Μουσική | Είδα...

Είδα: τα «Παιδιά της Σφίγγας» και τον Σταμάτη Κραουνάκη 10 Νοεμβρίου 2017

Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει»).

Ας υποθέσουμε ότι σας έχει εκνευρίσει. Κι ότι έχετε πει «ποτέ πια». Αν, πάλι, δε σας έχει συμβεί μέχρι τώρα, να το κοιτάξετε γιατί έτσι πάει. Μια του ύψους, μια του βάθους. Και μετά, άντε ξανά μανά τα ίδια (φτου κι απ την αρχή).

Κάπως έτσι πάει η σχέση μου με τον Σταμάτη Κραουνάκη (τα τελευταία 25 χρόνια). Μόνο που παλιότερα μου πέρναγε πιο στο ντούκου το όλο θέμα, πιο μαλακά κι έτσι το έβρισκα φυσικό να κυλάω εκ νέου μέσα σε καρδούλες και αστράκια, όταν ένας στίχος ή μια μελωδία με έβρισκε τυχαία στη διαδρομή. Για να μη μακρηγορώ στην παράσταση της Σφίγγας («Τα Παιδιά της Σφίγγας») πήγα σφιγμένα. Με ζόρι. Γιατί (για να κάνουμε και την αυτοανάλυση μας) καμιά φορά, μας αρέσει να ξεμπερδεύουμε, φορτώνοντας σ’ ένα πρόσωπο/σύμβολο όλα τα πάθη και τα λάθη που βγάζει στον αφρό η κακούργα η κοινωνία όταν τα βρίσκει σκούρα…

Μεγάλη συζήτηση ανοίγω (το ξέρω). Αλλά μετά από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι και μ’ έναν Κραουνάκη που λειτουργεί ακόμα σαν καλλιτεχνικό θεμέλιο (μνήμη, παράδειγμα, dna) στα παιδιά που τολμούν να φανταστούν τον εαυτό τους μ’ ένα μικρόφωνο στο χέρι, υπάρχει άλλος τρόπος να πεις τα πράγματα με το όνομα τους; H μνήμη και ό,τι κουβαλάει ο καθείς μέσα του είναι η όραση και το αυτί του. Και τα δικά μου -και τα δύο-είναι (ήταν;) σε περίοδο που βγάζουν ατμό.

Μέχρι να χαμηλώσουν τα φώτα (λίγο μετά τις 9.30) και να εμφανιστεί η «ομάδα» με τις χρωματιστές (αλά υδραυλικός) φόρμες τους και τα country πουκαμισάκια τους. Με το «καλησπέρα σας» ήμουν σίγουρη ότι εάν υποθέσουμε ότι η Σπείρα είχε συνήθως και μια κοινωνικο/πολιτική αιχμή, κάτι να καυτηριάσει, κάτι να ειρωνευτεί, αυτή την φορά θα αφεθεί στη χαρά της στιγμής, όπου το «θεατράλε» στοιχείο περιορίζεται εντός των ίδιων των ερμηνειών, χωρίς σχόλια, χωρίς ατάκες. Χωρίς (καν) πολύ κίνηση –αν και αυτό το τελευταίο το υπαγορεύει και το μέγεθος της σκηνής. Όλα πάνω στα «παιδιά». Και στο κλίμα που δημιουργεί η ομάδα. Να τραγουδήσουμε όλοι μαζί. Να θυμηθούμε. Να γελάσουμε. Να μερακλώσουμε. Να γίνουμε -επί τέλους – ένα κόμμα. Γιατί τι άλλο κάνει το τραγούδι αν δεν κάνει κι αυτό επισήμανση: Όσο και να ψάχνετε Κραουνάκη δε θα δείτε (ίσως κάπου μέσα στην αίθουσα) γιατί σ’ αυτή την παράσταση ειδικά (στο μεγαλύτερο κομμάτι της δηλαδή) λάμπει μόνο το πνεύμα του. Το πνεύμα Σπείρα Σπείρα.

Ξεκίνημα με το «Τριανταφυλλάκι» των Mπρέγκοβιτς / Νικολακοπούλου και το νεαρότερο μέλος της Σπείρας, Νίκο Σταδιάτη να συνοδεύει με το ακορντεόν του. Στη συνέχεια «Ούτε που ρώτησες» (Σπανός), «Κίτρινη Πόλη» (Σπανός), «Μοίρες» (Κραουνάκης), το «Τρίτο Στεφάνι» (Κραουνάκης), εναλλάσσουν φωνές και όργανα, ξυπνώντας στίχους και εποχές. Κάθε φωνή και το ύφος της. Το νούμερο της. Και όλες μαζί μέσα στο τρένο της παρέας, να σιγοντάρουν, να αγκαλιάζονται, να φορούν το σομπρέρο τους (στην «Μαλάμω»), να χορεύουν (όπως ο Χάρης Φλέουρας που είναι η κωμική περσόνα της παρέας), να συνδυάζουν μνήμες και μέρη (ο Κώστας Μπουγιώτης π,χ είναι εξαιρετικός όταν μετατρέπεται σεcrooner με νοσταλγικές ιταλικές μπαλάντες και αγγλόφωνα κομμάτια). Στο δεύτερο μέρος περισσότερο μπουζούκι και νταλκάς (by the way, τι ωραία φωνή έχει ο Βάιος Πράπας) στιγμές με τα «Καβουράκια» του Τσιτσάνη, το «Χαρικλάκι» και την «Γερακίνα» που όμως έρχονται και ακουμπούν σε ένα αίσθημα νοσταλγικής αναπόλησης, σαν κι εκείνο που βγαίνει καμιά φορά στις μεγάλες παρέες όταν πιάνουν το τραγούδι.

Τι είναι ο Κραουνάκης για μας (σκέφτομαι όσο ακούω κομμάτια σαν το «Αυτή η νύχτα μένει», «Σίδερο με ατμό», «Ο γάτος», «Πάω να πιάσω ουρανό» κλπ). Είναι η φόρα μιας εποχής που την έκανε τραγούδι και μας το έδωσε. Είναι το πνεύμα μιας γενιάς -της γενιάς του ‘80- που χάρη σ’ αυτόν (και την Νικολακοπούλου) βρήκε τη δική της «γλώσσα»- έτσι ώστε να μπορεί να ψηλαφίσει τη σχέση της με το ελαφρό, αλλά και το λαϊκό τραγούδι. Είναι το dna που έχει περάσει σε ότι νέο ακούμε σήμερα. Είναι –τέλος - εκείνος που συνεχίζει απνευστί να εμπνέει τις νεώτερες φουρνιές καλλιτεχνών, που σκηνοθετεί, γράφει νέα κομμάτια (και για αυτήν την παράσταση) ανεβάζει παραστάσεις, ονειρεύεται, τολμάει . Εκείνος που με όλο αυτό το «μπόλικο», το ακατανόμαστο, με εκνευρίζει – πολλές φορές. Και που εντός ολίγου θα ανέβει για να κλείσει την βραδιά μαζί με τα παιδιά της Σφίγγας (το πρόγραμμα τελειώνει γύρω στις 12.20) τραγουδώντας τον… αφρό της πραμάτειας του - από την «Κουπαστή» και το «Όταν έχω εσένα» μέχρι το «Πήρα Κόκκινα Γυαλιά» και των «Ανθρώπων Έργα»- για μα με ξανατουμπάρει..

Τα παιδιά της Σφίγγας : Χρήστος Γεροντίδης, Σάκης Καραθανάσης, Κώστας Μπουγιώτης, Γιώργος Στιβανάκης και Χάρης Φλεούρας. Και οι μουσικοί (που επίσης μπαίνουν στο παιχνίδι) Νίκος Σταδιάτης, Βάιος Πράπας και ο Βασίλης Ντρουμπογιάννης.

 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider_1 Είδα: την Αλκηστη Πρωτοψάλτη σε «Απευθείας Σύνδεση» Αντέχετε φίλοι μου την ανάμνηση του εαυτού σας εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν πρωτοακούσατε «τα πιο ωραία λαϊκά»; Main_once_%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82_%ce%a8%cf%85%cf%87%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b7%cf%82__%ce%9c%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1_%ce%a3%ce%ac%cf%84%cf%84%ce%b9_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Once: τα θετικά και τα αρνητικά του μιούζικαλ που σκηνοθετεί ο Α. Καραζήσης Στο Once μένεις να σκέφτεσαι πάλι πόσο δύσκολο σαν είδος είναι το μιούζικαλ και πόσο δρόμο έχουμε ακόμα για να ξεπεράσουμε το "χμ καλό μεν αλλά..." Main_unnamed_(1) Είδα: τον Νίκο Πορτοκάλογλου και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Τηρουμένων των αναλογιών δε, αυτό που συμβαίνει τις Παρασκευές στο Γυάλινο και φωτιά έχει και τη βεβαιότητα σού δίνει ότι πρόκειται για δύο καλλιτέχνες που είναι ακόμα σε πορεία. Main_47572685_1989524207835655_4920178534158172160_o Είδα: Τον Διονύση Σαββόπουλο χωρίς... στριπτίζ στο Πεδίον του Άρεως Ο Διονύσης Σαββόπουλος θέλησε να στήσει μία «διακτινισμένη μπουάτ» στο «Άλσος» του Πεδίου του Άρεως, που άνοιξε ξανά μετά από περίπου 15 χρόνια γραφειοκρατικής -και όχι μόνο- τρέλας. Main_original_slider Είδα: την Ορχήστρα Βασίλη Τσιτσάνη με Γαλάνη - Μποφίλιου Δωρικός Τσιτσάνης με όλους του τους χυμούς από τον ήχο μιας εξαιρετικής ορχήστρας και δυο μοναδικές ερμηνεύτριες. Main_oloi Είδα: τους «Καινούριους του Μήνα» στο Άλσος Η δύναμη της αναγέννησης και της συνέχειας μιας Τέχνης που δε φοβάται να πει ότι εμπνέεται από το παλιό για να πάει παρακάτω...
#load_content_with_ajax