Μουσική | Είδα...

Είδα: τους Αγγελάκα - Παυλίδη στην Πλατεία Νερού 05 Ιουνίου 2018

Ροκ το ελληνικόν στις πιο ηλεκτρισμένες του στιγμές.

Λαοθάλασσα. Οχι ότι δεν το περίμενα δηλαδή, αλλά η διαφορά από το προηγούμενο βράδυ (UB40, Τhievery Corporation) είναι τεράστια, τόσο που αλλάζει το «τοπίο» στην Πλατεία Νερού. Σχεδόν αδύνατο να πλησιάσω πλέον την σκηνή (πού οι περσινές δόξες στο Γκάζι που απόλαυσα το θέαμα backstage) οπότε επιχειρώ να σκανάρω φάτσες μέσα στο σκοτάδι, να... μυρίσω ατμόσφαιρα, να μπω κι εγώ σε κλίμα...

Μετά από εκείνο το ζεστό βράδυ του Σεπτέμβρη του 2017 που η συνύπαρξη Αγγελάκα / Παυλίδη έμεινε στα πρακτικά ως η καλύτερη συναυλία ελληνικού ροκ των τελευταίων χρόνων (κι εγώ η τυχερή την είδα από απόσταση αναπνοής) αναρωτιέμαι αν γίνεται να επαναληφθεί το θαύμα- αν και μέσα μου ξέρω ήδη την απάντηση. Μπορεί όλα να είναι στη θέση τους, οι «παίχτες» στα καλύτερα τους, το κοινό απόλυτα παρόν, αλλά το «μαγικό κάτι»- εκείνο που κάνει τη διαφορά- αιωρείται διαρκώς, σαν ανεκπλήρωτη επιθυμία, που σε κρατάει σε αναμονή, μέχρι το τέλος. Βέβαια μια συναυλία είναι και πώς θα σε βρει, με ποιους «συνταξιδιώτες», πώς (κι εάν) θα σε επιβιβάσει στο magic bus. Για να φύγετε όλοι μαζί- γιατί σ’ αυτό το «μαζί» είναι όλη η ουσία.

Το «βαγόνι» λοιπόν ξεκίνησε στην ώρα του, με τον Παυλίδη και τους Β-Movies, να απευθύνονται σε ένα ήδη θερμό κοινό που λες και περίμενε το σύνθημα.. Βλέποντας τον, σκέφτομαι πόσο γερά έχουν ριζώσει οι στίχοι του, πόσα από τα παιδιά που τώρα είναι εκεί και τραγουδούν μαζί του τον “Βασιλιά της Σκόνης” δεν υπήρχαν -ούτε ως σκέψη – όταν γράφτηκε το κομμάτι αυτό. Παυλίδης σε εντάσεις Ξύλινων Σπαθιών, χορευτικός, ηλεκτρικός και επικοινωνιακός όσο απαιτεί μια ροκ συναυλία ακόμα και στα πιο εσωστρεφή του κομμάτια (“Φωτιά στο Λιμάνι”) που η ομήγυρις κάτω απ την σκηνή τιμά δεόντως.

Ροκ το ελληνικόν στις πιο ηλεκτρισμένες του στιγμές. Ο Αγγελάκας είναι εδώ, ωραίος, δυνατός κι από την πρώτη στιγμή σε συχνότητες πολλών ντεσιμπέλ. Το κάτασπρο μαλλί του, πέφτει μπροστά στο πρόσωπο του, καθώς κουνάει το κεφάλι του σαν σαμάνος που έχει μπει σε εκστατικό χορό (κλασσικός Αγγελακας), ενώ οι εξαιρετικοί (και θυμωμένοι) στίχοι του «η Αγάπη Ορμάει Μπροστά» κάνουν την αρχή. Δε θα χαμηλώσουν δευτερόλεπτο οι εντάσεις. Ο,τι ειπώνεται (σκέφτομαι) έχει τον ηλεκτρισμό και την ορμή μιας ξέφρενης γιορτής που σε συνδυασμό με την εμφατική Αγγελακική ερμηνεία μοιάζει με κάλεσμα/ξέσπασμα που αποτυπώνεται και στον ήχο.

Εμείς στα μετώπισθεν, όμως, τα βλέπουμε όλα αυτά στην οθόνη. Βλέπουμε τα σώματα κάτω από τη σκηνή να κουνιούνται, τα κορίτσια, ανεβασμένα στους ώμους των φίλων τους να χορεύουν εκστατικά, αλλά το «κύμα» δε φτάνει ως τα δικά μας πόδια. Η ιδέα μου; Πάντως μόνο μετά το δεύτερο μισό της βραδιάς, και αφού ακούστηκε το “Δώσε μου Λίγη Αγάπη Ακόμα”, απλώθηκε παντού ο Αγγελακικός διονυσιασμός, με απόγειο τα “Σιγα Μην Κλάψω”, “Magic Bus”, “Δεν Χωράς Πουθενά”, “Ταξιδιάρα Ψυχή” και το “Ακούω την Αγάπη”.

Αγγελάκας / Παυλίδης- σ’ ένα σώμα μια ψυχή- δεν υπήρξε αυτή τη φορά. Κι ας επανήλθε ο Παυλίδης στη σκηνή για να πουν μαζί –προς το τέλος- δυο κομμάτια των Σπαθιών. Εκείνο βέβαια που σημειώνω και υποκλίνομαι είναι το ότι εκείνο το «γερόλυκος του ροκ» (που ώρες ώρες θεωρώ γελοίο κλισέ), έτσι όπως τον βλέπω να χορεύει και σχεδόν να φτύνει με οργή τους στίχους του “Ανατέλλω”, μου πάει γάντι- ειδικά στον Αγγελάκα. “Από Γιορτή σε Γιορτή” και καθώς τα χρόνια περνούν, έχουμε σίγουρα κάποιον που έχει ακόμα όλο το πάθος και την ενέργεια, να μας παρασύρει –ενίοτε -στο Μagic Βus του. Ενίοτε. Όχι πάντα. Μπορεί η  βραδιά στην Πλατεία Νερού να μην είχε την απογειωτική δύναμη και το μοναδικό συναίσθημα της προηγούμενης φοράς (Γκάζι 2017), αλλά οι "παίχτες"(και οι δύο) ήταν σε φόρμα . Ο χρόνος και ο δρόμος τους πάει .Και η υπόσχεση για νέα θαύματα ανοιχτή

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider_1 Είδα: την Αλκηστη Πρωτοψάλτη σε «Απευθείας Σύνδεση» Αντέχετε φίλοι μου την ανάμνηση του εαυτού σας εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν πρωτοακούσατε «τα πιο ωραία λαϊκά»; Main_once_%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82_%ce%a8%cf%85%cf%87%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b7%cf%82__%ce%9c%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1_%ce%a3%ce%ac%cf%84%cf%84%ce%b9_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Once: τα θετικά και τα αρνητικά του μιούζικαλ που σκηνοθετεί ο Α. Καραζήσης Στο Once μένεις να σκέφτεσαι πάλι πόσο δύσκολο σαν είδος είναι το μιούζικαλ και πόσο δρόμο έχουμε ακόμα για να ξεπεράσουμε το "χμ καλό μεν αλλά..." Main_unnamed_(1) Είδα: τον Νίκο Πορτοκάλογλου και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Τηρουμένων των αναλογιών δε, αυτό που συμβαίνει τις Παρασκευές στο Γυάλινο και φωτιά έχει και τη βεβαιότητα σού δίνει ότι πρόκειται για δύο καλλιτέχνες που είναι ακόμα σε πορεία. Main_47572685_1989524207835655_4920178534158172160_o Είδα: Τον Διονύση Σαββόπουλο χωρίς... στριπτίζ στο Πεδίον του Άρεως Ο Διονύσης Σαββόπουλος θέλησε να στήσει μία «διακτινισμένη μπουάτ» στο «Άλσος» του Πεδίου του Άρεως, που άνοιξε ξανά μετά από περίπου 15 χρόνια γραφειοκρατικής -και όχι μόνο- τρέλας. Main_original_slider Είδα: την Ορχήστρα Βασίλη Τσιτσάνη με Γαλάνη - Μποφίλιου Δωρικός Τσιτσάνης με όλους του τους χυμούς από τον ήχο μιας εξαιρετικής ορχήστρας και δυο μοναδικές ερμηνεύτριες. Main_oloi Είδα: τους «Καινούριους του Μήνα» στο Άλσος Η δύναμη της αναγέννησης και της συνέχειας μιας Τέχνης που δε φοβάται να πει ότι εμπνέεται από το παλιό για να πάει παρακάτω...
#load_content_with_ajax