Μουσική | Είδα...

Είδα: Την Όλια Λαζαρίδου και τον Νίκο Ξυδάκη στην Αγγλικανική Εκκλησία 07 Νοεμβρίου 2018

Aυτό που μας παρουσίασαν έμοιαζε με ένα ενιαίο μεγάλο τραγούδι.

«Ο Λάμπρος» του Διονύσιου Σολωμού είναι ένα έργο που κάλλιστα θα μπορούσες να συναντήσεις στα αιμοβόρικα οικογενειακά δράματα των εφημερίδων. Από εκείνα που φτιάχνουν τίτλους βάζοντας τη φαντασία να κατέβει στις πιο σκοτεινές καταπακτές.

Από «τις πιο αινιγματικές μορφές του έργου του Σολωμού» γράφει το δελτίο τύπου- αλλά αυτό μέσα στην πληθώρα των επιλογών που τρέχουν μέσα στην πόλη, δεν μπορεί να σου πει και πολλά. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και εκδηλώσεις που δεν σου «φωνάζουν» δυνατά, δε βγαίνουν σε αφίσες, σε τηλεοράσεις. Παρ’όλα αυτά έχουν τη δύναμη να φτάσουν εκεί που πρέπει να φτάσουν – και ευτυχώς. Γιατί η «μικρής κλίμακας» παράσταση που είδαμε το Σάββατο το απόγευμα στην Αγγλικανική Εκκλησία (πρώτη παρουσίαση στην αυλή του ΜΙΕΤ) με την Ολια Λαζαρίδου (αφήγηση), τον Νίκο Ξυδάκη (τραγούδι) και τους Εφη Ζαϊτίδου (κανονάκι) και Μιχάλη Νικόπουλο (τραγούδι/μπαγλαμάς) ήταν από εκείνες τις ξεχωριστές εμπειρίες που πρώτα ζεις και μετά τις σκέφτεσαι.

Η Ολια Λαζαρίδου έχει ένα μαγικό πράγμα όταν την βλέπεις να αφηγείται. Είναι λες και τα μάτια της και η φωνή της συντονίζονται σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου είναι αδύνατον να μην την ακολουθήσεις. Σε γητεύει. Σε τραβάει... Μην περιμένετε τίποτα ταρατατζούμ. Η φωνή της (διαβάζει το έργο του Σολωμού) ένα κανονάκι που λειτουργεί άλλοτε ως φόντο, άλλοτε σαν βασικός καμβάς, οι παρεμβάσεις του Μιχάλη Νικόπουλου που τραγουδάει Ακη Πάνου («Το θολωμένο μου μυαλό» κ.α) και αργότερα Τσιτσάνη (φέρνοντας τον «Λάμπρο» του Σολωμού κοντά μας) και στο δεύτερο  μέρος ο Ξυδάκης τραγουδάει δικό του μελοποιημένο Σολωμό που μάλλον δεν είναι και τόσο γνωστός. Είναι, όμως, οικείος ο κόσμος του Ξυδάκη. Η αγάπη του για τη γλώσσα, η αρχετυπική του σχέση με την παράδοση, ο τρόπος που συνδέει στη μουσική του τη μνήμη με τη συγκίνηση. 

 Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω, αλλά αυτό που μας παρουσίασαν έμοιαζε με ένα ενιαίο μεγάλο τραγούδι που είπαν δυο "συγγενείς" στην τέχνη τους καλλιτέχνες. Δύο αδερφές ψυχές που η λάμψη τους είναι φτιαγμένη από το ίδιο υλικό. Μην με ρωτάτε τι... Αν το ξαναπαίξουν να πάτε…

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_main_slider Είδα: τον Θάνο Μικρούτσικο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Σε μια τέτοια συγκυρία βέβαια, εκείνο που ανοίγει –κυριολεκτικά- τους πόρους του δέρματος σου δεν είναι μόνο η μουσική. Είναι η συνολικότερη διαδρομή ενός ανθρώπου που εκτός από μεγάλος στον τομέα του απέδειξε εμπράκτως το «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία». Αν δεν ήταν κι αυτή η συναυλία απόδε... Main_slider Είδα: το «Κάτι παράξενο» στην Αγγλικανική Εκκλησία Το μοναδικό με αυτά τα παιδιά είναι ότι η σχέση τους με την Ποίηση -που είναι και η αφετηρία του δισκογραφικού τους ξεκινήματος - είναι φτιαγμένη από ένα ειδικό «χαρμάνι» απόλυτα δικό τους. Main_slider Σ’ ένα δωμάτιο με τον Μάνο Λοΐζο Είδα τη μουσική παράσταση που έστησε ο Απόστολος Ρίζος στο θέατρο Αλμα. Main_slider Είδα: το «Commedia d’ amore» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη Αν ο Θάνος Μικρούτσικος είδε πρώτος την Πολυχρονίδη σαν τραγουδίστρια και την ξεχώρισε, ο Θέμης Μουμουλίδης της δίνει την ευκαιρία να πατήσει γερά, φτιάχνοντας μια καλοβαλμένη παράσταση με εναλλαγές όπου επιστρατεύει και τις δυο της ιδιότητες (ηθοποιία, τραγούδι). Main_%c2%a3__-%c3%ac_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6!__%c2%ab__%c3%b9____%c2%bc-%c3%a7___-%c3%a4-%c3%ab____%c2%ab-%c3%a7-%c3%ab_____%c2%aa-%c3%ab-%c3%a4____%c3%b6.__%c3%ba_%c2%a6_%c2%a6_%c2%a6___%c2%bc_%c2%a6__-%c3%a9_(2) Γιατί όντως τα μουσικά όργανα έχουν ένα μικρό εξάρτημα που λέγεται «Ψυχή» Ο Θοδωρής Οικονόμου συνέθεσε μία πολύ ενδιαφέρουσα μουσική «μάχη» με κλασικά ακούσματα να μάχονται τα πιο ελεύθερα και αυτοσχεδιαστικά τζαζ. Main_image004 Είδα: την Πέννυ Μπαλτατζή στην Πειραιώς 131 Στο πρόγραμμα αυτό σίγουρα συναντάς τον έφηβο εαυτό σου -μόνο που τον συναντάς αποκλειστικά εν ώρα χορού και στα ντουζένια του...
#load_content_with_ajax