Μουσική | Είδα...

Είδα: τη Δήμητρα Γαλάνη με το Chronos Project και τους Τακίμ 01 Φεβρουαρίου 2018

Το έδαφος –μουσικά- είναι εξαιρετικά εύφορο.

Μου άρεσε που ήταν γεμάτο το Μέγαρο. Που δεν έπεφτε καρφίτσα. Μου άρεσε, γιατί project σαν κι αυτό που είδαμε προχτές στην μεγάλη αίθουσα (Χρήστος Λαμπράκης) αποδεικνύουν ότι υπάρχει ένα ορεξάτο και ανοιχτόμυαλο κοινό που πλέον έχει μυηθεί στη διαδικασία της ακρόασης και ξέρει να εκτιμά…

Ας πάμε λοιπόν εκεί που ονειρεύτηκε να μας πάει η οικοδεσπότισσα της βραδιάς Δήμητρα Γαλάνη, που μετά από 50 χρόνια (περίπου) ασταμάτητης περπατησιάς στο ελληνικό τραγούδι έβαλε αμέτι μουχαμέτι να δώσει σε μεγάλα τραγούδια (Τσιτσάνη, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη κλπ) και τραγούδια από την ελληνική παράδοση, μια δεύτερη ζωή σ’ ένα σύμπαν πιο ρευστό, πιο ανοιχτό, πιο challenging μουσικά παρά ποτέ. Ο πρώτος κύκλος άνοιξε πριν κάμποσα χρόνια με τους Chronos στο πλάι της. Ο Χατζιδάκις, ο Τσιτσάνης, ο Μάντζαρος κ.ά, έτσι όπως «μεταφράστηκαν» μέσα από τα χέρια τριών εξαιρετικών δικών μας τζαζμεν (Χρήστος Ραφαηλίδης βιμπράφωνο, Πέτρος Κλαμπάνης κόντρα μπάσο, Σπύρος Μάνεσης πιάνο) και του μοναδικού ανατολίτη της παρέας Θωμά Κωνσταντίνου (ούτι).

Στο Μέγαρο το project διευρύνθηκε (στο πλαίσιο της σειράς «Γέφυρες») και έτσι όπως χαμήλωσαν τα φώτα κι άρχισε να φτάνει στα αυτιά μας ο γλυκός ήχος του Θωμά Κωσνταντίνου (ούτι) και του Γιώργου Μαρινάκη (βιολί) -προάγγελοι τής -θα το τολμήσω- συγκινητικής διασκευής που έκαναν οι Chronos και οι Τακίμ από κοινού στον «Κλέφτικο» (αν δεν κάνω λάθος ) του Σκαλκώτα – ξέραμε ότι σ αυτή την συνάντηση θα είναι οι μουσικοί οι πρωταγωνιστές της βραδιάς. Chronos και Τακίμ. Και ανάμεσα τους διασταυρώσεις και συνομιλίες, ελεύθεροι συνειρμοί και «μυστικά» περάσματα από ανατολή σε δύση, το κανονάκι του Πάνου Δημητρακόπουλου και το βιμπράφωνο του Χρήστου Ραφαηλίδη, το ούτι του Θωμά Κωνσταντίνου και το πιάνο του Σπύρου Μάνεση, το κλαρίνο του Αλέξανδρου Αρκαδόπουλου και το κοντραμπάσο του Πέτρου Κλαμπάνη, τα κρουστά του Μερετάκη και το κοντραμπάσο του Πλαγιαννάκου όλοι συντονισμένοι σ’ αυτήν την πολύ δική τους διαδρομή, όπου η γλύκα της ανατολής πάει να συναντήσει την ελευθερία και την πνευματικότητα της δύσης. Νομίζω ότι σε καλλιτεχνικό επίπεδο αυτή η συναυλία μας έφερε ένα «κλικ» πιο μπροστά.

Πιο μπροστά και πιο κοντά σ' αυτό που ονειρεύτηκε η Δήμητρα. Γιατί μπορεί να υπήρξαν στιγμές που ένιωθες ότι είναι πιο εγκεφαλική η προσέγγιση, πιο φορτωμένο το «κέντημα» απ’ ότι άντεχε η ψυχή σου (προσωπικά το ένιωσα αυτό), όμως, στο σύνολο του, η συνάντηση Chronos και Τακίμ έδωσε και πραγματικά διαμαντάκια όπως λ.χ. στο «Χαλασιά μου» ή στον Σκαλκώτα. «Ασπρο Περιστέρι», «Ξανθούλα» « Ρόδο της Ανατολής» (του Ερικ Σατί), «Μπαξέ Τσιφλίκι», «Άρνηση» μερικά από τα τραγούδια που ακούσαμε μαζί με παραδοσιακά κομμάτια και ορχηστρικά θέματα. Αλλά ειδικά αυτή την φορά, τα τραγούδια ήταν μόνο η αφορμή.

Μην πω ότι και η Δήμητρα κάπως έτσι ένιωθε για τον εαυτό της. Αν κρατήσαμε κάτι απ' την όλη ιστορία (πέρα από το καθαρά καλλιτεχνικό κομμάτι ) είναι ότι το έδαφος –μουσικά- είναι εξαιρετικά εύφορο, οι μουσικοί που υπάρχουν θα έκαναν άνετα καριέρα παντού. Και κάτι ακόμα. Υπάρχουν «παλιοί» που πολύ χαίρονται γι' αυτό και κάνουν ότι μπορούν για να σπάσουν την περιρρέουσα γκίνια. Και γκρίνια. Και ευτυχώς. Γιατί εμείς (πλέον) μπορούμε και ακούμε.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider_1 Είδα: την Αλκηστη Πρωτοψάλτη σε «Απευθείας Σύνδεση» Αντέχετε φίλοι μου την ανάμνηση του εαυτού σας εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν πρωτοακούσατε «τα πιο ωραία λαϊκά»; Main_once_%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82_%ce%a8%cf%85%cf%87%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b7%cf%82__%ce%9c%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1_%ce%a3%ce%ac%cf%84%cf%84%ce%b9_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Once: τα θετικά και τα αρνητικά του μιούζικαλ που σκηνοθετεί ο Α. Καραζήσης Στο Once μένεις να σκέφτεσαι πάλι πόσο δύσκολο σαν είδος είναι το μιούζικαλ και πόσο δρόμο έχουμε ακόμα για να ξεπεράσουμε το "χμ καλό μεν αλλά..." Main_unnamed_(1) Είδα: τον Νίκο Πορτοκάλογλου και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Τηρουμένων των αναλογιών δε, αυτό που συμβαίνει τις Παρασκευές στο Γυάλινο και φωτιά έχει και τη βεβαιότητα σού δίνει ότι πρόκειται για δύο καλλιτέχνες που είναι ακόμα σε πορεία. Main_47572685_1989524207835655_4920178534158172160_o Είδα: Τον Διονύση Σαββόπουλο χωρίς... στριπτίζ στο Πεδίον του Άρεως Ο Διονύσης Σαββόπουλος θέλησε να στήσει μία «διακτινισμένη μπουάτ» στο «Άλσος» του Πεδίου του Άρεως, που άνοιξε ξανά μετά από περίπου 15 χρόνια γραφειοκρατικής -και όχι μόνο- τρέλας. Main_original_slider Είδα: την Ορχήστρα Βασίλη Τσιτσάνη με Γαλάνη - Μποφίλιου Δωρικός Τσιτσάνης με όλους του τους χυμούς από τον ήχο μιας εξαιρετικής ορχήστρας και δυο μοναδικές ερμηνεύτριες. Main_oloi Είδα: τους «Καινούριους του Μήνα» στο Άλσος Η δύναμη της αναγέννησης και της συνέχειας μιας Τέχνης που δε φοβάται να πει ότι εμπνέεται από το παλιό για να πάει παρακάτω...
#load_content_with_ajax