ΚΥΡΙΑΚΗ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
Μουσική | Είδα...

Είδα: τον Γιώργο Νταλάρα στο Ηρώδειο 24 Ιουνίου 2019

Θα είμαι σύντομη. Θα προσπαθήσω (τουλάχιστον). Αυτός ο άνθρωπος, αυτός(!) δε σπάει δε χαλάει και αντέχει στην ανηφόρα. Και ποια είναι η μεγαλύτερη ανηφόρα της ζωής μας αγαπητοί μου; Ο χρόνος. Ο χρόνος είναι το στοίχημα...

Αυτό είναι και το «μότο» που μου έρχεται πιο τακτικά στον νου -μότο που όσο περνούν τα χρόνια, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτά στην κλίμακα των αξιών μου – την ώρα που ο Γιώργος Νταλάρας, υπέρκομψος όπως πάντα και “fit” όσο ποτέ, συμπράττει μέσα στο κατάμεστο Ηρώδειο με την Τουρκική συμφωνική ορχήστρα Σμύρνης υπό την διεύθυνση του Hakan Sensoy.

Ερώτηση: Πώς γίνεται μετά από τόσων χρόνων πορεία, να στέκεσαι μπροστά από σχεδόν 100 άτομα ορχήστρα και χορωδία και να έχεις το ίδιο «γκελ» το ίδιο «εκτόπισμα» στη σκηνή και μάλιστα με ένα ρεπερτόριο που ουσιαστικά δεν είχε και τις μεγαλύτερες εκπλήξεις;
Άρτιος φωνητικά και με όλη την συναυλιακή «υποδομή» να μας λέει ότι έχει γίνει δουλειά υπερπαραγωγής (μεγάλη η συμβολή της ενορχηστρωτικής εργασίας που είχε κάνει ο συνεργάτης του Κώστας Γανωσέλης προσαρμόζοντας τα κομμάτια για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα) απολαύσαμε ένα γεμάτο δυομισάωρο με Κουγιουμτζή, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, ρεμπέτικα, Σμυρνέικα. Μεγάλης ακρίβειας τραγουδίστρια, με χαρακτηριστικά «μεγάλης φωνής» είναι και η Ασπασία Στρατηγού που συνόδεψε τον Νταλάρα σε παλιά σμυρναίικα, κομμάτια όπου εκτός από ακρίβεια και τεχνική χρειάζεται αυθεντικό αίσθημα και...ρίζα που σε πάει αιώνες πίσω.
Εδώ όμως υπήρχε κάτι πέρα από το ίδιο το μουσικό μέρος. Πέρα από τις ωραίες φωνές ή τον συμφωνικό όγκο που απέκτησαν τα κομμάτια μέσα από την μεγάλη ορχήστρα. Εδώ είχαμε μια συναυλία κόντρα στην περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα των τελευταίων μηνών, μια «χειρονομία» πλησιάσματος και … αγκαλιάς με τους «γείτονες» μας, σε μια δύσκολη (και πάλι) πολιτική συγκυρία, όπου όλα τείνουν να υποδαυλίζουν τα παλιά πάθη.

Δεν ξέρω από πότε είχε οργανωθεί η εν λόγω συναυλία του Ηρωδείου (η πρώτη σύμπραξη με την τουρκική ορχήστρα είχε γίνει πριν δυο χρόνια με μεγάλη επιτυχία σε τουρκικό κοινό στην Σμύρνη μέσω της συνεργασίας των Δήμων Σμύρνης και Νέας Σμύρνης) όμως όλοι ξέρουμε ότι ένα βασικό κομμάτι της «νεανικότητας» και του δημιουργικού οίστρου του ο Νταλάρας το οφείλει στην βαθιά του πεποίθηση για την κοινωνική «λειτουργία» της μουσικής, την «ενωτική» της δύναμη, τη δυνατότητα της να αναδεικνύει τα πιο βαθιά και ευγενή μας αισθήματα, να βρίσκει τις κοινές μας ρίζες. Και η αλήθεια είναι ότι αρκούσε να «σκανάρεις» ένα ένα τα πρόσωπα της Τουρκικής ορχήστρας (πάνω από 60 άτομα) για να καταλάβεις απευθείας το νόημα της εν λόγω βραδιάς. Εμείς και πάλι …εμείς, σαν ένας καθρέφτης απέναντι μας.
Ευκαιρία δοθείσης λοιπόν (και αυτή η συνάντηση του Ηρωδείου εντάσσεται στην συνεργασία των δήμων Σμύρνης και Νέας Σμύρνης) ήρθε και πάλι στο φως το τραγούδι των παππούδων μας που (όπως εξήγησε ο ίδιος ο Νταλάρας) όταν ήρθαν στην Ελλάδα, μιλούσαν την γλώσσα του τόπου όπου γεννήθηκαν: «γκελ γκελ Καιξή» τραγουδούσε ο Απόστολος Χατζηχρήστος, γκελ γκελ Καιξή ακούγεται η εισαγωγή από το σαντούρι του Ανδρέα Κατσιγιάννη κι όλα ρέουν απολύτως φυσικά όταν οι φωνές και οι μπλεγμένοι στίχοι γεμίζουν το Ηρώδειο.

Η μνήμη και τα τραγούδια μας, η μνήμη και το πέρασμα της μέσα στο τώρα – γιατί αν δεν υπάρχει ο παλμός και ο ηλεκτρισμός του παρόντος τα πάντα τα καταπίνει η σκόνη του χρόνου. Όμως εδώ έχουμε πράγμα που πάλλεται ακόμα, «η Σμύρνη Μάνα Καίγεται» «Μες του Βοσπόρου τα νερά», όλο το Ηρώδειο συμμετέχει-εσύ Χριστό κι εγώ Αλλάχ/ όμως και ο δυο μας αχ και βαχ- «σ αυτές τις τρεις λέξεις μπορεί να κρύβεται όλο το νόημα» σχολιάζει χαμηλόφωνα εκείνος καθώς κλείνει το κομμάτι.

Κάπως έτσι εξελίσσονται τα πράγματα έως να πάει 12 το βράδυ, οι στίχοι του Γκάτσου, του Ελύτη, του Πυθαγόρα, του Παπαδόπουλου μας υποδεικνύουν τις… βάσεις μας, την «μπετόν αρμέ» εσώτερη ρίζα μας και όλο αυτό μαζί με τραγουδιστές, ορχήστρα και χορωδία («Μελωδοί» υπό την διεύθυνση του Γιώργου Ζιάκα) γίνεται η δεύτερη και πιο δυνατή πραγματικότητα μας που είναι αδύνατον να την βρεις σε οποιαδήποτε πολιτική σκακιέρα κι αν κοιτάξεις. Και είναι ωραίο (και πολύ χρήσιμο) να θυμόμαστε που και που ότι δεν είμαστε μόνο πιόνια…

Chapeau κύριε Νταλάρα (για όλα αυτά που έγραψα), αλλά και για το πιο μεγάλο στοίχημα που φαίνεται ότι κερδίζεις μέχρι τώρα: Την ανηφόρα που λέγεται Χρόνος...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_703 Είδα: την «Τραβιάτα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα στο χώρο της όπερας του Κωνσταντίνου Ρήγου κάνει σαφή την πρόθεση του σκηνοθέτη για μια σύγχρονη, πρωτότυπη και φρέσκια ματιά. Main_cure_ Πήγα: στη συναυλία των The Cure στο Ejekt Festival Μία συναυλία που θα έχει κάποιος στη βαλίτσα των αναμνήσεών του για πολλά πολλά χρόνια. Main_original_slider_(2) Είδα: τη συναυλία των Tindersticks στο Ηρώδειο Γιατί όταν τελείωσε η συναυλία κατεβαίναμε μουδιασμένοι τις κλίμακες του θεάτρου; Main_043small Πήγα: στην Ταράτσα του Φοίβου Πόσο αναζωογόνο (απελευθερωτικό, «πληρωτικό» κλπ) είναι το γέλιο! Το καλό γέλιο. Που δεν είναι χοντροκομμένο, που δεν είναι «δευτεράτζα». Main_%ce%a0%cf%81%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1_%ce%9d%cf%8c%cf%81%ce%bc%ce%b1_%ce%97%cf%81%cf%8e%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%bf_1279p_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%a7._%ce%91%ce%ba%cf%81%ce%b9%ce%b2%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7%cf%82 Είδα: τη «Νόρμα» σε σκηνοθεσία Κάρλους Παντρίσσα Μια εντυπωσιακή παραγωγή και πέραν του αναμενόμενου πρωτότυπη. Main_main_event_4250 Είδα: τον Benjamin Clementine στην Τεχνόπολη Φωνή που άλλοτε πατάει γερά στο έδαφος και σε ταρακουνάει, άλλοτε αποκτάει την οξύτητα δηλητηρίου.
#load_content_with_ajax