ΠΕΜΠΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
Μουσική | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Ο Κωστής Μαραβέγιας μιλάει στο www.tospirto.net 21 Ιουνίου 2016

«Μου αρέσει να υπονομεύω κάθε σιγουριά».

Έχει και η θετική διάθεση το κόστος της. Και τα όρια της βεβαίως βεβαίως. Γιατί μπορεί τα 12 νέα τραγούδια του που φέρουν τον ευάερο τίτλο «Κατάστρωμα» -και τα οποία θα ακούσουμε οσονούπω στις τρεις συναυλίες του, 24, 25 και 26 Ιουνίου στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής (ναι έγιναν τρεις λόγω αυξημένης προσέλευσης) - να είναι γεμάτα από το ευφρόσυνο –μελωδικό, λικνιστικό, ρομαντικό κλπ κλπ – ύφος του, αλλά αυτή τη φορά υπάρχει και κάτι ακόμα: θυμάστε εκείνο το διαδικτυακό τσουνάμι που σηκώθηκε εναντίον του για εκείνο το «καθαρό παγκάκι» που είχε αναρτήσει στο facebook του πριν ενάμιση χρόνο ( όπου παρακαλούσε τους υπεύθυνους να καθαρίσουν τα παγκάκια απ τα χημικά και τις μολότοφ για να φιλήσει σε καθαρό παγκάκι το κορίτσι του και ουσιαστικά κρατούσε αποστάσεις από το πολωτικό κλίμα που δημιουργήθηκε τότε με αφορμή την άρνηση των τότε κρατούντων να δώσουν πάσο στον κρατούμενο Ρωμανό να παρακολουθεί τα μαθήματα του στη Σχολή). Ένα παγκάκι έκανε τότε τη ζημιά, ένα παγκάκι «μιλάει» και πάλι: «Σου μίλησα για όνειρα μου πήρες το κεφάλι / καμάρι Ελληνάρα μου / αγύριστο κεφάλι. Το σπίτι σου το έκαψες / ζεστάθηκες λιγάκι / επαίτης τώρα μου ζητάς, θεσούλα στο παγκάκι» - στίχος σε ένα απο τα νέα τραγούδια του.
Μοιάζει σαν όλα εκείνα τα «απολιτίκ», «ψευτοπασιφιστής» «φιλελές» και τα συναφή –χαρακτηρισμοί που του αποδώθηκαν τότε- να έκαναν τον κύκλο τους, τίποτα, όμως, δεν πήγε χαμένο. Τον μάρκαρε τελικά εκείνη η ιστορία ; «Προφανώς. Μπορεί το “μάρκαρε” να μην είναι η σωστή λέξη, σίγουρα όμως με προβλημάτισε και προςπάθηςα να καταλάβω, να το επεξεργαστώ».
Εμείς πάντως τον ακούσαμε ( τηλεφωνική η συνομιλία ) καλά. Πολύ καλά. Έτοιμο να ξεκινήσει ένα γερό συναυλιακό καλοκαίρι -24 συναυλίες δεν και αυτονόητο στις μέρες μας – ενώ παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική που γράφει για την παράσταση Monaksxá (a lonely planet) της Ειρήνης Φαναριώτη που θα δούμε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (30/6 &1/7). Θέατρο και κινηματογράφος σημαντικό κομμάτι (και αυτά) της δραστηριότητας του τα τελευταία χρόνια (μουσική για δυο ταινίες –Voir du Pays και Αmore Mio – και τις θεατρικές παραστάσεις Φιλάργυρος, Εκκλησιάζουσες σε σκηνοθεσία Μπέζου και Φωτεινό Δωμάτιο της Ντίνας Σταματοπούλου).
Ωστόσο το λάιβ είναι πάντα το ατού του. Ο συναυλιακός Μαραβέγιας είναι –σταθερά- ένα απο τα τρία/ τέσσερα ονόματα που μπορεί να ποντάρει κανείς ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες εποχές. Τρίτο βράδυ στον Κήπο του Μεγάρου, τουτέστιν πάνω από 10.000 άτομα έσπευσαν να πάρουν εισιτήριο. Λέει: «Είναι τόσο ωραίο που μπορώ να πω ότι με φοβίζει κιόλας – δεν θέλω να επαναπαυτώ. Θέλω να μπορώ να με εκπλήσσω, να υπάρχει ροή διαρκώς, όχι στάσιμα νερά».
Σίγουρα. Αλλά ποιός μπορεί να μιλήσει για στάσιμα νερά μετά από όλα όσα του συνέβησαν τελευταία; Μου λέει. «Σε δύο, τρεις περιπτώσεις, το κύμα επιθετικότητας το έζησα από κοντά. Όλο αυτή η ιστορία που γράφω στο η Παρεξήγηση στο Faust ( πέμπτο κομμάτι) είναι αληθινή».

Δηλαδή; Τι συνέβη;
Πήγα ένα βράδυ στο Faust και μου παρήγγειλε κάποιος να μην τολμήσω να αγγίξω το ποτό μου. Να σηκωθώ να φύγω- λόγω των πολιτικών μου φρονημάτων.

Γιατί; Θεώρησε ότι είσαι δεξιός «φιλελές»;
Μπορείς να μου πεις εσύ ποιός είναι δεξιός σήμερα και ποιος αριστερός; Το Συριζανέλ τί είναι ; Όλα αυτά πρέπει να τα επαναπροσδιορίσουμε εμείς –τώρα όλα είναι απροσδιόριστα, αινιγματικά. Αλλά για μένα είναι αξιακό το θέμα: δεν δέχομαι τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Από την άλλη είναι και λυπηρό γιατί καταργείται η έννοια της διαφωνίας. Και η διαφωνία είναι γόνιμο πράγμα, δημιουργικό, ενώ το άλλο είναι ροπή προς την ευκολία. Γιατί είναι πιο εύκολο να σου πετάξω μια πέτρα ή να σε βρίσω, είναι η πρώτη αντίδραση.

Τα σχόλια που έγιναν τότε αφορούσαν και τη δουλειά σου – ότι είναι δήθεν εξωςτρεφής κι εσύ ένας διασκεδαστής.
Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψη του. Άλλο αυτό κι άλλο να αισθάνεσαι ένα μαζικό κύμα που θέλει να σε λιντσάρει.

Τρόμαξες;
Σίγουρα με σόκαρε.

Στο «Κατάστρωμα» βγαίνει η θέση σου – κι είναι η πρώτη φορά που μιλάς τόσο ανοιχτά...
Αυτός ο δίσκος είναι όντως διαφορετικός, πιο μελωδικός και στιχουργικά έχει μεγαλύτερο εύρος. Αλλά αυτά τα πράγματα βγαίνουν αυθόρμητα, ανάλογα με τι ζει κανείς – υπήρχε μέχρι τώρα ο νεοαριστερουβριδικό ψηφοφόρος; Τώρα τον ζούμε - στο «Κομμασούσου» μιλάω για αυτό και δεν εξαιρώ και τον εαυτό μου.

Απ ότι φαίνεται όμως, όλη αυτή η ιστορία δεν σε έριξε – εννοώ δημιουργικά.
Όχι. Ταξίδεψα, έμεινα αρκετό καιρό στο εξωτερικό, άκουσα πολύ κλασσική μουσική, βρήκα τη γαλήνη μου την ηρεμία μου, μπήκα σε κλίμα δημιουργικό.

Πού ταξίδεψες;
Σε χωριά των Άλπεων, στο Σάλτσμπουργκ... Πήρα τα βουνά – όχι τα ελληνικά.

Στις Άλπεις πήγες, αλλά ο ελληνικός κινηματογράφος σου βγήκε – τουλάχιστον σε κάποια κομμάτια. Ιδιαίτερα το «Κατάστρωμα» μού θύμισε πολύ ελληνικό κινηματογράφο του ΄60.
Μα δεν σημαίνει ότι όταν είσαι στις Αλπεις, θα γράψεις βαλς. Οταν βρίσκεσαι μακριά μπορεί να αναπολείς, να σκέφτεσαι ευχάριστα πράγματα, θάλασσες, ταξίδια. Υπάρχει πολύ αυτο το στοιχείο στο δίσκο.

Και πιο ελληνικές αποχρώσεις στην ενορχήστρωση...
Ναι, λαούτο, μπουζούκι, μπαγλαμάς... Και οι μελωδίες του είναι πιο σύνθετες, πιο δουλεμένες. Είναι η πρώτη φορά που έγραψα ολόκληρο τον δίσκο σε παρτιτούρα και μετα μπήκα στούντιο.

Δεν λείπει και το λάτιν –αν θυμάμαι καλά.
Ναι υπάρχει ένα κομμάτι...

Ακούω μια γκρίνια για το λάτιν τελευταία. Ότι μονοπωλεί τα ραδιόφωνα, ότι είναι κλισέ κλπ κλπ.
Η αλήθεια είναι ότι κάποια κομμάτια εξυπηρετούν καλύτερα τα ραδιόφωνα - σε σχέση με άλλα εννοώ που είναι πιο εσωτερικά, πιο βραδυφλεγή. Όλα όμως κάποια στιγμή βρίσκουν τον δρόμο τους...

Υπάρχουν τέτοια βραδυφλεγή τραγούδια στο «Κατάστρωμα»;
Ε βέβαια. Και η «Όμορφη Πτώση» και το «Λιμάνι η Καρδιά σου» και το «Τρία Τέταρτα Ευχής».

Το Illegal δεν το είδα στο δίσκο. Γιατί;
Γιατί το «Κατάστρωμα -Κωστής Μαραβέγιας» μου κάνει λίγο «ανοίξαμε και σας περιμένουμε» οπότε το Illegal θα ήταν μπερδευτικό.

Ίσως παραπέμπει και σ αυτό το βαλκανικό -ας πούμε- ξέφρενο κομμάτι της μουσικής σου που εδώ δεν υπάρχει.
Αυτός ο δίσκος είναι πιο λυρικός, πιο μελωδικός – έτσι βγήκε.

Είναι ίσως κι ότι όλοι μεγαλώνουμε και δεν είναι δυνατόν να είσαι ο ίδιος με όταν ήσουν 30 ετών – τότε δεν ξεκίνησες;
Σίγουρα. Η αλήθεια είναι ότι καταλαβαίνω κι εγώ ότι έχω κατεβάσει ταχύτητα, όχι όμως γιατί κουράστηκα. Όχι γι αυτό. Απλά το κάνω γιατί νομίζω ότι έχω την ανάγκη να στέκομαι στα πράγματα και να τα παρατηρώ πιο καλά. Πιο βαθειά.

Μήπως ήρθε η ώρα να το πάρεις εκείνο το κορίτσι που θα φιλούσες στο παγκάκι; Αστειεύομαι, αλλά μην μου πεις ότι δεν είναι κι αυτό, κάτι που υποδηλώνει την προσωπική μας ωρίμανση;
Είπαμε, είμαι σε καλό δρόμο- μπορεί και όχι όμως.

Μην μου τα «χαλάς» τώρα …
( Γελώντας). Εντάξει, πάντα το κάνω αυτό. Μου αρέσει να υπονομεύω κάθε σιγουριά.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_original_slider_(2) Μαρίζα Ρίζου: «Η μουσική, όπως και η ζωή ανήκει σε όλους» « Είναι σημαντικό και συγκινητικό να μπαίνω με τη μουσική στην ψυχή ενός άλλου ανθρώπου». Main_slider «Η mobile γενιά της μουσικής ξέρει ότι όπου και να πας η …πόλη θα σε ακολουθεί» Leon of Athens και Irene Skylakaki στο Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Main_703 Μυρτώ Παπαθανασίου - Γιώργος Πέτρου - Μαίρη Έλεν Νέζη μιλούν για την «Αλτσίνα» Main_slider_3 Όταν το youtube βρήκε τον Σωκράτη Μάλαμα Ο Σωκράτης επιστρέφει στις ρίζες του μέσω youtube Main_%ce%a3%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%9c._%ce%9c%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%af%ce%bd%ce%b7__%ce%94._%ce%9d%ce%b1%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%91._%ce%a3%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82_(3) Κόλαση ή παράδεισος για τον Αλέξανδρο Ευκλείδη και τον Δημήτρη Δημόπουλο; Οι σκηνοθέτες της «Σατανερί» μιλούν στο www.tospirto.net. Main_slider Οι Opera Chaotique και η αριστοφανική πρόκληση των «Βατράχων» Οι «αλχημιστές του σουρεαλιστικού καμπαρέ» μιλούν στο www.tospirto.net.
#load_content_with_ajax