ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Benjamin Clementine στην Τεχνόπολη 28 Μαΐου 2019

Φωνή που άλλοτε πατάει γερά στο έδαφος και σε ταρακουνάει, άλλοτε αποκτάει την οξύτητα δηλητηρίου.

Ήταν κάτι που σκεφτόμουν σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς. Tι είναι τελικά εκείνο «το κάτι» που σου μεταφέρει τόσο ξεκάθαρα το «μήνυμα» ενός καλλιτέχνη τη στιγμή που δεν καταλαβαίνεις γρι απ’ αυτά που λέει; Εδώ σε θέλω. Μάλλον είναι ένα αδιαίρετο «όλο», όπου ο ήχος, η φωνή, η μουσική- και στην περίπτωση ενός λάιβ - και η εικόνα, αλληλοσυμπληρώνονται τόσο άρτια, που δεν μπορείς να τα φανταστείς αλλιώς. 

Benjamin Clementine Σάββατο (25/5) στην Τεχνόπολη. Το βράδυ είναι ζεστό και φιλικό στον …χρήστη, το Γκάζι (όλη η περιοχή) έχει καλοκαιρινή γιορτινή διάθεση, δεν υπάρχει καλύτερη συνθήκη για να ανοίξει με όλους της τους χυμούς η συναυλιακή σεζόν.

Benjamin Clementine and His Parisian String Quintet με άλλα λόγια, ένα πιάνο σε ένα κεντρικό σημείο της σκηνής και γύρω του τρία βιολιά και δύο βιόλες. Ανετα θα μπορούσες να το φανταστείς αυτό σε κλειστό χώρο (π.χ Μέγαρο Μουσικής), αλλά έχει και η ..ανοιχτωσιά τα συν της. Μαύρα κοστούμια οι μουσικοί (ανάμεσα τους και η τσελίστα Barbara Le Lie Pvre ) και το ύφος συγκρατημένο, «κλασσικού» μουσικού συνόλου. Ασπρη πινελιά σε μαύρο φόντο το λευκό κοστούμι του Benjamin. Με το που θα βγει στη σκηνή και θα ανοίξει η βραδιά (με το Wellcome to the Jungle) δεν θα σταματήσει λεπτό να κινείται... Κινούμαστε, όμως, εκεί μέσα στον χώρο (δεν έχει πολύ κόσμο) κι έτσι επιβεβαιώνω μέσα από ένα πιο κοντινό «κλικ» την εικόνα για την οποία με έχουν ενημερώσει συνεντεύξεις του ή ρεπορτάζ: ξυπόλητος μπροστά στο πιάνο του και με το άσπρο σακάκι φορεμένο κατάσαρκα είχε τόση ένταση στο βλέμμα και τις κινήσεις όση και στη φωνή..

Benjamin Clementine ή η μοναδική ιστορία του “outsider” που από το μετρό του Παρισιού βρέθηκε με το βραβείο «Mercury» ανά χείρας (στον πρώτο του δίσκο «Αt least for now”, 2015) οδηγώντας τον χείμαρρο των ποιητικών του στίχων στο στούντιο... Όλες οι υπόγειες διαδρομές μιας μοναχικής ψυχής που από τα 16 της εγκατέλειψε την πατρική εστία (στο Λονδίνο) και με τη δύναμη της μουσικής (πιάνο) και της ποίησης βρέθηκε άγνωστος μεταξύ αγνώστων στο Παρίσι. Και όπως καταλαβαίνει κανείς, έφηβος μαύρος περιπλανώμενος στα Μετρό του Παρισιού, μόνο ροδοπέταλα δεν βρίσκει στον δρόμο του. “The decision is mine, the decision is mine, so let the lesson be mine …” (από το Adios).

 Οι φράσεις ακούγονται κοφτές, σχεδόν θυμωμένες, τα βιολιά και τα τσέλο στην εισαγωγή λες και έχουν μεθύσει φτιάχνοντας ένα τόπο ανοίκειο, αλλά γοητευτικό, ενώ εκείνος μια τεντωμένη χορδή (εκατοστά πιο πάνω από το κάθισμα του πιάνου του, σχεδόν όρθιος δηλαδή) συνεχίζει να απαγγέλλει  τον «θεϊκό χρησμό», ένα ποτάμι από στίχους που τρέχουν μέσα στο σκοτάδι με δύναμη φωτιάς. Αν καταλαβαίνει κανείς εκείνη την ώρα τι λέει; Εννοείται ότι δεν καταλαβαίνει (τουλάχιστον ένα 95% των θεατών). Κι όμως, το «μήνυμα» περνάει. Και περνάει με εκείνον τον μοναδικό τρόπο που δεν έχει σχέση με την λογική…

Φωνή που άλλοτε πατάει γερά στο έδαφος και σε ταρακουνάει, άλλοτε αποκτάει την οξύτητα δηλητηρίου, συνοδεύεται από το εμπύρετο πιάνο του και τον ήχο του "κλασσικού» συνόλου –όσο κλασσικό μπορεί να λεχθεί ένα σύνολο που νιώθεις ότι έχει μέσα στο dna του την ελευθερία του παραλόγου . Τόσο, όσο και ο αεικίνητος νευρώδης Clementine που οι στίχοι του λες και απευθύνονται στον καθένα από μας ξεχωριστά...

Όλα όμως φτιάχνουν ένα αδιαίρετο σφιχτοδεμένο όλο. Οι μεγάλες δοξαριές και τα «μεθυσμένα» παιξίματα σε προετοιμάζουν ή υπογραμμίζουν την ένταση της φωνής, τα πλήκτρα «ματώνουν» κάνοντας τον ήχο των λέξεων ακόμα πιο έντονο, ενώ η γλώσσα του σώματος απελευθερώνει οποιαδήποτε αμφιβολία. Το καλό είναι ότι όσοι ήμασταν εκεί (είπαμε μακράν απ' το να είναι φουλ η Τεχνόπολη) ήταν σαν να το περιμέναμε το «ραντεβού». Το καταλαβαίνεις αυτό από την προσοχή των βλεμμάτων της πλατείας, τις αντιδράσεις της, τις «απαντήσεις» της όταν καλείται να ακολουθήσει τους στίχους. Τι είναι εκείνο λοιπόν που κάνει τόσο χειροπιαστό το μήνυμα που έρχεται απ' την σκηνή; Tόσο θερμή τη συμμετοχή σου, τόσο πλούσιες τις στιγμές; Aπάντηση: Ο Benjamin o ίδιος. Benjamin Clementine σε ευχαριστούμε που άνοιξες τόσο ωραία το καλοκαίρι μας (και a bientot ελπίζω)

 

 

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_703 Είδα: την «Τραβιάτα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα στο χώρο της όπερας του Κωνσταντίνου Ρήγου κάνει σαφή την πρόθεση του σκηνοθέτη για μια σύγχρονη, πρωτότυπη και φρέσκια ματιά. Main_cure_ Πήγα: στη συναυλία των The Cure στο Ejekt Festival Μία συναυλία που θα έχει κάποιος στη βαλίτσα των αναμνήσεών του για πολλά πολλά χρόνια. Main_original_slider_(2) Είδα: τη συναυλία των Tindersticks στο Ηρώδειο Γιατί όταν τελείωσε η συναυλία κατεβαίναμε μουδιασμένοι τις κλίμακες του θεάτρου; Main_ntalaras-kithara-sinaulia-708 Είδα: τον Γιώργο Νταλάρα στο Ηρώδειο Main_043small Πήγα: στην Ταράτσα του Φοίβου Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα». Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9d%cf%8c%cf%81%ce%bc%ce%b1_%ce%97%cf%81%cf%8e%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf_1279p_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%a7._%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τη «Νόρμα» σε σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσσα Μια εντυπωσιακή παραγωγή και πέραν του αναμενόμενου πρωτότυπη.
#load_content_with_ajax