Μουσική | Είδα...

Είδα: τους Calexico στο Ηρώδειο 05 Ιουλίου 2018

Μια ζεστή (πολύ ζεστή) βραδιά του Ιουλίου, όπου οι τροβαδούροι από την Αριζόνα, μάς έκαναν επί ένα γεμάτο δίωρο να δούμε τι σημαίνει «The thread that keeps us» (ο τίτλος του τελευταίου δίσκου).

Να δεις Calexico και να κάνει κρύο πάει; E δεν πάει. Αντίθετα πρέπει να καίει το μάρμαρο, να τρέχει ο ιδρώτας ποτάμι κι όταν βγουν εκείνες οι τρομπέτες mariachi και σαλπίσουν μια «κούμπια» αλα Calexico να επιτρέψεις στη γεύση της σκόνης και στη ζέστη να γίνουν ελιξίρια απελευθέρωσης -όπως ακριβώς στις μεξικάνικες γιορτές. Και να «κουνηθείς» αναλόγως. Με πλήρη συναίσθηση για το «βάρος» του χώρου ο frontman Joey Burns μάς ρώτησε με το καλημέρα σας «are you ready to party» κι από κει και πέρα τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους.

Calexico, η μπάντα από την Αριζόνα που εδώ και μια εικοσαετία αναμειγνύει με εξαιρετική χάρη τη μεξικάνικη παράδοση με αμερικανικό country, λάτιν, ποπ, alternative rock γράφοντας μια δική τους σελίδα στα τετράδια της σύγχρονης indie δημιουργίας. Τους αγαπάμε για τον πλούσιο ήχο τους, αλλά και για τον στίχο τους. Τις ιστορίες τους. Μπορεί τα πόδια μας να χορεύουν στην κερκίδα, αλλά οι στίχοι τους -ιστορίες μετανάστευσης, φευγιού, καταστροφής, νοσταλγίας κ.λ.π.- λειτουργούν ανάποδα, προσπαθώντας να ξορκίσουν το κακό σ’ έναν κόσμο γκρίζο που κτίζει τοίχους ανάμεσα στους λαούς. Όχι δεν είναι σε πρώτο επίπεδο όλο αυτό (μην ανησυχείτε). Σε πρώτο επίπεδο βγαίνει ο διονυσιασμός από το απίστευτα γοητευτικό χαρμάνι που είναι η μουσική τους σε συνδυασμό με την «υπόγεια» συνεννόηση που εμείς κι εκείνοι κτίζουμε σιγά σιγά χρόνια τώρα. Εξ’ου και η ετοιμότητά μας σαν κοινό. Με τα πρώτα δυο λόγια ή με τις πρώτες νότες «συντονιστήκαμε » σε τροχιά Αριζόνας και περιμέναμε την απογείωση..

Σε ιδιαίτερα καλή και επικοινωνιακή διάθεση ο Joey Burns σήμανε την έναρξη (21.15) με το “Voices in the field” και αμέσως μετά με το πιο «δημοφιλές» από τον ένατο- δίσκο τους "Under the Wheels" εν μέσω ρυθμικών χειροκροτημάτων. Μια παρατήρηση εδώ. Δεν ξέρω αν ήταν λόγω της έντασης του ήχου ή της συγκεκριμένης επιλογής τραγουδιών, αλλά το πρώτο 10λεπτο ένιωθες ότι ήταν πιο έντονη η φόρα του κοινού από εκείνο που κατάφερνε να μας δώσει η ροή (ίσως γιατί ο νέος δίσκος με τον οποίο ξεκίνησαν έχει λιγότερα indie mariachi «παντρέματα»; ), όμως ήταν τόσο έντονος ο «καλός» ηλεκτρισμός μεταξύ σκηνής και πλατείας που δεν αποδυναμώθηκαν οι στιγμές. Έπειτα ήταν και ο ίδιος ο Burns. To πόσο τακτικά μιλούσε (σχεδόν κάθε δυο τρία τραγούδια), πώς μας μετέφερε εικόνες από τη ζωή του, τα μυστικά «κλειδιά» απ’ όπου αντλούσε την έμπνευσή του (όπως το instrumental “inspiration” που εμπνεύστηκε από μια παιδική ορχήστρα “mariachi style”), πώς προσπαθούσε να υπογραμμίσει το ευρύτερο (και πιο πολιτικό) επίπεδο της «πολυχρωμίας» του γκρουπ, αλλά και των τραγουδιών τους.

Μέσα σ’ αυτόν τον ανοιχτό -χωρίς διαχωριστικές γραμμές ορίζοντα- και η σύμπραξη με τους «δικούς μας» Τακίμ. Γιατί ό,τι λέει μια εικόνα (και ένας ήχος) δε λένε χίλιες λέξεις. Γι’ αυτές ειδικά τις στιγμές θα άξιζε να είναι κανείς εκεί: Το ούτι του Θωμά Κωνσταντίνου να συνομιλεί με το κόντραμπάσο του Scot Colberg, το κλαρίνο του Αλεξ Αρκαδόπουλου με την τρομπέτα του Jacob Velenzouela, το βιολί του Γιώργου Μαρινάκη με την κιθάρα του Martin Wenk. Ο διονυσιασμός, ο δυναμισμός, η επικοινωνία η ανάταση, το... φως της μουσικής μέσα από τα σόλο και τις «συνομιλίες» τους, Calexico και Τακίμ εις σάρκα μία, σαν παίχτες με κοινή διαδρομή, σαν. .. συντοπίτες σε ένα γλέντι που στήθηκε επί τόπου :

Το δημοφιλέστατο “Stray” πρώτα και το λικνιστικό "Roll Tango" μετά ήταν σίγουρα από τις πιο δυνατές στιγμές της βραδιάς. Ανδριάνα Μπάμπαλη στη συνέχεια και «Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη» (με την συμμετοχή του Burns ) και αμέσως μετά «Ballad of Cable Home» σε άπταιστα γαλλικά και αγγλικά – για να γίνει χειροπιαστή η έννοια World Music. Απολαυστική και αποτελεσματική η Ανδριάνα στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων κι εμείς πολύ το χαρήκαμε.

Σε ένα όχι και τόσο παιγμένο τους κομμάτι (Moon Never Rises), η Μόνικα συνοδεύει τον Burns, αλλά μοιάζει πιο σφιγμένη (βασικά δεν την ακούμε καν), πιο τρακαρισμένη απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Όμως και πάλι όλα καλά. Άλλωστε είναι η πρώτη τους βραδιά, είμαστε στο Ηρώδειο , μπορείς να δικαιολογήσεις τις μικρές ατυχείς στιγμές- τόσο λίγες, τόσο τίποτα. Εξ άλλου όσο περνάει η ώρα κι η μπάντα επιστρέφει στις επιτυχίες της (Flores Y TamalesCrystal FrontierCorona κλπ), εκείνες που φέρνουν τις τρομπέτες μπροστά και ο ρυθμός πιάνει ..συχνότητες γιορτής κάπου κάπως στο ανοιχτό, ξερό τοπίο της Αριζόνας δε σου μένει καιρός για σκέψεις.

Όλοι γύρω μου λικνίζονται (καθιστοί στις θέσεις τους), φωνάζουν, σφυρίζουν, χειροκροτούν κι αυτή τη χαρά -κι είναι σίγουρο αυτό –τη μοιραζόμαστε όλοι μαζί. Εμείς από δω κι εκείνοι από εκεί, μικροί θεοί με τις τρομπέτες τους, τις κιθάρες τους, τα πλήκτρα τους. Μια ζεστή (πολύ ζεστή) βραδιά του Ιουλίου, όπου οι τροβαδούροι από την Αριζόνα, μάς έκαναν επί ένα γεμάτο δίωρο να δούμε τι σημαίνει «The thread that keeps us» (ο τίτλος του τελευταίου δίσκου). Η κλωστή που μας συνδέει χρόνια τώρα…

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider_1 Είδα: την Αλκηστη Πρωτοψάλτη σε «Απευθείας Σύνδεση» Αντέχετε φίλοι μου την ανάμνηση του εαυτού σας εικοσιπέντε χρόνια πριν, όταν πρωτοακούσατε «τα πιο ωραία λαϊκά»; Main_once_%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82_%ce%a8%cf%85%cf%87%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b7%cf%82__%ce%9c%ce%b1%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b1_%ce%a3%ce%ac%cf%84%cf%84%ce%b9_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%94._%ce%a3%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%82 Once: τα θετικά και τα αρνητικά του μιούζικαλ που σκηνοθετεί ο Α. Καραζήσης Στο Once μένεις να σκέφτεσαι πάλι πόσο δύσκολο σαν είδος είναι το μιούζικαλ και πόσο δρόμο έχουμε ακόμα για να ξεπεράσουμε το "χμ καλό μεν αλλά..." Main_unnamed_(1) Είδα: τον Νίκο Πορτοκάλογλου και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο Τηρουμένων των αναλογιών δε, αυτό που συμβαίνει τις Παρασκευές στο Γυάλινο και φωτιά έχει και τη βεβαιότητα σού δίνει ότι πρόκειται για δύο καλλιτέχνες που είναι ακόμα σε πορεία. Main_47572685_1989524207835655_4920178534158172160_o Είδα: Τον Διονύση Σαββόπουλο χωρίς... στριπτίζ στο Πεδίον του Άρεως Ο Διονύσης Σαββόπουλος θέλησε να στήσει μία «διακτινισμένη μπουάτ» στο «Άλσος» του Πεδίου του Άρεως, που άνοιξε ξανά μετά από περίπου 15 χρόνια γραφειοκρατικής -και όχι μόνο- τρέλας. Main_original_slider Είδα: την Ορχήστρα Βασίλη Τσιτσάνη με Γαλάνη - Μποφίλιου Δωρικός Τσιτσάνης με όλους του τους χυμούς από τον ήχο μιας εξαιρετικής ορχήστρας και δυο μοναδικές ερμηνεύτριες. Main_oloi Είδα: τους «Καινούριους του Μήνα» στο Άλσος Η δύναμη της αναγέννησης και της συνέχειας μιας Τέχνης που δε φοβάται να πει ότι εμπνέεται από το παλιό για να πάει παρακάτω...
#load_content_with_ajax