Μουσική | Είδα...

Πήγα: στην Ταράτσα του Φοίβου 11 Ιουνίου 2019

Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα».

Ειναι η τρίτη σεζόν που γράφω για την Ταράτσα κι αυτό από μόνο του μου φέρνει μια «αγκύλωση» στο πως να αποφύγω τις επαναλήψεις. Αν μάλιστα αυτήν τη «δυσκολία» τη αντιμετωπίσω ως μία φυσιολογική αντίδραση ενός ένθερμου θεατή, που έσπευσε να δει το «βαριετέ» αλά 50s από την πρώτη φορά (2017), τότε καταλαβαίνω απόλυτα και τον φόβο της επανάληψης του δημιουργού της Ταράτσας που φέτος βάζει φινάλε στην επιτυχημένη του ιδέα.

Δύσκολο να πεις «όχι» στην κορύφωση μιας ιστορίας. Μιας καλλιτεχνικά επιτυχημένης ιστορίας- και απ’ ότι μπορεί να υποθέσει κανείς και επιχειρηματικά. Το σημειώνω αυτό (το επιχειρηματικά) γιατί είναι ένα σοβαρό δέλεαρ να συνεχίσει κανείς τη «συνταγή». Όμως, αυτή είναι και η λέξη που κάνει «τζιζ». Γιατί αν υποθέσουμε ότι το όραμα του Φοίβου Δεληβοριά ήταν να δώσει ζωή σ´ ένα παλιό Αθηναϊκό θέαμα που τα καλοκαίρια διασκέδαζε όλη την οικογένεια, φέτος είναι η χρονιά που ουσιαστικά ολοκληρώνει την ιδέα αυτή «κτίζοντας» το πιο άρτιο και σφιχτό θέαμα που είδαμε ως τώρα. Πιο δεμένο, πιο αστείο, πιο «βαριετέ», πιο «φαν» από ποτέ. Και ενώ η ραχοκοκαλιά των κειμένων (πρόζες) και η δομή του προγράμματος είναι επί της ουσίας ίδια με πέρυσι, το «πολυεργαλείο» Θανάσης Αλευράς σταθερά στη θέση του (κεντρικός ρόλος σε όλη την διάρκεια της παράστασης), τα κείμενα φέτος σε πάνε στον... θεό. Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα».
Υποθέτουμε ότι σ’ αυτή την αναβαθμισμένη και «σφιχτή» σχέση μεταξύ κωμικών σκηνών και τραγουδιού έχει παίξει ρόλο το νέο μέλος της παρέας (που συμμετείχε και στην συγγραφή των κειμένων ) ο stand up comedian Βύρων Θεοδωρόπουλος. Ο Βύρων είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, «παιδιού» της άνθισης του stand up, σπιντάτος, με γλώσσα και στιλ που σε πάει στο culture της νεώτερης «ασεβούς» γενιάς που έχει τα δικά της χούγια. Το νούμερο που έστησε με τον Δεληβοριά πάνω στο «Ενα το Χελιδόνι» τα είπε όλα: «Δεν είναι πολιτικώς ορθά τα τραγούδια που λέτε τόσα χρόνια στην Ταράτσα» - πετάγεται στη σκηνή και διακόπτει τον Φοίβο την ώρα που ξεκινάει να λέει το κομμάτι. Αυτό είναι ένα αριστούργημα που έγραψε ο Ελύτης και ο Θεοδωράκης (απαντάει απορημένος τάχαμου ο Φοίβος). «Δεν είναι σωστό να λες "και η άνοιξη ακριβή". Γιατί; "Γιατί αποκλείεις τους φτωχούς από την άνοιξη – η άνοιξη πρέπει να είναι σε προσιτή τιμή για όλον τον κόσμο"». Για να μην τα πολυλογούμε όλο το τραγούδι μεταλλάσσεται σιγά σιγά σε κάτι άλλο και όταν το ακούς από τον απορημένο (αλλά ευάλωτο) Φοίβο δεν σου μένει άντερο!
Το ξέρω ότι είναι δύσκολο να μεταφέρω το κλίμα ενός «μεικτού» θεάματος που (φέτος ειδικά) είναι βασισμένο πιο πολύ από ποτέ στο γέλιο, όμως οφειλω να πω για την συμβολή του «πολυεργαλείου» Αλευρά. Και φέτος ο Αλευράς «κρατάει» την παράσταση συνδέοντας το τραγουδιστικό μέρος με το «βαριετέ» και το κωμικό στοιχείο. Μιμείται, χορεύει, παίζει με τον Φοίβο, τραγουδάει, σχολιάζει: Από την LGBD κοινότητα και την mix and much εποχή μας μέχρι την εκπομπή της Βίκης Φλέσσα «Στα Κάτω Άκρα» (δεν ξέρω αν τα γράφει ο ίδιος τα «δικά» του κείμενα, αλλά αυτή την αίσθηση σου μεταδίδει). Σ’ αυτό το τελευταίο φροντίστε να έχετε επισκεφτεί προσφάτως το rest room.
Αλευράς σε ρόλο Φλέσσα και Δεληβοριάς σε ρόλο Λευτέρη Παπαδόπουλου –καλεσμένου της. Αν υποθέσουμε ότι ο Φοίβος την έχει την φλέβα του μίμου (άλλωστε το «νούμερο Λευτέρης» παίζει από την πρώτη χρονιά) φέτος την βγάζει πιο «κεντημένη» και πιο ξεκαρδιστική από ποτέ.

Αυτά από την Ταράτσα του 2019. Ανεβαίνεις στα ψηλά της Ιεράς Οδού στις 8,30 και ούτε που καταλαβαίνεις πώς φτάνουν μεσάνυχτα. Με την ωραία λιγάκι νοσταλγική essence των 50s στην ατμόσφαιρα, την Νεφέλη Φασούλη να τραγουδάει το My Favorite Thing (απ’ τη «Μελωδία Της Ευτυχίας») τον Δεληβοριά μέσα στο λαμέ του σακάκι να μας καλεί όλους να χορέψουμε μαζί του το «Αυτή που περνάει», την La Dandizette να λικνίζεται πετώντας ένα ένα τα ρούχα της, συνοδεία του δικού του «Bolero» και την φωνή του Αλέξη Κωστάλα να προλογίζει τον χορευτή “Atanassi” (ήτοι Θανάση Αλευρά με φουρό μπαλαρίνας) και την σπουδή του πάνω στην περίφημη « Ιτιά».

Εγώ πέτυχα τις δύο πρώτες καλεσμένες του, Κατερίνα Πολέμη και Μαρίζα Ρίζου, «δυνάμεις» σοβαρές της νεώτερης γενιάς (η δεύτερη εξελίσσεται ραγδαία και προς το μουσικό θέατρο) κι έτσι ήταν ακόμη πιο fulfilling το τραγουδιστικό μέρος.
Ταράτσα 2019 και Φοίβος Δεληβοριάς (με ολη την αξιόλογη ομάδα του) λέω ναι. Πολλά ναι. Ακόμη πιο πολλά ναι όμως λέω, για την ώρα που διάλεξε να πει «τέλος»: Στην κορύφωση του εγχειρήματός του.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9d%cf%8c%cf%81%ce%bc%ce%b1_%ce%97%cf%81%cf%8e%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf_1279p_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%a7._%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τη «Νόρμα» σε σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσσα Μια εντυπωσιακή παραγωγή και πέραν του αναμενόμενου πρωτότυπη. Main_main_event_4250 Είδα: τον Benjamin Clementine στην Τεχνόπολη Φωνή που άλλοτε πατάει γερά στο έδαφος και σε ταρακουνάει, άλλοτε αποκτάει την οξύτητα δηλητηρίου. Main_main_slider Είδα: τον Θάνο Μικρούτσικο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών Σε μια τέτοια συγκυρία βέβαια, εκείνο που ανοίγει –κυριολεκτικά- τους πόρους του δέρματος σου δεν είναι μόνο η μουσική. Είναι η συνολικότερη διαδρομή ενός ανθρώπου που εκτός από μεγάλος στον τομέα του απέδειξε εμπράκτως το «Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία». Αν δεν ήταν κι αυτή η συναυλία απόδε... Main_slider Είδα: το «Κάτι παράξενο» στην Αγγλικανική Εκκλησία Το μοναδικό με αυτά τα παιδιά είναι ότι η σχέση τους με την Ποίηση -που είναι και η αφετηρία του δισκογραφικού τους ξεκινήματος - είναι φτιαγμένη από ένα ειδικό «χαρμάνι» απόλυτα δικό τους. Main_slider Σ’ ένα δωμάτιο με τον Μάνο Λοΐζο Είδα τη μουσική παράσταση που έστησε ο Απόστολος Ρίζος στο θέατρο Αλμα. Main_slider Είδα: το «Commedia d’ amore» σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη Αν ο Θάνος Μικρούτσικος είδε πρώτος την Πολυχρονίδη σαν τραγουδίστρια και την ξεχώρισε, ο Θέμης Μουμουλίδης της δίνει την ευκαιρία να πατήσει γερά, φτιάχνοντας μια καλοβαλμένη παράσταση με εναλλαγές όπου επιστρατεύει και τις δυο της ιδιότητες (ηθοποιία, τραγούδι).
#load_content_with_ajax