ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Μουσική | Είδα...

Είδα: Τον Διονύση Σαββόπουλο χωρίς... στριπτίζ στο Πεδίον του Άρεως 11 Δεκεμβρίου 2018

Ο Διονύσης Σαββόπουλος θέλησε να στήσει μία «διακτινισμένη μπουάτ» στο «Άλσος» του Πεδίου του Άρεως, που άνοιξε ξανά μετά από περίπου 15 χρόνια γραφειοκρατικής -και όχι μόνο- τρέλας.

 Τα φώτα στην αίθουσα χαμηλώνουν. Ο Σαββόπουλος έρχεται διακριτικά από το πίσω μέρος της πλατείας και παίρνει θέση σε ένα σκαμπό στο κέντρο της σκηνής. Φοράει μαύρο πόλο μπλουζάκι με σηκωμένο γιακά, μαύρο παντελόνι και μαύρο σακάκι με ένα καρό ασπροκόκκινο μαντήλι στο τσεπάκι. Κοιτάει έναν - έναν στα μάτια τους θαμώνες της γεμάτης αίθουσας. Σαν να μετράει το παρουσιαστικό τους, τη διάθεσή τους, την τοποθέτησή τους απέναντί του… Και κάποια στιγμή ένα μειδίαμα σχηματίζεται στα χείλη του. Μοιάζει σαν να έχει αποφασίσει μέσα του: «Τους έχω! Αυτούς απόψε θα τους ψυχαγωγήσω!».

Τρεις ώρες μετά το έχει καταφέρει με άριστους μουσικούς, λατρεμένα τραγούδια από τον Αττίκ και τη Βέμπο, τον Τσιτσάνη και τον Καλδάρα, τον Παπάζογλου και τον Ρασσούλη μέχρι τον Μαραβέγια και τον Δεληβοριά, αλλά –κυρίως- με τον εφηβικό εαυτό του, που παίρνει με ενθουσιασμό από το χέρι το κοινό και το ταξιδεύει στην ιστορία του καλού ελληνικού τραγουδιού, παραθέτοντας προσωπικά βιώματα και ανεκδοτολογικές ιστορίες, πλήρεις πάθους και κενές διδακτισμού. 

Ο Διονύσης Σαββόπουλος θέλησε να στήσει μία «διακτινισμένη μπουάτ» στο «Άλσος» του Πεδίου του Άρεως, που άνοιξε ξανά μετά από περίπου 15 χρόνια γραφειοκρατικής -και όχι μόνο- τρέλας. Οι περισσότεροι από το κοινό (μέσος όρος ηλικίας τα 40) είναι σίγουρο ότι δεν έχουν ζήσει την εποχή των μπουάτ, αλλά μετά από την εμπειρία της παράστασης θα έχουν πάρει μία αίσθηση: μικρός χώρος (χωρά μόλις 250 άτομα), διακοσμημένος «φιλόξενα» ώστε να μην εντυπωσιάζει αλλά να δημιουργεί την αίσθηση της παρέας και της συμμετοχής (εξαιρετική η δουλειά του Μανώλη Παντελιδάκη), η οβάλ σκηνή χαμηλή για να μην υπάρχει μεγάλη απόσταση από τους μουσικούς, τα φώτα επίσης σε μέτρα ανθρώπινα, πολύ προσεγμένος ήχος (η μουσική είναι η απόλυτη πρωταγωνίστρια της παράστασης), άνετες καρέκλες με υφασμάτινη επένδυση και προσωπικό εξαιρετικά φιλικό, χωρίς «πόζες» αλλά ούτε και πανικό.

Όλα αυτά στο «Άλσος» είναι τελείως διαφορετικά τόσο από το μεγάλα νυχτερινά κέντρα με τα λέιζερ και τα εκκωφαντικά μπάσα, όσο και από τις μουσικές σκηνές που λες και διαγκωνίζονται ποια θα είναι πιο «προχώ», «κούλ» και «γούαου». Φτάνουν όμως για να αναβιώσει η ατμόσφαιρα μίας μπουάτ;

Όχι χωρίς την «ψυχή» που εν προκειμένω είναι ο ίδιος ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο ψηλός αυτός κύριος με τα άσπρα μαλλιά και γένια και τα γυαλάκια στη μύτη που δεν μπορούν να κρύψουν δύο σπινθηροβόλα και προβοκατόρικα μάτια.

Ο Σαββόπουλος εδώ και χρόνια έχει αποφασίσει ότι δε θέλει τον ρόλο του «σοφού απόμαχου» της ελληνικής μουσικής που θα «γυαλίζει» πότε – πότε τον μύθο του και θα αυτό-θαυμάζεται από τις επιρροές της μουσικής και της παρουσίας του στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Ο Σαββόπουλος έχει αποφασίσει να διεκδικήσει τον χώρο του στο «σήμερα», φέροντας τη σκευή των χρόνων αλλά απορρίπτοντας τους μύθους που κουβαλά μαζί της.

Ο «κυρ-Νιόνιος» κατά τη διάρκεια της παράστασης στο «Άλσος» αυτοσαρκάζεται για το πώς συνέθεσε το «Μία η Άνοιξη», τα «λοξά» τραγούδια για τους «Αχαρνής», τα πνευματικά δικαιώματα του «Ντιρλαντά» και παραθέτει ανεκδοτολογικές ιστορίες για όλους τους «μύθους» της ελληνικής τέχνης, από τον Χριστιανόπουλο, τον Τσαρούχη και τον Χατζηδάκι, μέχρι τον Μπιθικώτση και τον Ζαμπέτα.

Απομυθοποιεί τους «μύθους»;
Όχι, τους «προσγειώνει» στα ανθρώπινα μέτρα για να τους αγαπήσουμε καλύτερα με τα «ελαττώματά» τους.
Τους κάνει «σκανταλιάρηδες», όπως σκανταλιάρης γίνεται και ο ίδιος βγάζοντας, για παράδειγμα, μία Καλομοίρα από τη γενέθλια τούρτα του ή βάζοντας ένα αγόρι κι ένα κορίτσι να χορέψουν ημίγυμνα στη σκηνή…

«Είναι σεξιστής ο Σαββόπουλος!», έσπευσαν να τον κατηγορήσουν οι φίλοι του από την Αριστερά για το «χάπενινγκ» στην πρεμιέρα του «Άλσους» με το στριπτίζ της χορεύτριας και του χορευτή. Τώρα γιατί είναι σεξισμός να μισο-γδύνονται δύο νέα και ωραία παιδιά στη σκηνή, δεν είναι απόλυτα κατανοητό. Ίσως περισσότερη βάση θα είχε μία συζήτηση γιατί ένας Σαββόπουλος χρειάζεται τις «σκανταλιές» για να γίνει ντόρος για ένα καινούργιο στέκι, αλλά και πάλι η κουβέντα θα ξέφευγε από την ουσία της πρότασης του Σαββόπουλου προς το κοινό στα τέλη του 2018:
Χρειαζόμαστε κάποια νέα εναλλακτική πρόταση χώρου ψυχαγωγίας μετά τον καταιγισμό των «εναλλακτικών» προτάσεων που πλέον έχουν γίνει καθεστώς; Μπορεί ένας χώρος στα πρότυπα των μπουάτ (αλλά χωρίς «ρετρό» διάθεση) να μιλήσει στην αισθητική του σήμερα; Υπάρχει αρκετό κοινό που έχει ανάγκη να ακούσει καλό ελληνικό τραγούδι και όχι να πάει κάπου που θα επιδείξει τα ρούχα του και θα κάνει «κοινοποίηση παρουσίας»;

Η προσωπική μου άποψη και στα τρία ερωτήματα είναι καταφατική. Ψυχαγωγήθηκα και διασκέδασα στον Διονύση Σαββόπουλο χωρίς κανέναν αστερίσκο. Έφυγα γεμάτος με «Φραγκοσυριανή», «Μπαχτσέ τσιφλίκι» αλλά και «Ραγίζει απόψε η καρδιά» και «Φύσα αγέρι» και «Κεμάλ» και «Αεροπλάνα και Βαπόρια» και «Φίλα με απόψε» και, και, και…

Όλα σε άψογη εκτέλεση, όλα «καινούργια» από νεανικό ενθουσιασμό, όλα με τα δικά τους «χρώματα», σαν ιδιαίτερες χάντρες σε ένα σκοινί που σχηματίζει το κομπολόγι του καλού ελληνικού τραγουδιού.
Και όλα από έναν σπουδαίο περφόρμερ σε ρόλο οικοδεσπότη / διασκεδαστή που κοιτά στα μάτια το κοινό για να επιβεβαιώσει ότι το παρασύρει στον δικό του κόσμο, όπου θέση έχει μόνο η ποιότητα – και… κάποιες σκανταλιές.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ

  • Η παράσταση λέγεται τα «Τραγούδια των Άλλων» αλλά δεν θα φύγετε χωρίς να ακούσετε «Συννεφούλα», «Ας κρατήσουν οι χοροί» κ.α.
  • Όλοι οι μουσικοί είναι εξαιρετικοί. Θα σας γοητεύσει ιδιαίτερα η Εύη Μάζη στο τραγούδι, το φλάουτο και με τη σεμνή της παρουσία.
  • Δεν χρειάζεται να ντυθείτε… «my style rocks» για να πάτε. Κυριαρχεί το «κάζουαλ - σικ».
  • Τα «πίσω» τραπέζια (όσο «πίσω» μπορεί να είναι κάποια τραπέζια σε έναν κυκλικό χώρο μόλις 250 ατόμων) κάνουν περισσότερο κέφι από τα μπροστινά (κανόνας και για άλλους χώρους).
  • Ο επιχειρηματίας Ηλίας Μαροσούλης έχει ξοδέψει πολλά χρήματα για να φτιάξει το «Άλσος» αλλά άξιζε το ξόδεμα: ο χώρος της μουσικής σκηνής είναι πραγματικά όμορφος και αρμονικός με τη μουσική που φιλοξενεί, χωρίς εντυπωσιασμούς, εκζητήσεις και λοιπές «παραφωνίες».
  • Όχι, δεν υπάρχει στριπτίζ στις παραστάσεις. Έγινε μόνο στην πρεμιέρα. Οι ενδιαφερόμενοι-ες σχετικά θα πρέπει να πάνε προς Λεωφόρο Συγγρού...
  • Σε κάθε παράσταση υπάρχει και μία «σκανταλιά». Μουσική όμως. Όπως ένα τραγούδι του… Βέρτη (!), για παράδειγμα. 
  • Μην τον… λυπηθείτε τον Σαββόπουλο. Με επανειλημμένα χειροκροτήματα βγαίνει και για δεύτερο ανκόρ. Του αρέσει!

Δημήτρης Καλαντζής

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_703 Είδα: την «Τραβιάτα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα στο χώρο της όπερας του Κωνσταντίνου Ρήγου κάνει σαφή την πρόθεση του σκηνοθέτη για μια σύγχρονη, πρωτότυπη και φρέσκια ματιά. Main_cure_ Πήγα: στη συναυλία των The Cure στο Ejekt Festival Μία συναυλία που θα έχει κάποιος στη βαλίτσα των αναμνήσεών του για πολλά πολλά χρόνια. Main_original_slider_(2) Είδα: τη συναυλία των Tindersticks στο Ηρώδειο Γιατί όταν τελείωσε η συναυλία κατεβαίναμε μουδιασμένοι τις κλίμακες του θεάτρου; Main_ntalaras-kithara-sinaulia-708 Είδα: τον Γιώργο Νταλάρα στο Ηρώδειο Main_043small Πήγα: στην Ταράτσα του Φοίβου Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα». Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9d%cf%8c%cf%81%ce%bc%ce%b1_%ce%97%cf%81%cf%8e%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf_1279p_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%a7._%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τη «Νόρμα» σε σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσσα Μια εντυπωσιακή παραγωγή και πέραν του αναμενόμενου πρωτότυπη.
#load_content_with_ajax