ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Μουσική | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Λίνα Νικολακοπούλου μιλάει στο www.tospirto.net 07 Φεβρουαρίου 2017

H Tέχνη είναι ένας Παράδεισος που ψάχνουμε...

Τέσσερα χρόνια είχαμε να τη δούμε στη δισκογραφία. Τελευταίος δίσκος οι «Χειρολαβές» (2013) σε μουσική Δάφνης Αλεξανδρή και από τότε… σιωπή. Σιωπή στο τραγούδι. Μέχρι την μέρα που χτύπησε ένα τηλέφωνο και ήταν ο Ηλίας Μπενέτος εκ μέρους του Θάνου Μικρούτσικου. To «Στην Ομίχλη των Καιρών» (Spider Music) σε μουσική Μικρούτσικου που μόλις κυκλοφόρησε με επτά δικά της τραγούδια (και των Άλκη Αλκαίου, Μάνου Ελευθερίου και του νεώτερου Γιάννη Δούκα ) μας δίνει την ευκαιρία (και τη χαρά) να βρούμε και πάλι την Λίνα που ξέραμε.
Ορεξάτη, ετοιμόλογη και (απ’ όσο μπορούμε να κρίνουμε) πιο ήσυχη από ποτέ με τον μέσα της …Θεό. Εκείνον που δίνει ενέργεια και λόγο ύπαρξης στο «μολύβι» της. Mολύβι γερό, σταθερό και πάντα στις επάλξεις. Πάντα; Τη ρωτώ για να αρχίσουμε: «Υπάρχουν πυκνοί περίοδοι που μπορεί να γράφω κάθε μέρα και μετά αγρανάπαυση. Και γράφω για μένα. Δεν χρειάζεται να μου το παραγγείλει κανείς. Τώρα ας πούμε ήταν έτοιμο το αίσθημα, με πλημμύριζε».

Και απ’ ότι άκουσα και στην παρουσίαση της «Ομίχλης», έγιναν όλα γρήγορα… «Άλλη μια φορά μου είχε συμβεί να μελοποιηθούν τόσο γρήγορα οι στίχοι μου. Και με τόσο αρμονικό αποτέλεσμα. Μέσα σε μια εβδομάδα έγιναν όλα» λέει τονίζοντας πόσο άνυδρο είναι το περιβάλλον σήμερα, πόσο ακατάλληλο για τη γέννηση ενός δίσκου. «Μπορεί οι άνθρωποι χώρια να το επιθυμούν. Αλλά είναι δύσκολο να σηκώσουν το τηλέφωνο και να επικοινωνήσουν. Είναι σαν να προσπαθεί ο καθένας να σταθεί όρθιος σε μια ξένη χώρα. Ξένη, δημιουργικά». 

Στο «Κάτι Θάλασσες» το λες αυτό το «ξένη χώρα». Και βγάζω απ’ τις βαλίτσες κάτι θάλασσες/που είχα πάρει, ο νόστος να πνιγεί. Σαν να μιλάς από αλλού - ήδη μετανάστης.
Μα ναι. Πολλοί αισθανθήκαμε σαν να είμαστε μετανάστες στον ίδιο μας τον τόπο. Κι όταν σοβαρεύει αυτό, το σκέφτεσαι. Λες «αν έφευγα τώρα, πού θα πήγαινα;». Εγώ πάντως έχω καταλήξει σε κάτι. Είτε πάει κάποιος αλλού, είτε μείνει, αυτό που μετράει είναι να κρατήσει τον εαυτό του όρθιο, να μην φτηνύνει, μη χάσει τις αξίες του. Αυτό είναι που με απασχολεί περισσότερο απ’  όλα. Κι ούτε πικρίες, ούτε θυμός …

Ακούγεται απλό. Όμως εσύ ειδικά και την επιτυχία έχεις γευτεί και την καταξίωση. Και χρήματα έβγαλες από τη δουλειά σου –και καλά έκανες, αλλοίμονο, δεν το λέω με υπονοούμενα αυτό. Αλλά θέλω να καταλάβω : Πώς νιώθει την κρίση ένας άνθρωπος σαν κι εσένα…
Δεν μιλάω μόνο για μένα. Αν θες όμως, ας πούμε και για μένα. Σαν άνθρωπος που έχει οργώσει κι έχει περιποιηθεί τα χωράφια του –κι αυτό το χωράφι ήταν η δισκογραφία- είναι σαν να ήρθε μια πραγματικότητα και κατέστρεψε όλες τις καλλιέργειες. Αφού πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Και δεν υπάρχει τίποτα που να αντικρίζει τα χρόνια μας, αυτά που πετύχαμε. Σαν να καταστράφηκε το εργοστάσιο όπου δουλεύαμε. Εκεί που κάναμε τη δουλειά μας – ξέροντας ότι την κάναμε καλά.

Δεν είναι βαθιά «πλήρωση» να ακούς ένα 20χρονο παιδί να τραγουδάει την «Σωτηρία της Ψυχής» ;
Ναι. Εγώ είμαι όρθια και πλούσια. Και ευγνώμων για τα 35 χρόνια που έχω πίσω μου. Δεν μιλάω για ό,τι έχει γίνει μέχρι τώρα. Μιλάω για το από δω και πέρα. Ένας άνθρωπος που είναι ακόμα εν ενεργεία και δεν υπάρχει η υποδομή να κάνει τη δουλειά του- για φαντάσου το. Το δίκτυο της δικής μου δουλειάς (δισκογραφία) είναι εντελώς κατεστραμμένο. Και δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα. Είναι περισσότερο ζήτημα αντίληψης… Γιατί και χρήματα να μην υπάρχουν, αν υπάρξει η επιθυμία να σωθεί αυτό το τραγούδι που αγαπούσαμε και λεγόταν έντεχνο, τότε κάτι μπορεί να γίνει- μια συμπαραγωγή, μια συνεργασία…

Θα έχεις πάρει είδηση ότι ο χαρακτηρισμός «έντεχνο» δεν είναι καθόλου μοδάτος. Μην σου πω ότι ενίοτε ακούγεται και σαν ρετσινιά.
Η πληροφορία που έχω πάρει εγώ, όλα αυτά τα χρόνια, από τις φωνές που έχουν τραγουδήσει και τις υπογραφές που έχουν συνοδέψει τα τραγούδια, μου λέει άλλα. Ότι είναι ένα πολιτιστικό προϊόν της σύγχρονης πραγματικότητας που έχει δώσει πολλή χαρά. Και έδωσε και τραγούδια αθάνατα.

Το έχεις ακούσει όμως.
Μα εγώ δεν μιλάω με κανένα. Με κανένα …

Facebook ;
Όχι.

Ούτε Facebook ; Kαι πώς έρχεσαι σε επαφή με τον κόσμο γύρω σου;
Kάθε φορά που βγαίνω έξω έρχομαι σε επαφή με τους απλούς ανθρώπους, στο δρόμο. Το γίγνεσθαι της πόλης έτσι το αντιλαμβάνομαι. Στο Μετρό, στο μανάβη, στις ουρές… Ακόμη και να μην μου μιλήσουν, εγώ πιάνω κουβέντα.

Βγάζει μοναξιά αυτό που μου λες…
Μοναξιά; Kαθόλου. Αυτή είναι η ελευθερία μου. Να ζω έξω από φόρμες και trendy συμπεριφορές. Νιώθω ότι μαζεύω την πρώτη ύλη κατευθείαν από το χωράφι, ότι δεν υπάρχει διαμεσολαβητής. Δεν μπορώ να μου μεταφέρει την ζωή κάποιος άλλος. Έχω την ανάγκη να την καταλάβω από μόνη μου. Οπότε διαβάζω, ενημερώνομαι –υπάρχουν κάποια blogς που έχω ξεχωρίσει – γράφω και βγαίνω έξω.

Ποίηση; Λογοτεχνία;
Ωραίο που μου δίνεις την ευκαιρία. Γιατί λόγω του ότι τα τελευταία 5 χρόνια διοργάνωνα συναντήσεις στο Gazarte, με καλεσμένους από διαφορετικούς τομείς, (λογοτέχνες, επιστήμονες κ.λ.π.)ήμουν υποχρεωμένη να διαβάζω πολύ. Κι αυτό το διάβασμα νιώθω ότι με ωφέλησε. Το νιώθω τώρα. Πάντα ήμουν περίεργη και ήθελα να μαθαίνω πηγαίνοντας σε εκθέσεις ζωγραφικής, σε ωραία έργα στον κινηματογράφο, στα θέατρα. Από το 2002 που συμμετείχα και στην ομάδα για την Ολυμπιάδα, διάβασα και πολλή ιστορία. Για ένα μεγάλο διάστημα είχα αποφασίσει να είμαι εκεί, αποκλειστικά. Μάλλον το είχα ανάγκη. Μέχρι να βρω ξανά τα θέλω μου στο τραγούδι…  

Και ποια ήταν αυτά τα θέλω;
Να ξαναγυρίσω στην πρωταρχική αιτία που με έκανε να γράψω. Να είναι ανάγκη μου προσωπική. Και να βρίσκω με ποιον συνεργάτη μπορώ να συνυπάρχω, να έχουμε μαζί τη χαρά. Γι αυτό και δεν μπορώ να κρύψω τη χαρά μου γι αυτό το cd.

Πώς γράφεις ;
Σημειωματάριο. Ή στο κινητό. Και προχτές μέσα στο λεωφορείο, είδα κάτι, άνοιξα το κινητό και έγραψα.

Μου άρεσε τόσο πολύ αυτός ο στίχος στους «Πίνακες» ( Μέσα στο συρτάρι μαζεμένα /πράγματα που βλέπω σαν τ’ ανοίγω /τι θα γίνουν λέω όταν φύγω/δεν μιλάνε αλλού μόνο σε μένα»). Φαντάζομαι, είναι στίχος που «μιλάει» σε μεγαλύτερες ηλικίες…
Αν κάτι είναι καλό αντέχει στο χρόνο. Και το βρίσκεις μπροστά σου-αργότερα ίσως…

Τώρα που λέμε για στίχους, μου έρχεται στο νου το «Μαμά γερνάω» και αναρωτιέμαι πώς το έγραψες; Ήσουν τόσο νέα…
Μα αν δεν το γράψεις τότε, δεν το γράφεις ποτέ. Γιατί μετά πονάει τόσο, που δεν έχεις κουράγιο να το πεις.

Απ’ τα 30 σου έκανες αυτές τις σκέψεις για το χρόνο; Δεν είναι νωρίς;
Απ' τα 30 κατάλαβα ότι είχα μπει στη δεκαετία της ωρίμασης. Και αποχαιρέτησα τη νεότητα –ψυχολογικά. Άλλωστε, όσο μεγαλώνουμε εμείς, μεγαλώνουν και οι γονείς μας κι αρχίζει και φαίνεται στον ορίζοντα το ενδεχόμενο της απώλειας. Με λίγα λόγια, μπαίνεις στην ευθύνη της οδύνης που σου φέρνει ο χρόνος.

Σκεφτόμουν και τον άλλο απίστευτο στίχο «Λες και μέσα μας τα αντίθετα τραβάν/ να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν…» απ’ το «Ανθρώπων Έργα»
Ναι. Όλα διπλά μέσα μας. Είσαι ο ίδιος άνθρωπος που τώρα επιλέγει αυτό και σε πέντε λεπτά το αναιρεί γιατί δεν ισχύει. Είναι αυτό το δίλημμα της συνεχούς ευθύνης για την επιλογή.

Όσο μεγαλώνουμε –αναρωτιέμαι- ηρεμεί κάπως αυτή η εσωτερική μάχη;
Όταν έχουμε περάσει τις πρώτες εξετάσεις, κάτι γίνεται. Γιατί η ζωή είναι διαρκής αγώνας, να επιλέγεις και να αντιμετωπίζεις την ευθύνη της επιλογής σου. Να μη φορτώνεις τον άλλο που σπας εσύ τα μούτρα σου. Και να έχεις την δύναμη να ξανασηκωθείς.

Για κάντο λίγο πιο χειροπιαστό…
Λες αγαπάς έναν άνθρωπο. Αλλά γιατί τον αγαπάς; Γιατί είναι άλλο «τον αγαπώ» κι άλλο «τον έχω ανάγκη». Ώσπου να το συνειδητοποιήσεις, όμως, και να το πεις στον εαυτό σου, μπορεί να χεις φάει και μια δεκαετία - τόσο απλά. Όσο μεγαλώνεις όμως, περνάς τον πόλεμο που το σώμα ζητάει, η καρδιά ζητάει, αγωνίες, απώλειες, απογοητεύσεις, αρέσεις δεν αρέσεις, να βγάλεις λεφτά, να στηθείς στη δουλειά, όλα αυτά που έχει η νεότητα και οι μάχες της. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις …

Εσύ μίλησες και για τον έρωτα σε πολύ μικρή ηλικία. Και μάλιστα με έναν τρόπο βαθύ και μοναδικό. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς ένα κορίτσι 19, 22 ή 25 έχει επεξεργαστεί με αυτό τον τρόπο τον έρωτα του (ή τους έρωτες του). Ή δεν είναι απαραίτητο το βίωμα ;
Υπάρχει μάλλον το αίτημα του βιώματος. Τι θα ήθελε η καρδιά να της συμβεί. Να γίνει κομμάτια. Να καεί…

Πρέπει να καεί;
Ναι. Γιατί ο καθένας έχει έναν κρυμμένο εαυτό μέσα του και μ’ αυτόν τον τρόπο βγαίνει. Όσον αφορά τη δημιουργία, έτσι μαθαίνεις να κατεβαίνεις στο υποσυνείδητο και να ψαρεύεις κάτω από την επιφάνεια της λίμνης. Ο εσωτερικός μας κόσμος είναι ένα ορυχείο που όσο το σκαλίζεις, τόσο σου δίνει…

Εν ηρεμία δεν μπορείς να τον σκαλίσεις; Πρέπει να γίνεται χαμός κι αντάρα;
Εγώ δεν έχω δει νεότητα με ηρεμία. Έχεις δει εσύ; Νέος σημαίνει να βράζει το αίμα σου, οι αισθήσεις όλες στο 100 και τα πάντα ανοικτά μπροστά σου. Όλα τα ενδεχόμενα εκεί. Θα μου πεις είναι και θέμα ιδιοσυγκρασίας, αλλά εγώ έτσι με θυμάμαι. Και το περίεργο είναι ότι όσα βίωσα εγώ τότε, «αντικατοπτρίστηκαν» σε χιλιάδες ανθρώπους. Τόσο που με σταματούσαν και με ρωτούσαν «μα για μένα μιλάτε;». Επειδή όλα αυτά, τα ανθρώπινα, υπάρχουν μέσα μας και χρειαζόμαστε μια αφορμή για να βγουν. Και η Τέχνη είναι μια αφορμή.

Η Τέχνη είναι…
Η Τέχνη είναι ένας παράδεισος που ψάχνουμε. Αυτό που μας βοηθάει να θυμηθούμε ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά του εαυτού μας …

Ακόμη κι όταν είμαστε θεατές;
E βέβαια. Γιατί αν μας δοθεί το έναυσμα –μέσα από μια ταινία, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο – ζωντανεύουμε και επιτρέπουμε στον εαυτό μας να γίνει ευάλωτος σ αυτό το ζήτημα. Αισθανόμαστε ότι εμπεριέχουμε την ομορφιά και τη χαρά. Θυμόμαστε. Όσο μεγαλώνουμε έχουμε την τάση να σκεπάζουμε πολλά, όμως αν κάτι τα φέρει μπροστά μας, νιώθουμε ότι κάναμε ένα λουτρό, μια εκδρομή ωραία.

Από τη νέα γενιά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλους, παρά την παρέα Ευγγελάτος, Καραμουρατίδης Μποφίλιου που το τραγούδι τους έχει μια ευρύτερη απήχηση…
Ναι πιστεύω ότι η ομάδα τους δημιούργησε χαρακτήρα. Και ο στίχος του Ευαγγελάτου έχει χαρακτήρα. Πάντως είναι σοβαρό να υπάρχει ομάδα. Γιατί όταν υπάρχει η ομάδα βάζεις ένα στόχο, μετά ένα επόμενο, αισθάνεσαι ασφάλεια να δοκιμάσεις. Εγώ το ‘χω βιώσει αυτό γι αυτό και το λέω με επίγνωση. Κι αν ευχαριστιέμαι κοιτώντας τη δισκογραφία πίσω μου, είναι ότι ακόμα και με τον Σταμάτη κανένας δίσκος δεν είναι ίδιος. Άλλο το «Κυκλοφορώ κι Οπλοφορώ», άλλο το «Ανθρώπων Έργα», άλλο το «Μάμα Γερνάω». Γιατί δεν ήθελα ποτέ να επαναπαυτώ σ’ αυτά που κατακτήσαμε. Ήθελα να προχωράμε την έρευνα μας, τους τρόπους μας, τις εικόνες μας…

Ποια είναι εκείνη η ιδιότητα -χαρακτήρας, στοιχείο, πες το όπως θες – που δίνει σε έναν καλλιτέχνη ενέργεια και διάρκεια; 
Μεγάλη πηγή ενέργειας, νομίζω, είναι όταν βλέπει ότι είναι ακόμη δημιουργικά ζωντανός. Δεν ξέρεις την συγκίνηση μου από την ημέρα που μου είπε ο Θάνος «έλα εδώ να ακούσεις». Σαν να κέρδισα 10 χρόνια απ τη ζωή μου. Γι’ αυτό το κάρβουνο το αναμμένο που έχει στην καρδιά του ο δημιουργός, είναι μεγάλο πράγμα. Σαν να δικαιώνεται η νεότητα του. Ότι ακόμη μπορεί. Ότι ακόμα το ‘χει..

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_original_slider_(2) Μαρίζα Ρίζου: «Η μουσική, όπως και η ζωή ανήκει σε όλους» « Είναι σημαντικό και συγκινητικό να μπαίνω με τη μουσική στην ψυχή ενός άλλου ανθρώπου». Main_slider «Η mobile γενιά της μουσικής ξέρει ότι όπου και να πας η …πόλη θα σε ακολουθεί» Leon of Athens και Irene Skylakaki στο Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Main_703 Μυρτώ Παπαθανασίου - Γιώργος Πέτρου - Μαίρη Έλεν Νέζη μιλούν για την «Αλτσίνα» Main_slider_3 Όταν το youtube βρήκε τον Σωκράτη Μάλαμα Ο Σωκράτης επιστρέφει στις ρίζες του μέσω youtube Main_%ce%a3%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%9c._%ce%9c%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%af%ce%bd%ce%b7__%ce%94._%ce%9d%ce%b1%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%91._%ce%a3%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82_(3) Κόλαση ή παράδεισος για τον Αλέξανδρο Ευκλείδη και τον Δημήτρη Δημόπουλο; Οι σκηνοθέτες της «Σατανερί» μιλούν στο www.tospirto.net. Main_slider Οι Opera Chaotique και η αριστοφανική πρόκληση των «Βατράχων» Οι «αλχημιστές του σουρεαλιστικού καμπαρέ» μιλούν στο www.tospirto.net.
#load_content_with_ajax