Μουσική | Κυκλοφορίες

Δισκοπαρουσίαση: Παναγιώτης Λάμπουρας, «Υδρόγειος» Μικρή Άρκτος



Cd_large_ydrogeios-exo  

Συναισθηματισμός και εσωτερικότητα «χειροπιαστά».

Ο Παναγιώτης Λάμπουρας τραγουδάει φέτος στο σχήμα Αρβανιτάκη / Κότσιρα στην Ακτή Πειραιώς. Λάμπουρας και Βίκυ Καρατζόγλου, είναι η πρόταση που μας κάνει η -ας πούμε- καθεστηκυία τάξη του τραγουδιού καλώντας μας να δώσουμε λίγο προσοχή σε μια νέα γενιά που αξίζει τον κόπο και παρόλα αυτά είναι δύσκολο να τη «συναντήσουμε». Όμως, πάντα έτσι δεν ήταν; Και πάντα δεν υπήρχαν οι «φωνές» που παρά τις αγκυλώσεις ή τις στενωπούς που είχε κάθε εποχή, εκείνες έβρισκαν τον τρόπο;

Όταν είδα τον Παναγιώτη να βγαίνει με το βιολί του στον Σταυρό Club –στην παρουσίαση του πρώτου του άλμπουμ με τίτλο «Υδρόγειος» (δικοί του στίχοι, μουσικές και ενορχηστρώσεις)-  αυτό σκέφτηκα. Η σκυταλοδρομία, ευτυχώς για όλους μας, δεν πρόκειται να διακοπεί ποτέ, no matter what. Σκέφτηκα, επίσης, ότι παρά τη βαριά σκιά που φέρει εδώ και κάμποσο καιρό το έντεχνο (ότι είναι ξενέρωτο και δήθεν) υπάρχει μια νέα γενιά που δεν κωλώνει. Και καλά κάνει. Ο Παναγιώτης είναι μια έντεχνη φύση. Ο συναισθηματισμός του και η εσωτερικότητά του, γίνονται χειροπιαστά σε όλο το φάσμα της έκφρασής του - στον τρόπο που γράφει, που ενορχηστρώνει, ακόμη και που στέκεται πάνω στη σκηνή. Αν έκανα μια αναγωγή στο παρελθόν για να βρω αναλογίες, θα έβαζα πρώτο πρώτο το όνομα του Περίδη.

Η «Υδρόγειος» (εννιά δικά του τραγούδια και η διασκευή του «Σαν τον Μετανάστη») έχει αυτή την εύθραυστη ποιότητα της «σχολής» που δε σε τραβάει από το μανίκι, δε σου φωνάζει να γυρίσεις να κοιτάξεις, απλώς περιμένει να τη βρεις σε μια στροφή, δίνοντάς σου και αρκετή δόση παράδοσης - και στο μείγμα των ενορχηστρώσεων που φτιάχνουν έναν γλυκό ακουστικό ήχο και στις μελωδίες και στον στίχο). Θα πείτε, στο ελληνικό τραγούδι είναι ο στίχος που μετράει. Είναι η περίεργη κολλητική ουσία που ενώνει όλα τα στοιχεία του τραγουδιού σε ένα όλο- μέσα σ αυτά και τον στίχο (απαντώ εγώ).
Προσωπικά, δε θα έβαζα τον στίχο πρώτο, ως το βασικότερο ατού του Παναγιώτη, αλλά την ικανότητά του να μπορεί να γράφει ολοκληρωμένα τραγούδια που έχουν το στίγμα του. Και κάτι ακόμα. Επειδή είναι άλλο να ακούς έναν δίσκο κι άλλο να βλέπεις ένα πρόσωπο από κοντά εν ώρα λάιβ καταθέτω μια προσωπική εκτίμηση: Μπορεί η νέα γενιά του έντεχνου να είχε ως τώρα γυναικείο όνομα (σκεφτείτε από Μποφίλιου και Ζουγανέλη έως Βουλγαράκη και Μαρία Παπαγεωργιου) νιώθω όμως ότι τώρα ήρθε η ώρα να βάλουμε και κάποια ανδρικά ονόματα στο πλάνο. Μέσα σ’ αυτά είναι σίγουρα και ο Λάμπουρας. Γιατί η σκηνή (μέσα σ’ αυτήν και η φωνή) είναι μια άλλη ιστορία. Γι’ αυτό καλό είναι, όταν σας δοθεί η ευκαιρία να τον δείτε.

Χάρη Ποντίδα

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2019

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2019

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2018

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2018

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2018

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2018

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2018

Κυκλοφορίες Απριλίου 2018

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2018

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2018

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2017

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2017

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2017

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2017

Κυκλοφορίες Μαΐου 2017

Κυκλοφορίες Απριλίου 2017

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2017

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2017

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2016

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2016

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2016

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαΐου 2016

Κυκλοφορίες Απριλίου 2016

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2016

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2016

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2015

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2015

Κυκλοφορίες Απριλίου 2015

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2015

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2015