Γνώμες | Γνώμες

Φεστιβάλ Αθηνών: Εν αναμονή εξελίξεων 07 Μαρτίου 2019

Παρ’όλο που οι άνθρωποι του φεστιβάλ αυτήν την περίοδο βρίσκονται υπ’ ατμόν και προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τον ανακοινωθέντα προγραμματισμό, δε γνωρίζουν ποιος θα αναλάβει το τιμόνι του.

Το φετινό στιβαρό διεθνών προδιαγραφών πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών αποτελεί τη «δυνατή» χρονιά του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου ως καλλιτεχνικού διευθυντή του, καθώς προσπαθεί να ικανοποιήσει τόσο τις απαιτήσεις του απλού, όσο και του πιο μυημένου κοινού.

Έτσι φέτος, βλέπουμε λαμπερές μετακλήσεις διάσημων ονομάτων από τον χώρο του θεάτρου (Ρόμπερτ Γουίλσον Ιβο Βαν Χόβε, Λεπάζ, Καστελούτσι), της μουσικής (Jethro Tull, Loreena McKennit, Dead Can Dance και Tindersticks) και του χορού, εξίσου δυνατά ονόματα της εγχώριας καλλιτεχνικής σκηνής, ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται «χώρος» για τις νέες δυνάμεις κυρίως του θεάτρου (πέντε Ελληνες σκηνοθετούν για πρώτη φορά στην Επίδαυρο, νέες «αφίξεις» στην Πειραιώς).

Αν τώρα κάνουμε μία σύντομη αναδρομή στο τι συνέβη τα τρία τελευταία χρόνια, βλέπουμε πως έγιναν πράξη ακόμη και τα αυτονόητα (έγκαιρος προγραμματισμός, υπερτιτλισμός όλων ανεξαιρέτως των παραστάσεων, δημιουργική απασχόληση και δράσεις για τα μέχρι πρότινος «αόρατα» παιδιά του φιλοθεάμονος κοινού), μπήκε τάξη και δόθηκε ιδιαίτερο στίγμα στους χώρους του (μουσικός χαρακτήρας Ηρωδείου, χώρος εναλλακτικών προσεγγίσεων πάνω στο αρχαίο δράμα και φυτώριο νεότερων Ελλήνων δημιουργών η Μικρή Επίδαυρος), ορίστηκαν συγκεκριμένες επίκαιρες και νευραλγικές θεματικές γύρω από τις οποίες κινείται πλέον η θεματολογία των παραστάσεων (φέτος ο κεντρικός άξονας είναι αυτός της Διαφορετικότητας), ενώ οι δράσεις του φεστιβάλ ανοίχθηκαν με δωρεάν εκδηλώσεις σ΄όλο το λεκανοπέδιο (Ανοιγμα στην Πόλη). Και όλα αυτά χωρίς το φεστιβάλ να χάσει καθόλου τη διεθνή και εγχώρια λάμψη του. Επίσης, μπορεί πλέον να θεωρούμε δεδομένο το «Λύκειο Επιδαύρου», όμως πριν λίγα χρόνια το να δημιουργηθεί ένα «Διεθνές θερινό σχολείο αρχαίου δράματος» φαινόταν σχεδόν ουτοπικό. Και όλα αυτά με μία διαχείριση προϋπολογισμού χωρίς υπερβάσεις και το φεστιβάλ να καταλήγει πλεονασματικό.

Γιατί τα λέμε τώρα όλα αυτά. Σίγουρα όχι για να ευλογήσουμε την παρούσα καλλιτεχνική διεύθυνση, αλλά γιατί για ακόμη μία φορά βλέπουμε την ίδια ταινία σε επανάληψη.
Παρ’όλο που οι άνθρωποι του φεστιβάλ αυτήν την περίοδο βρίσκονται υπ’ ατμόν και προσπαθούν να φέρουν εις πέρας τον ανακοινωθέντα προγραμματισμό, δε γνωρίζουν ποιος θα αναλάβει το τιμόνι του. Και αυτό γιατί η θητεία του Β. Θεοδωρόπουλου λήγει στα τέλη Απριλίου, ο ίδιος έχει ζητήσει το αυτονόητο από την υπουργό, την πεντάμηνη παράτασή της σε περίπτωση που δεν ανανεωθεί προκειμένου να ολοκληρώσει αυτός και η ομάδα του τις υποχρεώσεις του, και, παρ΄όλα αυτά, το τοπίο εξακολουθεί να είναι ομιχλώδες. Διαβάζουμε πολλά δημοσιεύματα για το τι έχει συμβεί, τι έχει στο μυαλό της η υπουργός, για το τι τη θύμωσε, τι σκέφτεται να κάνει, αλλά για το τι μέλλει γενέσθαι δεν υπάρχει επίσημη ενημέρωση. Και το θέμα εδώ δεν έγκειται στους ανθρώπους, για το αν δηλαδή θα παραμείνει στο τιμόνι ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ή όχι, παρά το έργο που έχει παραδώσει. Είναι θέμα σεβασμού στον θεσμό ενός φεστιβάλ με διεθνή ακτινοβολία, αλλά και θέμα σεβασμού στους προσκέκλημένους του το να υπάρχει επίσημη ενημέρωση από την Πολιτεία και όχι διαρροή παραφιλολογιών, συζητήσεις και δημοσιογραφικά πηγαδάκια.

Φεστιβάλ σε αναμονή λοιπόν… σε μια Ελλάδα που ακόμη και αν έχεις όραμα και προγραμματίσεις εγκαίρως κάτι, δεν ξέρεις αν θα μπορέσεις να το φέρεις εις πέρας.

 

 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Γνώμες"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΓΝΩΜΕΣ" Main_slider_3 Πού στον κόσμο βρίσκεται το ελληνικό θέατρο σήμερα; Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να καταστεί η Αθήνα εκτός από πόλος έλξης για τα αρχαιολογικά της μνημεία, τα μπαράκια και τη ζωντάνια της και για τον σύγχρονο πολιτισμό της; Main_slider Έχω απόψε... ραντεβού Για ποιο λόγο λοιπόν αντί να είμαστε όλοι οι θεατές συνεπείς, θεωρούμε δεδομένο ότι η παράσταση δε θα αρχίσει στην ώρα της; Main_newego_large_t_1101_54345274 Το θέατρο το θ-έρως Δε με κουράζει το να βλέπω θέατρο. Με κουράζει όμως ότι είναι πάντα εκεί: όποτε θελήσω, όσες και όποιες μέρες την εβδομάδα και αν επιλέξω. Main_original_slider_(2) Μια φορά και έναν καιρό... ήταν το θέατρο Μήπως τελικά το θέατρο πρέπει να ξαναθυμηθεί πώς να αφηγείται ιστορίες; Και μήπως οι νεωτερισμοί πρέπει να χρησιμοποιούνται όταν όντως έχουν κάτι να πουν; Γιατί όταν το θέατρο χρησιμοποιεί μια «γλώσσα» χάριν εντυπωσιασμού, καταλήγει να χάσει την επαφή του με τον κόσμο. Main_slider Μάνα Μητέρα Μαμά Αφιερωμένο στην κόρη μου και την μητέρα μου με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας στις 12 ΜαΙου. Main_slider Η Ντούσκα, το BDS και ο Roger Waters Το βιντεάκι στο youtube ήταν ένα καλά στημένο σκηνικό για την προώθηση (διαφήμιση) του ίδιου του BDS και των γενικότερων στόχων του.
#load_content_with_ajax