Μουσική | Είδα...

Είδα: την Πέννυ Μπαλτατζή στην Πειραιώς 131 28 Μαρτίου 2019

Στο πρόγραμμα αυτό σίγουρα συναντάς τον έφηβο εαυτό σου -μόνο που τον συναντάς αποκλειστικά εν ώρα χορού και στα ντουζένια του...

Η Πέννυ Μπαλτατζή έχει ένα σπάνιο χαρακτηριστικό (που εικάζω το είχε από τότε που άνοιξε τα μάτια της στο μαιευτήριο): Μόνο που τη βλέπεις ανοίγει η ψυχή σου… Φαντάσου τώρα αυτό το μικροκαμωμένο και υπέρκομψο κορίτσι που ξέρει να εξυπηρετήσει ακόμα και με το ντύσιμο της το καλλιτεχνικό της προφίλ, σε χοροεσπερίδα εποχής ‘50 με ταμπεραμέντο Μαίρης Λίντα να τραγουδάει «είμαι από σπάνιο και εξωτικό χαρμάνι» - μόνο που εδώ δεν βλέπεις Χιώτη στο πλάνο (ούτε τον Πλέσσα, ούτε τον Μουζάκη).

Σκηνική και φωνητική άνεση που δεν έχει ρωγμές. Δουλεμένη και διαβασμένη πέρα από τα ..sos. Ξεκίνησε την εποχή που είχε φουσκοθαλασσιές το swing –τουτέστιν μας είχε πάρει τα αυτιά - λίγο μετά το 2010, αλλά η Penny (που τότε μας είχε συστηθεί ως Penny &the swinging cats) απέδειξε ότι μόνο περιστασιακή δεν ήταν η χορευτική της διάθεση, μια σανίδα να πιαστεί, να επιπλεύσει και μετά βλέπουμε…

Οπότε καλή η επιλογή της νέας Πειραιώς 131 να κάνει εγκαίνια με πρόγραμμα έξω καρδιά, όπου η νοσταλγία και το ρομάντζο προσγειώνονται στο παρόν. Γιατί (όπως όλοι γνωρίζουμε) πέρα από το χάρισμα της σκηνής, η Μπαλτατζή είναι τραγουδοποιός και μουσικός. Μουσικός σημαίνει κάτι πέρα και πάνω από καλή ερμηνεία. Μουσικός σημαίνει «με απασχολεί να φτιάξω ένα ύφος στον ήχο μου, γι’ αυτό εισχωρώ στις αποχρώσεις του, ψάχνω να βρω νέες συνδέσεις, μετατοπίζομαι, αλλάζω».
Η μπάντα με την οποία δουλεύει τον τελευταίο χρόνο, έχει ένα κλικ πιο ηλεκτρικό και πιο groovy ήχο, (δυναμισμόs στα κρουστά και τα πλήκτρα) έτσι ώστε να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι η «ρετρό» λάτιν/ποπ που φτάνει στα αυτιά μας (που είναι σαφώς βγαλμένη από το δικό μας «ελαφρό») έχει βρει δική του ταυτότητα σε ένα εξόχως up τέμπο πρόγραμμα με δυνατό ηλεκτρισμό. Πάντα έτσι δεν ήταν (θα μου πεις). Πάντα θα απαντήσω. Αλλά τώρα ακόμα περισσότερο... Προσωπικά το βρίσκω ενδιαφέρον όλο αυτό, στημένο με μια λογική -αλλά έχω και τις αντιρρήσεις μου κιόλας. Μιλάω από την πλευρά της δικής μου προσωπικής αισθητικής (που μπορεί να προσκρούει στη δική σας) που απλώς νιώθει ότι θα προτιμούσε και λίγο... ημίφως στη διάρκεια του πάρτι. Με το ημίφως καταλαγιάζει το συναίσθημα, αφήνεται να πάει εκεί που το πας εσύ, βρίσκει τον παλμό σου, τη συγκίνησή σου. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά τουλάχιστον στα εγκαίνια της Πειραιώς την περασμένη Παρασκευή διέκρινα το άγχος (μπορεί και δικαιολογημένο καθότι πρώτο βράδυ) μιας επιβεβλημένης εξωστρέφειας που μειώνει την συγκίνηση. Οφείλω να πω, όμως, ότι το κοινό συμμετείχε (γεμάτος ο χώρος) ήξερε ακόμα και τα νέα κομμάτια (π.χ το «Φιλί» που θα συμπεριληφθεί στο νέο της δίσκο) τα «τσα τσα», τα «μάμπο», τα «τζάζι σουίνγκ» είχαν την τιμητική τους. Νέο δεδομένο στις εν λόγω παραστάσεις και η επιλογή δοκιμασμένων διεθνών ποπ επιτυχιών (π.χ «Bohemian Rahpsody» των Queen, “Say Something” του Justin Timberlake ή το πρόσφατα βραβευμένο με Οσκαρ «Shallow» του Α Star is Born) κομμάτια που όπως μας είπε αγαπάει ιδιαίτερα και όντως είχε όλο το δυναμικό να τα υποστηρίξει.

Με χαρά υποδεχτήκαμε και την καλεσμένη της (κάθε φορά θα είναι διαφορετικό πρόσωπο). Γιώτα Νέγκα και Πέννυ Μπαλτατζή να μοιράζονται το μικρόφωνο πώς σας φαίνεται; Μας αποκάλυψαν μάλιστα ότι κάποτε ήταν συμμαθήτριες στο Ωδείο και ότι η μία είχε ξεχωρίσει την άλλη. Το πιο σπουδαίο όμως είναι ότι κάτι τέτοιες στιγμές νιώθεις μια πραγματική ανάταση, μια καλοσύνη, μια αισιοδοξία που δύο τόσο διαφορετικές φωνές, ενδεχομένως εντελώς άλλης διαδρομής και άλλης λογικής, στέκονται μαζί στη σκηνή βρίσκοντας κοινά πατήματα. Γιατί τι άλλο είναι η μουσική αν δεν είναι παρέα, μοίρασμα και συγκίνηση; Αν δε σου αφήνει τη γλύκα μιας αναπάντεχης συνάντησης με όλα εκείνα που (νομίζεις) ότι τα σκέπασε ο χρόνος; Στο πρόγραμμα αυτό σίγουρα συναντάς τον έφηβο εαυτό σου -μόνο που τον συναντάς αποκλειστικά εν ώρα χορού και στα ντουζένια του...

Και κάτι για το νέο παιδί του ομίλου Αθηναϊκά Θέατρα (άλλοτε θέατρο Πειραιώς 131) που μεταμορφώθηκε σε μουσική σκηνή : Ένας νέος καλοφτιαγμένος χώρος που θυμίζει την θεατρική καταγωγή του έχοντας κρατήσει τις επικλινείς κερκίδες του και τον διάδρομο στη μέση. Τα καθίσματα έχουν αντικατασταθεί από καναπέδες και τραπεζάκια ενώ το πίσω (και πιο υπερυψωμένο κομμάτι της αίθουσας) έχει σταντ για όρθιους. Λειτουργικό και άνετο, μακάρι να μακροημερεύσει και να γίνει νέο στέκι για το τραγούδι...

Μάριος Λαζ Ιωαννίδης (Κιθάρες, Φωνητικά, Διασκευές, Ενορχηστρώσεις, Live Music Production)
Στέλιος Φραγκούς (Πλήκτρα, Φωνητικά)
Κωνσταντίνος Ζέρβας (Τύμπανα, Κρουστά, Φωνητικά )
Ηλίας Καρκαβέλιας (Ηλ. Μπάσο, Φωνητικά)
Τζώρτζης Μαυροειδής (Τρομπέτα, Κρουστά, Φωνητικά)    

 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_cure_ Πήγα: στη συναυλία των The Cure στο Ejekt Festival Μία συναυλία που θα έχει κάποιος στη βαλίτσα των αναμνήσεών του για πολλά πολλά χρόνια. Main_original_slider_(2) Είδα: τη συναυλία των Tindersticks στο Ηρώδειο Γιατί όταν τελείωσε η συναυλία κατεβαίναμε μουδιασμένοι τις κλίμακες του θεάτρου; Main_ntalaras-kithara-sinaulia-708 Είδα: τον Γιώργο Νταλάρα στο Ηρώδειο Main_043small Πήγα: στην Ταράτσα του Φοίβου Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα». Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9d%cf%8c%cf%81%ce%bc%ce%b1_%ce%97%cf%81%cf%8e%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf_1279p_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%a7._%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τη «Νόρμα» σε σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσσα Μια εντυπωσιακή παραγωγή και πέραν του αναμενόμενου πρωτότυπη. Main_main_event_4250 Είδα: τον Benjamin Clementine στην Τεχνόπολη Φωνή που άλλοτε πατάει γερά στο έδαφος και σε ταρακουνάει, άλλοτε αποκτάει την οξύτητα δηλητηρίου.
#load_content_with_ajax