) άλλο πιανίστα (Θοδωρή Κοτεπάνο που έκανε και τις ενορχηστρώσεις) και μια Σαβίνα Γιαννάτου σε ένα από τα πιο παιγμένα και δημοφιλή έργα της συνθέτριας. Διαπίστωση για τη Σαβίνα (άμεση ): Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει έντεχνη τραγουδίστρια που να ισορροπεί τόσο άψογα μεταξύ τεχνικής -ερμηνευτικά πολύ απαιτητικά τραγούδια - και συναισθήματος, σκοταδιού και φωτός, έτσι ώστε να φτάσει σε μας ένας κόσμος ολόκληρος, μοναχικός, ρομαντικός, με μια ευαισθησία σχεδόν ξεχασμένη. Τη βλέπω να τραγουδάει (σχεδόν απαγγέλλει) το «Ωδή σε ένα παιδάκι» που δεν χρειάζεται, παρά τη διακριτική παρουσία του πιανίστα -«Αρι, μαζί με σένα έφυγαν όλοι τώρα/ αφρόντιστα έχουν μείνει τα έπιπλα, και τα δώρα…» - και η φωνή της έχει ένα λεπτό ρυτίδωμα σαν ανατριχίλα, η έκφρασή της επίσης. Χωρίς πολλές κινήσεις ή χειρονομίες που να «κλέβουν» το βλέμμα, με μόνη τη δύναμη της έκφρασης του προσώπου και φυσικά της φωνής, ο Καρυωτάκης κυλάει μέσα στην αίθουσα, σαν έτοιμος από καιρό - άλλοτε θορυβώδης με την ένταση ροκά («Κριτική»), άλλοτε υπόγεια θλιμμένος («Βράδυ»), άλλοτε ψιθυριστός («Παιδικό») με το υπαινικτικό επαναλαμβανόμενο μοτίβο ενός πιάνου που ακούγεται στο βάθος. Ό,τι και να είναι, σκέφτομαι, αυτές οι δυο γυναίκες (Πλάτωνος και Σαβίνα) το ‘χουν καταφέρει κι έχουν συναντηθεί σε μια δεύτερη αόρατη ζωή, και ο Καρυωτάκης έγινε -και αυτός- όχημα για να βρουν την πιο βαθιά τους συγκίνηση. Περί συγκίνησης ο λόγος κι, όταν ακούμε προς το φινάλε της παράστασης τη Ροζαλία (ε δεν γινόταν!), ή όταν η Λένα Πλάτωνος βγαίνει (υποβασταζόμενη) στη σκηνή και σχεδόν δακρυσμένη (ή μήπως κάνω λάθος) λέει εν μέσω βροχής χειροκροτημάτων, «κι εγώ σας ευχαριστώ». Και ήταν σίγουρο ότι το εννοούσε, και εκείνη και εμείς.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_main_slider Είδα: τον Θάνο Μικρούτσικο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Σε μια τέτοια συγκυρία βέβαια, εκείνο που ανοίγει –κυριολεκτικά- τους πόρους του δέρματος σου δεν είναι μόνο η μουσική. Είναι η συνολικότερη διαδρομή ενός ανθρώπου που εκτός από μεγάλος στον τομέα του απέδειξε εμπράκτως το «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία». Αν δεν ήταν κι αυτή η συναυλία απόδε... Main_slider Είδα: το «Κάτι παράξενο» στην Αγγλικανική Εκκλησία Το μοναδικό με αυτά τα παιδιά είναι ότι η σχέση τους με την Ποίηση -που είναι και η αφετηρία του δισκογραφικού τους ξεκινήματος - είναι φτιαγμένη από ένα ειδικό «χαρμάνι» απόλυτα δικό τους. Main_slider Σ’ ένα δωμάτιο με τον Μάνο Λοΐζο Είδα τη μουσική παράσταση που έστησε ο Απόστολος Ρίζος στο θέατρο Αλμα. Main_slider Είδα: το «Commedia d’ amore» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη Αν ο Θάνος Μικρούτσικος είδε πρώτος την Πολυχρονίδη σαν τραγουδίστρια και την ξεχώρισε, ο Θέμης Μουμουλίδης της δίνει την ευκαιρία να πατήσει γερά, φτιάχνοντας μια καλοβαλμένη παράσταση με εναλλαγές όπου επιστρατεύει και τις δυο της ιδιότητες (ηθοποιία, τραγούδι). Main_%c2%a3__-%c3%ac_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6!__%c2%ab__%c3%b9____%c2%bc-%c3%a7___-%c3%a4-%c3%ab____%c2%ab-%c3%a7-%c3%ab_____%c2%aa-%c3%ab-%c3%a4____%c3%b6.__%c3%ba_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6___%c2%bc_%c2%a6__-%c3%a9_(2) Γιατί όντως τα μουσικά όργανα έχουν ένα μικρό εξάρτημα που λέγεται «Ψυχή» Ο Θοδωρής Οικονόμου συνέθεσε μία πολύ ενδιαφέρουσα μουσική «μάχη» με κλασικά ακούσματα να μάχονται τα πιο ελεύθερα και αυτοσχεδιαστικά τζαζ. Main_image004 Είδα: την Πέννυ Μπαλτατζή στην Πειραιώς 131 Στο πρόγραμμα αυτό σίγουρα συναντάς τον έφηβο εαυτό σου -μόνο που τον συναντάς αποκλειστικά εν ώρα χορού και στα ντουζένια του...
#load_content_with_ajax