ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Μουσική | Είδα...

Είδα: τους «Καινούριους του Μήνα» στο Άλσος 03 Δεκεμβρίου 2018

Η δύναμη της αναγέννησης και της συνέχειας μιας Τέχνης που δε φοβάται να πει ότι εμπνέεται από το παλιό για να πάει παρακάτω...

Η μέρα εγκαινίων είναι πάντα μια περίεργη μέρα για ένα μάτι που κάνει ρεπορτάζ. Πόσο μάλλον σε μια συνθήκη σαν του «Άλσους» όπου o χώρος είναι άμεσα συνδεδεμένος με τα περίεργα παιχνίδια που σου παίζει η μνήμη όταν πας και πειράζεις τους διακόπτες της. Ο δικός μου διακόπτης πάντως, μπήκε αμέσως σε λειτουργία πριν ακόμα φτάσω στην είσοδο. Κοιτάζω και δεν χορταίνω... ‘50ς. Η αίθουσα κάτι μεταξύ αίθουσας χοροεσπερίδων και Κυριακάτικων συνεστιάσεων, σε βάζει να αναρωτιέσαι πότε θα φανεί ο «κονφερασιέ» με λευκό σακάκι και μαύρο παπιγιόν να αναγγείλει τις νικήτριες των καλλιστείων. Από κεκτημένη ταχύτητα ψάχνω στα μετόπισθεν να βρω κάποιο μπαρ (ή σταντ για ποτό), αλλά αμέσως αυτολογοκρίνομαι: Γιατί δηλαδή είναι απαραίτητο να υπάρχει μπαρ ή σταντ σε ένα χώρο 250 ανθρώπων; Δε σου κάνουν τα κλασσικά τραπεζοκαθίσματα; Και η θέα στο πάρκο (και στον Λυκαβηττό) όταν κοιτάζεις την ορχήστρα; Αλήθεια τώρα. Aν προσπεράσουμε τον αυτόματο interior designer -που όλοι έχουμε εντός μας- ο χώρος έχει πραγματικά μια γλυκιά θαλπωρή και μια ωραία αύρα «παλιακού» που αμέσως σε αγκαλιάζει.

Τα φώτα χαμηλώνουν, ο Σαββόπουλος ανεβαίνει στη σκηνή και μας καλωσορίζει. Ευθυτενής, χαμογελαστός μέσα στα μαύρα του ρούχα μοιάζει πιο «fit» από ποτέ. Ευχαριστεί τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής που όλα αυτά τα χρόνια κατάφεραν «με τις ενέργειες τους, τα παρακάλια τους, τις πιέσεις τους να εισακοστούν τελικά», ευχαριστεί την περιφέρεια που φώτισε το Πεδίον το Άρεως και έβαλε σεκιούριτι 24 ώρες το 24ωρο, τον Ηλία Μαρουσούλη που έβαλε άλλα τόσα φώτα και καθώς η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου βρίσκεται ανάμεσα μας με την παρέα της (σε ένα από τα πίσω τραπέζια) την καλωσορίζει προσωπικά : «Kυρία Ρένα καλώς ήρθατε», της λέει και αφού μας πληροφορεί ότι έχουν πιάσει ήδη δουλειά και οι κηπουροί, τη διαβεβαιώνει ότι όλα είναι στη θέση τους, «οπότε τουλάχιστον σ’ αυτή την βάρδια της δε θα της τύχει καμμία στραβή» (δεν ξέρω αν η κυρία Ρένα και η παρέα της γέλασαν με το χιούμορ του, πάντως στο β’ μέρος του προγράμματος είδα τις θέσεις τους κενές).

Κι έπειτα τα κορίτσια. Οι τρεις ταλαντούχες νέες γυναίκες που ενώ ανήκουν σε διαφορετικά είδη τραγουδιού αξίζει να γνωρίσουμε σε ένα κοινό πρόγραμμα με τελετάρχη τον ίδιο. Πρώτη η Βιολέτα Ικαρη με τις νησιώτικες καταβολές και την έντεχνη προσέγγιση. Ένα κορίτσι που το γρέζι της φωνής της έχει μια ωραία αδρότητα, μια «τρυφεροσκληράδα» στο όριο –τόσο κοντά στο παραδοσιακή της ρίζα και ταυτόχρονα μέσα στο τώρα.
Κάθε τραγουδίστρια θα έχει τον χώρο της στο πρόγραμμα. Θα την προλογίζει ο Σαββόπουλος και μετά θα την αφήνει να διατρέχει τη μικρή ή μεγαλύτερη της ιστορία… Καθώς η ώρα περνάει, θα γίνεται (τελικά) απόλυτα ξεκάθαρο πώς διαφορετικά ιδιώματα γλώσσες, στιλ μπορούν να βρουν κοινούς τόπους χωρίς να χάνουν ίχνος από την «προσωπικότητα» τους. Το κορίτσι με τη «μαύρη» φωνή από τον Καναδά, η Κατερίνα Ντούσκα, που γνωρίσαμε με το εξαιρετικό «One in a Million», θα κάνει τις υπερβάσεις τραγουδώντας στα ελληνικά έως και Αττίκ (ενδιαφέρον!), ενώ η Κατερίνα Πολέμη- τι αέρας θετικής ενέργειας, τι μοναδική περφόρμερ- θα ανοίξει το πρόγραμμά της συμπράττοντας με Σαββόπουλο στο δικό της «Like Mother, Like Son». Εκείνη με την κιθάρα αγκαλιά, εκείνος με το «σκονάκι» του λίγο πιο κει να κάνει τη μετάφραση στα ελληνικά….

Καθώς κοιτάζω την «πατρική» ηγετική φιγούρα, με τα μαύρα ρούχα να ανεβοκατεβαίνει σβέλτα τη σκηνή, παίζοντας πάλι έναν ρόλο οικοδεσπότη που μας συστήνει νέα πρόσωπα, σκέφτομαι πόσες φορές έχουμε δει αυτό το «σενάριο» να επαναλαμβάνεται μέσα στις δεκαετίες. Πόσοι καλλιτέχνες πήραν το Σαββοπουλικό «εισιτήριο» πριν ξεκινήσουν –ακόμη και πρόσωπα που τώρα πια έχουν φύγει από κοντά μας. Δεν τολμώ να σκεφτώ τις δεκαετίες ή τις ηλικίες μας. Το γεγονός είναι ότι αυτό που συμβαίνει τώρα ούτε κούραση δείχνει σε καλλιτεχνικό επίπεδο, αλλά ούτε και εμμονή στην ανεύρεση της καινοτόμας σκηνοθεσίας για να ταιριάξουν τα αταίριαστα.

Είναι όλα ωραία και ανάλαφρα χωρίς πολλά ταρατζούμ. Και μη ρωτήσετε πώς έρχονται κοντά το ελληνικό παραδοσιακό/έντεχνο της Βιολέτας Ικαρη, με το αγγλόφωνο «μαύρο» της Κατερίνας Ντούσκα και το εξωστρεφές λάτιν της Πολέμη, γιατί δεν έρχονται. Είναι μοναδικές και οι τρεις, η καθεμιά στο είδος της. Μάλλον γι’ αυτό ακριβώς τις επέλεξε. Για να τσιγκλήσει τις…διαχωριστικές μας γραμμές, όταν το «υλικό» είναι πρώτης ποιότητας.
Κι όταν η ορχήστρα έχει δουλέψει τις συγκλίσεις βάζοντας τη δική της σημερινή σφραγίδα είτε παίζει παραδοσιακά, είτε Καλδάρα είτε βραζιλιάνικα. Στα δυο άκρα του πάλκου δύο «ρυθμιστές» μουσικοί που τους γνωρίζουμε χρόνια: Ο Γιώτης Κιουρτσόγλου στο μπάσο και ο Βασίλης Χατζηνικολάου στα πλήκτρα και το ακορντεόν (επίσης οι Στέφανος Δημητρίου (τύμπανα) Γιώργος Λιμάκης, (ηλ. Κιθάρα/μπάσο) Δημήτρης Ρέππας, (μπουζούκι , κιθάρα) και ο Βαγγέλης Τούντας ( βιολί)

Ξεχωριστές σκηνές έχω σημειώσει αρκετές (π.χ. όταν η Πολέμη σε λιώνει κυριολεκτικά με τη διασκευή του «Πώς με κατάντησε η αγάπη» του Σαββόπουλου ή πώς ερμηνεύει το «Killing me Softly» η Ντούσκα) αλλά όλο το ζουμί, για μένα βέβαια, είναι η εικόνα του Σαββόπουλου ανάμεσα στα τρία κορίτσια στο β’ μέρος του προγράμματος. Θα μου πεις, πάλι η Συννεφούλα και ο Καραγκιόζης; Πάλι «Ας αρχίσουν οι χοροί»; Τι να πω ρε παιδιά κι εγώ απορώ, αλλά τα «κλασσικά» Σαββόπουλου δε τα βαρέθηκα ποτέ. Η εικόνα δε, των τεσσάρων πάνω στη σκηνή έχει μια συγκίνηση που δεν μπορώ να αναλύσω εύκολα. Ένας στίχος μόνο μου έρχεται στο νου, ο στίχος του «κι όπως μεγαλώνουμε κι όμορφα παλιώνουμε». Τουλάχιστον, κοιτάζοντας τον, μπορεί κανείς να ελπίσει..

Ναι ήταν ωραία ιδέα που άνοιξε εκ νέου το «Άλσος» με τους «καινούργιους» του μήνα. Η δύναμη της αναγέννησης και της συνέχειας μιας Τέχνης που δε φοβάται να πει ότι εμπνέεται από το παλιό για να πάει παρακάτω...

ΥΓ: Αν δείτε αστυνομικούς να μπαίνουν και να ζητάνε την άδεια μην τσιμπήσετε. Ετοιμαστείτε για έκπληξη τύπου Καλομοίρας αλλά δεν θα πω τι...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_703 Είδα: την «Τραβιάτα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα στο χώρο της όπερας του Κωνσταντίνου Ρήγου κάνει σαφή την πρόθεση του σκηνοθέτη για μια σύγχρονη, πρωτότυπη και φρέσκια ματιά. Main_cure_ Πήγα: στη συναυλία των The Cure στο Ejekt Festival Μία συναυλία που θα έχει κάποιος στη βαλίτσα των αναμνήσεών του για πολλά πολλά χρόνια. Main_original_slider_(2) Είδα: τη συναυλία των Tindersticks στο Ηρώδειο Γιατί όταν τελείωσε η συναυλία κατεβαίναμε μουδιασμένοι τις κλίμακες του θεάτρου; Main_ntalaras-kithara-sinaulia-708 Είδα: τον Γιώργο Νταλάρα στο Ηρώδειο Main_043small Πήγα: στην Ταράτσα του Φοίβου Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα». Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9d%cf%8c%cf%81%ce%bc%ce%b1_%ce%97%cf%81%cf%8e%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf_1279p_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%a7._%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τη «Νόρμα» σε σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσσα Μια εντυπωσιακή παραγωγή και πέραν του αναμενόμενου πρωτότυπη.
#load_content_with_ajax