Μουσική | Είδα...

Είδα: τη Μαρία Παπαγεωργίου στον Σταυρό του Νότου Club 26 Μαρτίου 2019

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο η τραγουδίστρια αναζητά ένα κοινωνικό έρεισμα στο τραγούδι (λες να είναι η επαφή με τον Μίκη;) στίχους που έχουν αποτύπωμα εποχής.

Το αγκάθι μου κάθε φορά που μιλάω για έναν καλλιτέχνη που μου αρέσει και τον παρακολουθώ είναι ακριβώς αυτό: το ότι μου αρέσει και τον παρακολουθώ. Φοβάμαι μην τον αδικήσω λόγω επαναλαμβανόμενων σχόλιων (καταδικάζοντας παράλληλα και τον εαυτό μου με το «μικρόβιο» της διαρκούς αμφιβολίας ακόμα και για κάθε σημείο στίξης του κειμένου μου. Φεύγοντας όμως από το λάιβ της Μαρίας Παπαγεωργίου στον Σταυρό Club την περασμένη Δευτέρα έκανα μια σκέψη που με ησύχασε αρκετά. Και με ησύχασε γιατί τίποτα δεν είναι περισσότερο καθησυχαστικό (και πιο απλό) απ’ το να πεις αυτό που βλέπεις να συμβαίνει. Κι αυτό που συμβαίνει με την Παπαγεωργίου θυμίζει εντόνως κάποιους «αντισυστημικούς» των ‘90ς που έχτιζαν πετραδάκι πετραδάκι τον δρόμο τους, αργά και σταθερά, αδιαφορώντας εντελώς για το υπόλοιπο ..πάρτυ. Γιατί το πάρτυ το δικό τους ήταν ο πυρήνας ενός πιστού και ενημερωμένου κοινού. Ενός κοινού που στήριζε τα λάιβ τους, που αγόραζε τους δίσκους τους (εντάξει, μιλάμε για άλλα ήθη τότε) που ήξερε απ’ έξω τους στίχους τους... Ένας πυρήνας (που σε κάποιες περιπτώσεις τουλάχιστον) απλώθηκε και έφτιαξε ουρές στα ταμεία.
Η Παπαγεωργίου έχει ένα σπάνιο χαρακτηριστικό που για μένα είναι η πεμπτουσία της γοητείας της: όταν είναι πάνω στη σκηνή, νιώθεις ότι θέλει να σου πει τις ιστορίες της και μέσα απ’ αυτές να σου επιτρέψει να… μπεις, να δεις χωρίς σουσούμια, χωρίς ναρκισσισμούς. Το ευάλωτο κομμάτι της δε, είναι τόσο κόντρα στο άλλο της μισό, το δυναμικό της μισό, που σχεδόν νιώθεις τον ηλεκτρισμό να εκλύεται από τις χορδές της κιθάρας πριν ακόμα αρχίζει να παίζει. Τη Μαρία ή την ερωτεύεσαι ή δε σε αφορά καθόλου. Δεν έχει μέση λύση, δε θυμίζει κάτι, δε «μοιάζει με». Το ίδιο και η μουσική της. «Κράμα» περίεργο, ενός ροκ δυναμισμού και μιας ροκ κατεύθυνσης που όμως έχει γαλουχηθεί με ήχους παραδοσιακούς, έντεχνα, σκυλάδικα (μια απ’ όλα που λέμε), αλλά και ροκ -ό,τι ακούει κανείς όταν ζει σε μια επαρχιακή πόλη μέχρι τα 18 του. Δεν ξέρω αν η εσωτερική φινέτσα και το εκλεπτυσμένο γούστο (που αφορά περισσότερο το εξωτερικό μας κομμάτι) είναι στοιχεία έμφυτα ή καλλιεργούνται στη διάρκεια του βίου μας, όμως κάθε φορά που βλέπω τη Μαρία στη σκηνή σκέφτομαι ότι ο τρόπος που τραγουδάει, που κρατάει την κιθάρα της, που σχετίζεται με την τέχνη της (γενικότερα) συνθέτουν ένα αναπόσπαστο «όλο» όπου μας αφήνει να δούμε ποια είναι. Φινέτσα αυτό εννοώ εγώ. Κάτι ουσιαστικά αληθινό που ο καλλιτέχνης δε φοβάται να το δηλώσει (και που σίγουρα δεν αφορά μόνο το παπούτσι που φοράει).
To κοινό της έτσι το έχει κερδίσει κι έτσι το πάει. Βήμα βήμα. Με εκείνη την πολύ «δημιουργική φαγωμάρα» που δηλώνει σκάψιμο και του εαυτού της μέσω της τέχνης της.
Τι άλλο να πω τώρα; Τίποτα εξωφρενικά καινούργιο, τίποτα που βγάζει τίτλο σε πρωτοσέλιδο, η μπάντα της σχεδόν ίδια (ο Κρίτων Μπελλώνιας στα τύμπανα είναι το νέο μέλος) ο ήχος με πολλά έγχορδα (Σοφία Ευκλείδου τσέλο, Μιχάλης Βρέττας βιολί, Ντίνος Μάνος κοντραμπάσο) πλήκτρα από τον μόνιμο συνεργάτης της Χρήστο Τόλη, κιθάρες από την ίδια και από τον συνοδοιπόρο της (και ενορχηστρωτή της παράστασης) Σταύρο Ρουμελιώτη.
Ξι όλο αυτό σε ένα πρόγραμμα που αυτή τη φορά περιόρισε τις αγγλόφωνες αγάπες της. Αντίθετα διακρίνω ότι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο αναζητά ένα κοινωνικό έρεισμα στο τραγούδι (λες να είναι η επαφή με τον Μίκη;) στίχους που έχουν αποτύπωμα εποχής. Ότι και να είναι, απολαύσαμε ηλεκτρικό Θεοδωράκη (η διασκευή του «Αγάπη» είναι μοναδική) , Μαρκόπουλο (Ήταν ο τόπος μου), Αλκίνοο Ιωαννίδη, Παυλίδη και γενικά ένα ρεπερτόριο που ενώ είναι φτιαγμένο από ωραιότατα κομμάτια (π.χ «Νύχτα» του Στάθη Δρογώση, «Θα σου ψιθυρίζω στη Μαρκίζα» του Αλεξ. Εμμανουηλίδη , «Δεντράκι» του Τιμολέοντα Γκέτσου κ.α) σπανίως τα ακούς στα ραδιόφωνα.
Πώς θα ζήσει το τραγούδι (και δη το νέο) αν δεν βγει στο φως του αέρα –το σκέφτομαι τακτικά για καλλιτέχνες της νεώτερης γενιάς όπως είναι η Μαρία. Κι όμως υπάρχει ένα μαγικό, ένα περίεργο «σύνθημα» που δίνει σήμα και μαζεύεται ο κόσμος. Σιγά σιγά και σταθερά. Κοινό θερμό που ξέρει τους στίχους, που ξέρει τις στροφές, στηρίζει τα βήματα. Τα νέα κομμάτια- την σκληρή ιστορία της Γιαννούλας της Κουλουρούς που την έκανε τραγούδι η Ματούλα Ζαμάνη, το τραγούδι που έγραψε ο Σταύρος Ρουμελιώτης για το προσφυγόπουλο που το έβαλε η μαμά του σε ένα τσόφλι και το έστειλε μακριά ( Ο «Σπόρος») ή το επίσης νέο δικό του «Δε Σε Είδα». Όλα αυτά μέσα στη διάχυτη συγκίνηση μιας συνάντησης που εκκρεμούσε, στον συγκεκριμένο χώρο, με τους συγκεκριμένους ανθρώπους .Στιγμές που «φούσκωσαν» ακόμα περισσότερο όταν ο πατέρας της την συνόδεψε με την φυσαρμόνικα του (οι γονείς της είχαν έρθει να την δουν από τα Γρεβενά) στο «Ξενιτεμένο μου Πουλί».
Μια ακόμα ξεχωριστή στιγμή, το «Θεέ μου Μεγαλοδύναμε» εκείνη με το μικρόφωνο πάνω στη σκηνή και η Αναστασία Μουτσάτσου μέσα από το κοινό –αλλά αυτά ή είσαι εκεί και τα βλέπεις ή αλλιώς δεν περιγράφονται.. Για όσους ενδιαφέρονται το club του Σταυρού θα έχει Μαρία και τις τρεις επόμενες Δευτέρες. Αν δείτε ουρές απ' έξω μην πάθετε πλάκα –είναι για τον Μάλαμα που παίζει ακριβώς δίπλα στο μεγάλο «Σταυρό». Για ένα περίεργο λόγο, βγαίνοντας το βράδυ από τη ζεστή αγκαλιά των «μόνιμων» της Μαρίας έφερα την εικόνα του Μάλαμα επί εποχής «Μετρό» (στις αρχές των 90ς) και πώς εμείς οι «μυημένοι της παρέας» τον απολαμβάναμε χρόνια πριν γεμίσει ουρές το ταμείο του Γκύζη. Θα μου πεις τι σχέση έχει; Μυαλό είναι και οι συνειρμοί δικοί του. Μόνο που οι συνειρμοί πάντα κάτι λένε..

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_cure_ Πήγα: στη συναυλία των The Cure στο Ejekt Festival Μία συναυλία που θα έχει κάποιος στη βαλίτσα των αναμνήσεών του για πολλά πολλά χρόνια. Main_original_slider_(2) Είδα: τη συναυλία των Tindersticks στο Ηρώδειο Γιατί όταν τελείωσε η συναυλία κατεβαίναμε μουδιασμένοι τις κλίμακες του θεάτρου; Main_ntalaras-kithara-sinaulia-708 Είδα: τον Γιώργο Νταλάρα στο Ηρώδειο Main_043small Πήγα: στην Ταράτσα του Φοίβου Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα». Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9d%cf%8c%cf%81%ce%bc%ce%b1_%ce%97%cf%81%cf%8e%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf_1279p_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%a7._%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τη «Νόρμα» σε σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσσα Μια εντυπωσιακή παραγωγή και πέραν του αναμενόμενου πρωτότυπη. Main_main_event_4250 Είδα: τον Benjamin Clementine στην Τεχνόπολη Φωνή που άλλοτε πατάει γερά στο έδαφος και σε ταρακουνάει, άλλοτε αποκτάει την οξύτητα δηλητηρίου.
#load_content_with_ajax