Μουσική | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Μαρίζα Ρίζου, η Μαντάμ Σουσού, η επιτυχία και η... ματαιοδοξία 22 Νοεμβρίου 2017

«Για όλους εμάς που έχουμε να κάνουμε με σκηνή και χειροκρότημα, η ματαιοδοξία είναι ένας εχθρός που περιμένει πάντα στη γωνία».

Αν είχα στη διάθεσή μου μία και μοναδική κουβέντα για να τη χαρακτηρίσω, θα έλεγα «έκρηξη θετικής ενέργειας». Και χιούμορ. Γιατί το αεικίνητο κορίτσι που βλέπω να πηγαινοέρχεται στη σκηνή του Passport/Κεραμικός upstairs έχει το σπάνιο χάρισμα να μπορεί να σε βάζει στην up tempo ιστορία του αμέσως, λες και είναι το πιο φυσικό πράγμα επί της γης να ανοίγει το πρόγραμμα με τα ρυθμικά παλαμάκια της πλατείας στο πιο ανοιχτόκαρδο τραγούδι της «Είναι μικρή η ζωή».

Κρατήστε αναπνοή λοιπόν και συντονιστείτε- σε μπρίο, χιούμορ, ρυθμό. Αν είστε παλιός θα βρείτε κάτι από επιθεώρηση Ελεύθερου Θεάτρου των ‘70ς. Αν είστε πιο νέος πάλι (που είναι πιο πιθανό ) ο συνειρμός θα βγάλει θηλυκό Μαραβέγια σε πιο θεατράλε - αλλά μ’ έναν αυτοσαρκασμό και μια γρηγοράδα στην ατάκα που ακουμπάει το stand up comedy. Η κοπέλα είναι στο «σπίτι της» σκέφτεσαι. «Πετάει» (με ή χωρίς Μουζουράκη). Και το ‘χει δουλέψει έτσι το θέμα της, έτσι ώστε να είναι η ίδια όλο το έργο. Εμείς την πετύχαμε και σ' ένα βράδυ, όπου η ευρύτερη παρέα της στο χώρο – εκείνοι της πρώτης γραμμής, όπως ο Μαραβέγιας, ο Μουζουράκης, και ο Καραμουρατίδης, αλλά και οι ανερχόμενοι όπως η Παυλίνα Βουλγαράκη και ο Γιώργος Σαμόλης, κ.ά –ήταν εκεί, πρώτο τραπέζι πίστα και φυσικά έδωσαν το κάτι τις τους για να πάρουμε στίγμα εποχής.

Όλοι μαζί (εκείνοι από τη σκηνή, κι εμείς από κάτω) πιάσαμε τα «Παιδιά Του Πειραιά», ενώ όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, τα φώτα χαμηλώνουν, η ορχήστρα παίζει πιο υπαινικτικά, πιο εσωτερικά, κι ακούμε την πονεμένη ιστορία του Αττίκ και του πως γράφτηκε μέσα σε χρόνο μηδέν, το αριστούργημα «Ζητάτε να σας πω». Το τελικό φινάλε θα είναι πιο up με την μπάντα να ανεβάζει στροφές, όπως ακριβώς και στην αρχή και ένα ακόμα πιο up «Είναι μικρή η ζωή» κλείνει τη βραδιά, μέσα σε χορό, κομφετί από τον ουρανό και ‘μας όλους έτοιμους να απογειωθούμε και να σκάσουμε μέσα σε pure εφηβεία.

Για να πάμε όμως από κοντά να ρωτήσουμε και την ίδια πώς το νιώθει όλο αυτό; Γιατί, ενώ τα υλικά της παράστασης τα ξέρουμε ήδη (ίδια μπάντα εκτός από τον Δημήτρη Κουζή σε βιολί, μαντολίνο) ίδιος ενορχηστρωτής (Μάρκος Χαϊδεμένος) και η επιμέλεια της σκηνοθεσίας σταθερά από τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη) κάτι έχει αλλάξει στην ατμόσφαιρα...
Νομίζω ότι έγινε ένα βήμα από πέρυσι... Έτσι το νιώθω πάντως… Και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη γι’ αυτό…

Βήμα ως προς τι;
Ως προς τον κόσμο. Φέτος είναι περισσότερος ο κόσμος που έρχεται κα εκείνος που ξέρει τι περιμένει να δει. Σα να μεγάλωσε λιγάκι ο πυρήνας. Όχι απότομα πράγματα όμως. Ένα βηματάκι πιο μπροστά – τόσο, όσο. Και μου αρέσει αυτό γιατί προσπαθώ να είναι έτσι οι κινήσεις μου. Να βαδίζω το δρόμο τον αργό, τον σταθερό. Οπότε φέτος ένιωσα ότι καλά το πάω. Είμαι οκ.

Εγώ θα έλεγα ότι εσύ ειδικά είσαι το παράδειγμα του ακριβώς αντίθετου. Του καλλιτέχνη που ξεκίνησε με φόρα. Και πάει με φόρα...
Mα το 2012 ξεκίνησα. Είναι ήδη πέντε χρόνια.

Ναι, αλλά και πέρυσι είχες γεμίσει το Passport. Στα τέσσερα χρόνια…
Εγώ πάντως νιώθω ότι τα βήματα γίνονται αργά. Και λέω και όχι σε πράγματα που θα μπορούσαν να μου φέρουν αναγνωρισιμότητα που όμως θα ερχόταν χωρίς λόγο –οπότε δεν την θέλω. Δεν με νοιάζει καθόλου να ξέρει ο κόσμος την φάτσα μου –αν δεν ξέρει την δουλειά μου. Και δεν θεωρώ ότι ένας καλλιτέχνης που έχει μόνο δυο δίσκους , δικαιούται να είναι γνωστός σε όλη την Ελλάδα-οπότε νιώθω ότι το κρατάω σε ένα επίπεδο , όπως το έχω στο μυαλό μου. Να γίνονται τα βήματα αργά και μόνο μέσα απ’ τη δουλειά μου, που είναι τα live. Και το θέατρο. Μου αρέσει το θέατρο γιατί βγάζει μια άλλη πλευρά μου…

Μιλάς για το τραγούδι που έγραψες για την «Μαντάμ Σουσού» ...
Δεν έχω γράψει ένα τραγούδι. Είναι δύο τα τραγούδια (το δεύτερο που δεν έχει κυκλοφορήσει μάλλον θα μπει στον επόμενο δίσκο μου) αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Γιατί έγραψα 30 μουσικές γέφυρες, από τάνγκο και βαλς μέχρι λαϊκό. Πολλή μουσική για την Μαντάμ Σουσού.

Είναι η πρώτη φορά που γράφεις για το θέατρο;
Eίναι η τέταρτη. Αλλά οι προηγούμενες ήταν πιο μικρές παραστάσεις... Δύο τις είχες σκηνοθετήσει ο Μιχάλης Πανάδης στο Baumstrasse –να το θυμάστε αυτό το όνομα γιατί είναι σπουδαίο αυτό το παιδί.. Aλλά η Σουσού ήταν μεγάλη παραγωγή.

Θυμάμαι μου είχες πει παλιότερα ότι δεν σε ενδιαφέρει να γράφεις. Και ότι το κάνεις λίγο από ανάγκη, γιατί δεν βρίσκεις τραγούδια που σου πηγαίνουν. Άλλαξε κάτι από τότε;
Όχι. Και μάλιστα το θέατρο δεν είναι η προτεραιότητα μου. Αν δεν ήταν η συνθήκη που μου άρεσε πάρα πολύ στη Σουσού –ο Κακλέας που τον ευχαριστώ που μου έδωσε την ευκαιρία και η Δήμητρα Παπαδοπούλου που της έχω απίστευτη αδυναμία- δεν είμαι σίγουρη αν θα το αναλάμβανα. Φοβερή εμπειρία όμως. Το έκανα με τέτοια όρεξη που δεν έχασα μισή πρόβα. Αφοσιώθηκα. Είμαι τελειομανής κι όταν αναλαμβάνω κάτι θέλω να το κάνω όσο πιο καλά μπορώ. Αλλά και αύριο να σταματήσω να γράφω και να κάνω μόνο λάιβ δεν θα με πείραζε…

Ούτε ο στίχος σου βγαίνε εύκολα, ούτε η μουσική (μου είχες πει)…
Μα ναι. Το λάιβ είναι το πεδίο μου. Να διαλέγω κομμάτια, να τα ενορχηστρώνω, να τα αλλάζω, να τα φτιάχνουμε παρέα με τον Μάρκο Χαϊδεμένο –που έχει την επιμέλεια των ενορχηστρώσεων.

Σε ακούω και ακόμη και από το τηλέφωνο φτάνει μια θετική αύρα σε εμένα. Ετσι ήσουν και πέρυσι. Και αναρωτιέμαι: Δεν έχει βαρύνει ποτέ το επάγγελμα πάνω σου;
Ίσα ίσα το αντίθετο συμβαίνει. Κι επειδή νιώθω ότι χαλαρώνω και κάθε φορά συμβαίνει κάτι όμορφο, όπως τώρα, νιώθω ότι πάω λίγο παρακάτω και κάτι κλειδώνει. Νιώθω ότι έχω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση... Και μεγαλύτερη ευθύνη βέβαια απέναντι στον κόσμο που με ακούει... Να πάω παρακάτω, να εξελιχθώ, να μην είμαι στάσιμη...

Πώς το νιώθεις αυτό το «μην είμαι στάσιμη»;
Nα εξελιχθώ μουσικά. Να ψάξω όσο γίνεται περισσότερο τον προσωπικό μου ήχο… Να αλλάζω λίγο τον ήχο της μπάντας κάθε χρόνο, να μην κάνω τα ίδια και τα ίδια. Οφείλω να τον αλλάζω . Επειδή όμως νιώθω ότι όσο περνάει ο καιρός χαλαρώνω περισσότερο, μπορώ και ευχαριστιέμαι τα πράγματα πιο πολύ . Και είναι ωραίο αυτό γιατί όταν δεν είσαι στην τσίτα έρχονται τα πράγματα πιο αναίμακτα, πιο φυσιολογικά… Λες κι άμα δεν πάει κάτι καλά , τι θα γίνει δηλαδή; Δεν είναι και το τέλος του κόσμου

Γεννιέται αισιόδοξος κανείς; ‘Η είναι συνειδητή στάση ζωής;
Noμίζω έχει να κάνει με τους γονείς μου. Γιατροί και οι δύο (ο μπαμπάς μου ογκολογίες χειρουργός και η μαμά μου αναισθησιολόγος σε παιδιατρικό νοσοκομείο) έρχονταν σε επαφή κάθε μέρα με πολύ σκληρές καταστάσεις και κατάλαβαν νωρίς την αξία της απλότητας, της υγείας και της χαράς. Που σημαίνει ότι οι άνθρωποι αυτοί έμαθαν να περνάνε καλά με πολύ απλά πράγματα…

Και το χιούμορ;
Aπ’ τον μπαμπά μου. Χιούμορ και αυτοσαρκασμός στις πολύ δύσκολες στιγμές – κι αυτό το πέρασε και σε μένα. Είναι στάση ζωής αυτό…

Πόσο έλεγχο χρειάζεται η ζωή μας; Και πόσο αυθορμητισμό...
Mισό μισό νομίζω.. Είναι ωραίο να είσαι καλλιτέχνης με την φευγάτη έννοια του όρου αλλά χρειάζεσαι και το άλλο μισό, τον επιχειρηματία του εαυτού σου .

Σε βλέπω να το έχεις και αυτό…
Μάλλον... Πάντως θαυμάζω τους ανθρώπους που το έχουν και προσπαθώ κι εγώ να το εξελίξω πάνω μου. Να είσαι συνεπής στην στην όποια καλλιτεχνική σου αναζήτηση αλλά να μπορείς να κάνεις και ένα βήμα πίσω για να σε προστατέψεις και να προωθηθείς με τον σωστό τρόπο. Χωρίς έπαρση, χωρίς «κοσμάρα».

Νιώθεις ακόμα ότι ανήκεις στη γενιά του τραγουδιού που βάζετε πλάτη ο ένας για τον άλλο;
Απόλυτα. Να δεις τι έγινε τις προάλλες στο Passport για τον μικρό Χριστόφορο, συναυλία που οργάνωσε η Μαριέττα (Φαφούτη) για να βοηθήσουμε το παιδάκι . Τρέξαμε όλοι και τραγουδήσαμε και ευτυχώς μαζεύτηκαν τα χρήματα και πήγαν όλα καλά. Ναι είμαστε αγαπημένοι –μου αρέσει πολύ αυτό. Τους εκτιμώ πολύ τους καλλιτέχνες της γενιάς μου και αυτούς που είναι στην πρώτη γραμμή –όπως ο Κωστής- αλλά και τους ανερχόμενους..

Οπως η Παυλίνα Βουλγαράκη…
Πολύ την εκτιμώ την Παυλίνα. Και νιώθω ότι έχουμε πολλά κοινά. Είμαστε οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος…

Και ο Κωστής;
Eνα παράδειγμα προς μίμηση είναι ο Κωστής για μένα. Είναι λεπτοβελονιά ο τρόπος που αντιμετωπίζει τα πράγματα. Τον παρακολουθώ από την αρχή του και μου αρέσει πολύ η πορεία του. Αυτό το αργό ,το σταθερό, το θετικό με γοητεύει και μου πάει τρομερά…

Κάτι που σε αγχώνει …
Για όλους εμάς που έχουμε να κάνουμε με σκηνή και χειροκρότημα, η ματαιοδοξία είναι ένας εχθρός που περιμένει πάντα στη γωνία. Παίζει με την ανασφάλειά μας, με την ανάγκη μας να μας αγαπάνε, να είμαστε αποδεκτοί. Είναι μια συνεχής πάλη. Αυτό με φοβίζει. Δε θα ήθελα να με νικήσει ποτέ…

*Για τα επόμενα τρία Σάββατα η Μαρίζα Ρίζου παίζει στο Passport Κεραμεικος Upstairs

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Μαντλέν Πεϊρού: «Δεν είμαι η νέα Billie Holiday» Η διάσημη τραγουδίστρια μιλά στο www.tospirto.net. Main_original_slider Βασίλης Τσιτσάνης: «Κατέβηκε από το πάλκο μόνο για να πεθάνει» Η Ορχήστρα «Βασίλης Τσιτσάνης» κάνει την πρώτη εμφάνισή της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Main_slider Μετά τον Χαρούλη, ποιος; Λέγαμε λοιπόν ότι αν μέσα στην τελευταία δεκαετία βγάλουμε από τον ορίζοντα το φαινόμενο Χαρούλης, το έντεχνο γυναικοκρατείται. Main_%ce%a0%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%b1_%ce%9b%ce%b5%cf%85%ce%ba%cf%8c_%ce%a1%cf%8c%ce%b4%ce%bf_%ce%91._%ce%a0%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%bf%cf%85__%ce%91._%ce%93%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b7%cf%82_%ce%a6%cf%89%cf%84%cf%8c_%ce%93._%ce%94%ce%bf%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%82 Θέμελης Γλυνάτσης - Αφροδίτη Πατουλίδου: Ένα Λευκό ρόδο ενάντια στον ναζισμό Από τις 3 Νοεμβρίου και για οκτώ παραστάσεις στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Main_original_slider Συνέντευξη: Η Μαρίζα Ρίζου ανάμεσα στα... άστρα «Μπορεί κάποιοι να νομίζουν ότι γράφω μονοδιάστατα, αλλά έχω κι άλλες πλευρές, πιο σκοτεινές, αλλιώτικες...» Main_slider Συνέντευξη: Η Χριστίνα Μαξούρη και το Άσπρο που... νοσταλγεί «Το κυριότερο απ' όλα είναι να πιστέψεις σ' αυτό που κάνεις».
#load_content_with_ajax