Μουσική | Πρόσωπα

Φοίβος Δεληβοριάς: «Τις νύχτες είμαι ένας άγρυπνος φρουρός της σκοτεινής πόλης» 23 Ιανουαρίου 2019

«Δε θέλω θέαμα, μόνο τη μπάντα μου και ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν και να «φύγουμε» παρέα».

Από το Σάββατο 26 Ιανουαρίου και για όλα τα Σάββατα του Φεβρουαρίου ο Φοίβος Δεληβοριάς συγκεντρώνεται σε ο,τι έχει γράψει ως τώρα από την «Παρέλαση» ως την «Καλλιθέα». Η αναδρομή αυτή έχει δρόμο, έχει πόνο, έχει και την ανάγκη του να ανακατευτεί με τα πράγματα του καιρού μας, βγαίνοντας έξω, στο πεζοδρόμιο. Από τη μια η παράσταση που έκανε για παιδιά από 4 ετών στο θέατρο Radar (με όλες τις ιστορίες και τα τραγούδια που έγραψε και κυκλοφόρησαν από την Μικρή Αρκτο) και από την άλλη ο μπερδεμένος και ενίοτε σκοτεινός κόσμος του πεζοδρομίου. Αλλά αυτός είναι ο Φοίβος. «Τη μέρα είμαι παιδί, ευαίσθητος στη φύση και ευάλωτος στις υποχρεώσεις. Τις νύχτες είμαι ένας άγρυπνος φρουρός της σκοτεινής πόλης, ένας μαγεμένος νυχτοφύλακας, ένας καθ’όλα περίεργος άντρας".

Συνοδεία της μπάντας του θα πιάσει το νήμα από την «Παρέλαση» ως την «Καλλιθέα» και ενδιάμεσα θα τραγουδήσει The Boy, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Χατζηφραγκέτα, Αγγελάκα, Κόρε Υδρο κ.ά. Στο Κύτταρο όλα αυτά. 

Καιρό έχουμε να σε δούμε σε «προσωπικό πρόγραμμα». Αναρωτιέμαι αν αυτό σημαίνει ότι τώρα νιώθεις πιο γεμάτες τις μπαταρίες σου. Ότι έχεις κάτι νέο να πεις…
Ναι, αλήθεια είναι, έχει ξεκινήσει μέσα μου κάτι καινούργιο. Όταν τέλειωσα την «Καλλιθέα» είχα αδειάσει απ’ ό,τι με έκανε να την δημιουργήσω κι έτσι την άφησα πίσω μου και «έπαιξα». Έζησα πολλά πολύτιμα παιχνίδια με κυρίαρχο και πιο μεγάλης κλίμακας την «Ταράτσα» μου. Τώρα έρχεται κάτι από μέσα μου που θα καθορίσει τα επόμενα χρόνια μου.

Η πρώτη ερώτηση όμως γεννάει και την δεύτερη: Μετά από τόσες εργατοώρες στην Ταράτσα όλο το καλοκαίρι και τόσο πλούσια δραστηριότητα μετά (από τις παραστάσεις σου στο Θέατρο Radar έως την συνεργασία σου με τους Χatzifrageta) πώς υπάρχει το κενό που (υποτίθεται) είναι προϋπόθεση για να πάει ένας δημιουργός παρακάτω; Ή είναι του μυαλού μου αυτές οι «προυποθέσεις»;
Tι να σου πω, φαίνεται πως η πίεση σε μένα φέρνει αποτέλεσμα. Και στο στρατό που οι ελεύθερες ώρες ήταν ελάχιστες, έγραφα στα περιθώρια τον «Καθρέφτη». Και στο σχολείο έγραφα συνεχώς. Αντίθετα, όποτε έκανα time out για να γράψω, δεν έγραφα τίποτα. Πάντως, σκέφτομαι πολύ μεγαλύτερες περιπτώσεις από μένα και δεν είναι τόσο ασυνήθιστο. Ο Τσιτσάνης τα πιο πολλά τα έγραψε στη Θεσσαλονίκη στη δεκαετία του ‘40, που δούλευε ακατάπαυστα. Οι Beatles, ο Dylan και ο Χατζιδάκις στα ξενοδοχεία και μέσα σε γεμάτα κόσμο δωμάτια. Για να μην πούμε για τον Θεοδωράκη, όπου όλα τα έκανε μέσα σε χείμαρρους. Ο Νικολόπουλος μου είπε πως κάθε Κυριακή μόνο είχε δυο ώρες ελεύθερες από το στούντιο και το πάλκο κι έγραφε με λαχτάρα 10 τραγούδια. Ας αφήσω όμως τις ιερόσυλες συγκρίσεις. Νομίζω πως όλοι οι δημιουργοί έχουν χρόνια μοναξιάς, όπου αποκρυσταλλώνεται το ποιητικό τους αίτημα και χρόνια έντονης δράσης που σκορπάει προς τους άλλους.

Από το «Ελεφαντάκι» λοιπόν και τις Κυριακές του παιδικού «Πες μου το όνομα σου» στο τωρινό …Πεζοδρόμιο. Τι τα συνδέει; (Η δεν χρειάζεται να τα συνδέει κάτι; )
Ό,τι συνδέει τη μέρα με τη νύχτα. Τις ζω σαν δυο άλλοι άνθρωποι, όμως τις ζω και τις δυο μέσα σε ένα 24ωρο.Τη μέρα είμαι παιδί, ευαίσθητος στη φύση και ευάλωτος στις υποχρεώσεις. Τις νύχτες είμαι ένας άγρυπνος φρουρός της σκοτεινής πόλης, ένας μαγεμένος νυχτοφύλακας, ένας καθ’όλα περίεργος άντρας.

Kάποια νέα τραγούδια;
Στη φάση αυτή θέλω να παρουσιάσω μόνο ένα, για να πάρω και να δώσω μια γεύση χωρίς να προκαταβάλω τις ηχογραφήσεις που θέλω σύντομα να οργανώσω. Λέγεται «Μόνο Ψέματα» και πιστεύω δίνει έντονα την ατμόσφαιρα και τη ματιά του δίσκου.

Βάλε μας λίγο στην «σκηνοθεσία» της παράστασης αυτής. Θέλεις να εξερευνήσεις κάτι νέο; Nα «συνδεθείς» με συναδέλφους; Nα φτιάξεις μια δική σου ιστορία;
Θέλω όσοι έρθουν να επικεντρώσουν στα λόγια και στον ήχο. Δε θέλω θέαμα, μόνο τη μπάντα μου και ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν και να «φύγουμε» παρέα. Όλη η παράσταση θα είναι ένα μεγάλο τραγούδι που μιλάει για το σήμερα από τη θέα του πεζοδρομίου. Διάλεξα εκτός από τα δικά μου, 10 τραγούδια ομοτέχνων μου, κυρίως σύγχρονων και μεταγενέστερων. 10 τραγούδια που κατά τη γνώμη μου εικονογραφούν αυτό το σκληρό πεζοδρόμιο που είναι το σήμερα, ένα πεζοδρόμιο στο οποίο δεν υπάρχει το ανέμελο, ευδοκιμεί δε εσχάτως κι ένα νέο είδος δολοφόνου. Είναι τραγούδια που με εμπνέουν όσο γράφω τα καινούργια μου.

Μετά από δυο σεζόν «Ταράτσας» (όπου πέρασε σχεδόν όλο το ελληνικό τραγούδι από κει) τι δεν θα παρέλειπες να σημειώσεις στο ημερολόγιο σου;
Ε, καλά, η «Ταράτσα» είναι ένα ολόκληρο φελινικό πλοίο που κουβαλάει την αγάπη μου για τον κόσμο του τραγουδιού. Αν κάποιος έβλεπε όλες τις συναντήσεις σε καφέ, τις πρόβες, τα απρόοπτα στις παραστάσεις, το κλίμα στα καμαρίνια, αυτούς που ήρθαν, αυτούς που έρχονταν μαζί, το κλίμα στην πλατεία και στον εξώστη, θα μπορούσε πραγματικά να γυρίσει μια ταινία γι’αυτό που λέμε «Ελληνικό τραγούδι». Για την ποίηση που κρύβει το παρασκήνιό του, κυρίως.

 Σου αποκάλυψε κάτι η συναναστροφή με νεώτερους, συνομήλικους ή και παλιότερους συναδέλφους σου;
Άλλους τους σκληραίνει η ευαισθησία τους, άλλοι είναι ανίκητα παιδιά, άλλοι είναι φοβισμένοι κι άλλοι άφοβοι. Όλοι όμως είναι πλάσματα που καίγονται από τη στιγμή που έγραψαν ή τραγούδησαν αυτά για τα οποία τους αγαπάμε. Σαν να άναψε εκείνη τη στιγμή το φιτίλι και να περιμένουμε να εκραγούν.

 Τι σκέφτεσαι για την νεώτερη γενιά...
Ότι είναι ωραίοι και νευρικοί τύποι, ίσως γιατί γεννήθηκαν σε ένα αβέβαιο περιβάλλον. Περιέργως, αυτοί που ήταν νέοι στη δεκαετία του 2000 ήταν όλοι βαριεστημένοι και καταθλιπτικοί.

Βλέπεις να αλλάζει κάτι (ας πούμε προς το καλύτερο) στο ελληνικό τραγούδι;
Τίποτα δεν αλλάζει σ’αυτό που είναι το ελληνικό τραγούδι από τον Βαμβακάρη και τον Αττίκ ως τώρα. Οι άνθρωποι αυτοί καθόρισαν τα σύνορα στα οποία κινούνται ιδιοφυίες και άσχετοι. Όσοι ψάχνουν τι συνδέει αυτά τα δύο όρια, αυτοί είναι που αναδύονται σε κάθε εποχή.

Τι σε κάνει να αισιοδοξείς και τι σε αποθαρρύνει;
Το παρελθόν με κάνει να αισιοδοξώ. Όσο το μελετάω τόσο ησυχάζω για μας. Ούτε καινούργιοι είμαστε, ούτε πρωτότυποι. Θαλασσοδερνόμαστε τώρα όπως τόσοι και τόσοι παλιά, θα φτάσουμε όμως και σε νηνεμίες όπως εκείνοι.

Ενας στίχος που πραγματικά σε τρέλανε –με την καλή έννοια – τελευταία; Eλληνικός ή ξένος..
«Γεια σου, λακαμά μου, γεια σου
κρίμα που’σαι καραφλός
έχουνε καρέ του άσου
μα θα βγάλεις κέντα φλος»

Του Βαγγέλη Χατζηγιάννη, του Hatzi, (Χατζηφρακγκέτα) απ’το «Αισιόδοξο»

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider «Η mobile γενιά της μουσικής ξέρει ότι όπου και να πας η …πόλη θα σε ακολουθεί» Leon of Athens και Irene Skylakaki στο Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Main_703 Μυρτώ Παπαθανασίου - Γιώργος Πέτρου - Μαίρη Έλεν Νέζη μιλούν για την «Αλτσίνα» Main_slider_3 Όταν το youtube βρήκε τον Σωκράτη Μάλαμα Ο Σωκράτης επιστρέφει στις ρίζες του μέσω youtube Main_%ce%a3%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%af_%ce%9c._%ce%9c%cf%80%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%af%ce%bd%ce%b7__%ce%94._%ce%9d%ce%b1%ce%bb%ce%bc%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%a6%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%91._%ce%a3%ce%b9%ce%bc%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82_(3) Κόλαση ή παράδεισος για τον Αλέξανδρο Ευκλείδη και τον Δημήτρη Δημόπουλο; Οι σκηνοθέτες της «Σατανερί» μιλούν στο www.tospirto.net. Main_slider Οι Opera Chaotique και η αριστοφανική πρόκληση των «Βατράχων» Οι «αλχημιστές του σουρεαλιστικού καμπαρέ» μιλούν στο www.tospirto.net. Main_1553489_280725752076974_328242620_o Νέα πρόσωπα: Κορίνα Λεγάκη Με ήχο ακουστικό κινήθηκε με ευκολία τραγουδώντας από το οσκαρικό “Shallow” και “Ο Pastor” μέχρι Χατζιδάκι, Κραουνάκη, Ξυδάκη, Ανδρέου, Άκη Πάνου, Ζαμπέτα.
#load_content_with_ajax