Μουσική | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Χριστίνα Μαξούρη και το Άσπρο που... νοσταλγεί 17 Οκτωβρίου 2018

«Το κυριότερο απ' όλα είναι να πιστέψεις σ' αυτό που κάνεις».

Η Χριστίνα Μαξούρη είναι από τις φωνές που όταν την ακούς, ξέρεις αμέσως ότι υπάρχει κάτι που πάει πέρα απ’ το «ωραία φωνή». Παιδί του θεάτρου καταρχάς, έχει μια δική της γοητεία στις λάιβ εμφανίσεις, μια «εσωτερικότητα» που πάει πέρα από αυτό που λέμε «θεατρική ερμηνεία». Μετά από κάμποσα χρόνια, λοιπόν, πειραματικών κινήσεων, αλλά και ολοκληρωμένων προτάσεων σε λάιβ παραστάσεις που στηρίχθηκαν σε δοκιμασμένο παλιό υλικό (μεταπολεμικά λαϊκά τραγούδια με ενορχηστρώσεις μπαρόκ και το one woman show «Δανεικά Παπούτσια» με αποσπάσματα ποίησης και έντεχνα κομμάτια) έχει στα χέρια τον πρώτο της δίσκο σε στίχους Ελένης Φωτάκη και μουσικές ΄Αγγελου Τριανταφύλλου (θα κυκλοφορήσει μέσα σ’ αυτόν τον μήνα από την Μικρή Άρκτο με τίτλο «Το Άσπρο Νοσταλγώ»).

Ο νέος δίσκος, αλλά και παλιά κομμάτια των Χατζιδάκι, Λοίζου, Τσιτσάνη, Σαββόπουλου, Μαραβέγια, Μπρέγκοβιτς κ.ά θα περάσουν μέσα από το πνεύμα της πενταμελούς της μπάντας με τις «κλασικίζουσες» ενορχηστρώσεις του Σταύρου Ρουμελιώτη και θα παρουσιαστούν στον πρώτο της- ουσιαστικά -ολοκληρωμένο λάιβ, στον Σταυρό του Νότου. «Τα τελευταία χρόνια έκανα μια πιο συνειδητή στροφή στο τραγούδι», μου λέει, «γιατί δεν ήθελα να περάσει ο καιρός και να το αφήσω και κάποια στιγμή να πω δεν το έκανα». Γιατί το τραγούδι υπήρχε ανέκαθεν στην ζωή της. «Από τότε που με θυμάμαι τραγουδούσα σαν να μιλούσα. Συνέχεια. Παντού».

Τότε γιατί διάλεξες να σπουδάσεις θέατρο; 
Καλή ερώτηση, αλλά δεν ξέρω την απάντηση. Γιατί και το θέατρο μου έδινε μεγάλη χαρά. Μπορεί και το ότι μπλέχτηκα από νωρίς στην θεατρική ομάδα του Μαρκόπουλου (σς. «Περίανδρος») γιατί εγώ μεγάλωσα στο Πόρτο Ράφτη. Το θέατρο μπήκε πολύ δραστικά στη ζωή μου, αλλά και πολύ φυσικά και με πήγε προς τα εκεί..

Απ’ αυτά που έχεις κάνει μέχρι τώρα στο τραγούδι, νιώθω ότι έχεις μια βαθύτερη σχέση με το παρελθόν -που όμως δεν είναι νοσταλγία…

Ναι και εγώ δεν ξέρω τι ακριβώς είναι. Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχει κάτι πολύ βαθύ που με κινητοποιεί – χωρίς να το κυνηγάω, ούτε καν να κοιτάζω προς τα πίσω. Ας πούμε ο έμμετρος λόγος που έχει η Γκόλφω ή ο Όμηρος ή η αρχαία τραγωδία σαν να δονεί κάποια φλέβα μου. Βρίσκω συγγένεια..

Υπάρχουν και τα ανεξήγητα… Τα καρμικά…
Τι να πω. Ωστόσο με όλη αυτή την πληροφορία και πολυφωνία που έχουμε σήμερα, όσο καρμικό κι αν είναι κάτι, αναγκαστικά περνάει μέσα από το σήμερα...

Φέτος θα κάνεις θέατρο;
Eίμαστε ήδη σε πρόβες στο Εθνικό. Κάνουμε την «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του Ντίκενς σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου που ανεβαίνει τον Δεκέμβρη. Θα έχει πολύ τραγούδι και μουσική, πρωτότυπη μουσική από τον Θοδωρή Οικονόμου με τον οποίο πάντα λέγαμε να κάνουμε κάτι μαζί – και τελικά μας ενώνει το θέατρο…

Πολύ τακτικά ακούω τελευταία ότι το θέατρο (ειδικά αυτό) είναι πολύ σκληρό στις μέρες μας για τους νέους. Πολλή δουλειά χωρίς καμία ασφάλεια, χωρίς το μίνιμουμ απολαβών –για να μπορεί να ζήσει κανείς...
Η πραγματικότητα είναι σκληρή, αλλά νομίζω ότι με έναν τρόπο ψάχνεις και σε ψάχνουν οι άνθρωποι που μπορείς να συγγενέψεις. Εγώ ήμουν πολύ τυχερή σ’ αυτό. Και στο Εθνικό και στο Φεστιβάλ Αθηνών (σημειώστε πως η παράσταση με τα μεταπολεμικά τραγούδια παρουσιάστηκε για δυο χρονιές) η συνθήκη είναι έτσι κι αλλιώς πιο ασφαλής, πληρώνεσαι κανονικά δηλαδή... Αλλά και στο ελεύθερο θέατρο τα πράγματα ήταν μια χαρά. Δεν έχω ζήσει τα εκτρώματα που έχουν ζήσει άλλοι… Σίγουρα υπάρχει μεγάλη ανάγκη- και ψυχικά - να δουλέψεις και δεν είναι εύκολο να αρνηθείς ακόμα κι αν παίρνεις το ελάχιστο... Αρνείσαι μόνον όταν κάτι δε σε ενδιαφέρει καθόλου ..

Στο τραγούδι τι είναι αυτό που σε κινητοποιεί κατ αρχήν. Ο στίχος ίσως; 
Νομίζω όλο μαζί το τραγούδι.

Το λέω αυτό γιατί ο στίχος στις μέρες μας είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Οπότε μια που λέμε για στίχο, να ρωτήσω και πώς γνώρισες την Ελένη Φωτάκη;
Άκουσα τον δίσκο που είχε κάνει με τον Μίνωα Μάτσα για την Φωτεινή Βελεσιώτου και με άγγιξε τόσο, που πήγα και την βρήκα. Την κάλεσα μετά να δει τα «Δανεικά Παπούτσια» και της είπα τι σκέφτομαι. Κάπως έτσι. Μετά την έφερα σε επαφή με τον Άγγελο έδωσε τους πρώτους στίχους, έγραψε ο Άγγελος- κάπως έτσι πήγε..

Γιατί να θέλει να κάνει δίσκο στις μέρες μας ένας νέος άνθρωπος; Είναι απαραίτητο;
Μέχρι τώρα έκανα συμμετοχές. Και λάιβ. Μου αρκούσαν τα λάιβ γιατί αυτό έχει μια δύναμη – έρχεσαι σε επαφή με το κοινό, το κοιτάς και σε κοιτάζει και ξέρεις τι γίνεται. Υπήρξε, όμως, μια στιγμή που ήταν έντονη με τον Άγγελο η οποία συνέπεσε με την ακρόαση του δίσκου του Μάτσα και είπαμε να προχωρήσουμε…

Λαϊκά τραγούδια, έντεχνα... Πώς θα τα χαρακτήριζες;
Όχι λαϊκά, δεν είναι- αν εξαιρέσουμε δύο που έχουν λαϊκότροπη υφολογία, περισσότερο ενορχηστρωτικά.. Ας πούμε ότι κλείνουν λίγο το μάτι σε Χατζιδάκι και Πλάτωνος κι αυτό γιατί και οι τρείς μας έχουμε μια λατρεία σ αυτούς. Αλλά εξαρτάται πώς το ακούσει ο καθένας .. Και προς Θεού δεν ήταν η πρόθεση μας αυτό, απλά νομίζω ότι βγήκε έτσι.. Νομίζω.

Το λάιβ σου; Είναι ένα ας πούμε βάπτισμα του πυρός για σένα;
Ναι είναι το βάπτισμα του πυρός για πολλά. Έχω την βοήθεια της Ολγας Λασκαράτου για τη δομή και το ύφος του προγράμματος. Πιστεύω θα έχει ένα ενδιαφέρον και ενορχηστρωτικά (θα υπάρχει κοντραμπάσο, τσέλο, βιολί, πλήκτρα, τρομπόνι, πιάνο και τύμπανα) έτσι ώστε να «κλασσικίζει» ο ήχος , να είναι πιο ακουστικός..

Σε ακούω και σκέφτομαι “τι να προσπαθεί άραγε στη ζωή της περισσότερο
Να κοιμάμαι ήσυχη. Να είμαι εντάξει με τους κοντινούς μου ανθρώπους, να έχω ήσυχη συνείδηση. Να είμαι τίμια και ειλικρινής. Και μέσα από την τέχνη να ομορφαίνω τη ζωή μου και να εξελίσσομαι. Να μαθαίνω καινούργια πράγματα, να γνωρίζω ενδιαφέροντες ανθρώπους, να προχωράω…

Στην Ελλάδα του σήμερα είναι εύκολο να προχωράει κανείς ή κλείνουν οι κύκλοι γρήγορα...
Κλείνουν οι κύκλοι, αυτό είναι αλήθεια.. Όμως αυτοί οι κύκλοι έχουν τόσο δυνατούς πυρήνες που κάτι αφήνουν για μετά. Το πρόβλημα με αυτήν τη χώρα – και νομίζω ότι το έχουν όλοι οι νέοι άνθρωποι - είναι η δυσκολία να πας παρακάτω. Θέλει πολύ κόπο το επόμενο βήμα. Πολλή προσπάθεια. Και να μην το βάζεις εύκολα κάτω.

Το επόμενο βήμα για εσένα είναι το τραγούδι;
Δε θέλω να ξεφύγω από τον κύκλο του θεάτρου, αλλά για να σου δώσω ένα παράδειγμα, θα σου μιλήσω για το θέμα «δίσκος». Επειδή οι δίσκοι δεν πουλάνε πια, πρέπει να κάνουμε κάτι που πουλάει κι αν αυτό κριθεί ότι δεν πουλάει, δίσκος –φυσικό προϊόν, αλλά μπορεί και ιντερνετικό - δεν θα βγει. Οπότε κάτι που υπάρχει ως έμπνευση ή ως πρόταση, από δυο, τρείς , πέντε ανθρώπους μπορεί να χαθεί. Βέβαια πάντα βρίσκεις τρόπο αν θέλεις…

Βρίσκεις;
Ναι, βρίσκεις. Το πιστεύω. Αλλά θέλει τρέξιμο, πολύ κυνήγι. Και το κυριότερο απ’ όλα, πρέπει να πιστέψεις σ' αυτό που κάνεις.

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider «Η mobile γενιά της μουσικής ξέρει ότι όπου και να πας η …πόλη θα σε ακολουθεί» Leon of Athens και Irene Skylakaki στο Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Main_703 Μυρτώ Παπαθανασίου - Γιώργος Πέτρου - Μαίρη Έλεν Νέζη μιλούν για την «Αλτσίνα» Main_slider_3 Όταν το youtube βρήκε τον Σωκράτη Μάλαμα Ο Σωκράτης επιστρέφει στις ρίζες του μέσω youtube Main_%ce%a3%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%9c._%ce%9c%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%af%ce%bd%ce%b7__%ce%94._%ce%9d%ce%b1%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%91._%ce%a3%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82_(3) Κόλαση ή παράδεισος για τον Αλέξανδρο Ευκλείδη και τον Δημήτρη Δημόπουλο; Οι σκηνοθέτες της «Σατανερί» μιλούν στο www.tospirto.net. Main_slider Οι Opera Chaotique και η αριστοφανική πρόκληση των «Βατράχων» Οι «αλχημιστές του σουρεαλιστικού καμπαρέ» μιλούν στο www.tospirto.net. Main_1553489_280725752076974_328242620_o Νέα πρόσωπα: Κορίνα Λεγάκη Με ήχο ακουστικό κινήθηκε με ευκολία τραγουδώντας από το οσκαρικό “Shallow” και “Ο Pastor” μέχρι Χατζιδάκι, Κραουνάκη, Ξυδάκη, Ανδρέου, Άκη Πάνου, Ζαμπέτα.
#load_content_with_ajax