Γνώμες

Μάνα Μητέρα Μαμά 10 Μαΐου 2019

Αφιερωμένο στην κόρη μου και την μητέρα μου με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας στις 12 ΜαΙου.

Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες ημέρες που απέκτησα την κόρη μου. Συναισθήματα έντονα, που εναλλάσσονταν γρήγορα με την κούραση (χαρά-κούραση-αγάπη-κούραση). Ωστόσο, δεν νομίζω ότι θα βγει ποτέ από το μυαλό μου μια συγκεκριμένη εικόνα: Είναι πρωί, μόλις έχει ξυπνήσει το μικρό μωρούλι που έχει εισβάλει στη ζωή μας και ενώ βρίσκεται στην αγκαλιά μου και το κοιτάω, μια σκέψη, σαν απόλυτη πεποίθηση, έρχεται και κάθεται στο μυαλό μου, αλλά κυρίως στην καρδιά μου. Σκέφτηκα ότι αυτό είναι τελικά το σημείο της ζωής μου, στο οποίο θα σταματήσει ο χρόνος. Ότι θα ακινητοποιηθούν οι δείκτες του ρολογιού και θα μείνουμε για πάντα η μία αγκαλιά με την άλλη: αυτή μωρό και εγώ καινούρια μαμά. Και με αυτή τη σκέψη ένιωσα απέραντη, ατελείωτη, μοναδική γαλήνη, ευτυχία, αγάπη, ηρεμία. Σαν όλα ξαφνικά να πήραν τη θέση τους μέσα μου. Σαν να μου δόθηκε μια απάντηση στα «γιατί» της ύπαρξης…

Έκτοτε πέρασαν τα χρόνια. Η κόρη μου μεγαλώνει και εγώ μεγαλώνω επίσης μαζί της. Ωστόσο, είναι αμέτρητες οι φορές που φέρνω αυτή την εικόνα στο μυαλό μου και χαμογελώ, όταν την έχω αγκαλιά, όταν την κοιτάζω από μακριά, όταν της χτενίζω τα μαλλιά, όταν την βλέπω που κοιμάται.

Δεν υπήρξα από τις γυναίκες που μοναδικός τους στόχος στη ζωή ήταν να γίνουν μάνες, παρόλο που επιθυμούσα να αποκτήσω κάποτε παιδί. Δεν ήμουν όμως ποτέ προετοιμασμένη για το χείμαρρο των συναισθημάτων και των αλλαγών που θα ακολουθούσαν στη ζωή μου από την έλευση ενός τόσο μικροσκοπικού ανθρώπου. Έκτοτε, έχω αναθεωρήσει τα πάντα! Για το μόνο που συνεχίζω να είμαι σίγουρη είναι ότι κάθε πρωί ξημερώνει μια νέα μέρα και συνεπώς ο ανελέητος χρόνος περνάει, χωρίς να μας αφήνει να κρατούμε ως πολύτιμα διαμάντια τις μοναδικές στιγμές με τα παιδιά μας.

Ανάμεσα στις απίστευτες αλλαγές που έχω βιώσει τα χρόνια από τότε που έγινα μητέρα είναι και ο τρόπος που συμπάσχω και αντιλαμβάνομαι άλλες μητέρες. Τις προάλλες άκουγα την μαγνητοσκοπημένη Λούλα Αναγνωστάκη να διαβάζει τον «Ουρανό κατακόκκινο» και συγκινήθηκα με την θεατρική μάνα που δημιούργησε η συγγραφέας. Πόνεσα με τον πόνο της και ένιωσα την απελπισία της. Ανάλογα είναι τα συναισθήματα που μου δημιουργεί και η Έλλη Λαμπέτη, κάθε φορά που ακούω την, εντελώς αντιμπρεχτική, ανάγνωσή της στο ρόλο της Γκρούσα στο «Μάνα κουράγιο» του Μπ. Μπρεχτ. Μια μάνα που δεν το γέννησε το παιδί της, αλλά το ανέστησε με κόπο και θυσίες. Ακόμα και με την τόσο γλυκόπικρη κωμωδία του Γ. Διαλεγμένου, «Μάνα, μητέρα, μαμά», που ξαναδιάβαζα τις προάλλες, συγκινούμαι. Με αυτή την Ελληνίδα μάνα που προσφέρει τα πάντα στα παιδιά της, χωρίς να αναμένει ανταπόδοση και αν πιστέψει ότι είναι βάρος και ανεπιθύμητη, προτιμάει να πεθάνει από το να τους φορτωθεί…

Η μάνα είναι κυρίαρχη μορφή στο θέατρο, και όχι μόνον, σχεδόν εξίσου σημαντική με το θάνατο και τον έρωτα. Άλλωστε, η μάνα είναι αυτή που μας φέρνει στη θνητή ζωή και αποτελεί τον πρώτο μας έρωτα. Θα ξεχωρίσω, από τις φετινές παραστάσεις, τη μάνα-Μαρία Κάλλας («Masterclass» με την Μαρία Ναυπλιώτου) που σπάραζε όταν σκεφτόταν το μωρό που δεν πρόλαβε να βάλει στο στήθος της, την Φόνισσα της Νένας Μεντή («Γυναίκες του Παπαδιαμάντη») που σκότωνε μωρά κοριτσάκια για να μην έχουν την τύχη της, αλλά και την Νόρα («Νόρα» με την Σοφία Χιλλ) που απελπίζεται όταν συνειδητοποιεί ότι τα παιδιά της μπορεί στο μέλλον και να μην την θυμούνται καν.

Αυτή είναι η μοίρα της μητέρας: να στέκει δίπλα στα παιδιά της και να τα αγαπάει. Και όταν φύγει από κοντά μας, να μας συνοδεύει σαν ανάμνηση.

Χρόνια πολλά Μάνα, Μητέρα, Μαμά!

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Γνώμες"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΓΝΩΜΕΣ" Main_original_slider_(2) Μια φορά και έναν καιρό... ήταν το θέατρο Μήπως τελικά το θέατρο πρέπει να ξαναθυμηθεί πώς να αφηγείται ιστορίες; Και μήπως οι νεωτερισμοί πρέπει να χρησιμοποιούνται όταν όντως έχουν κάτι να πουν; Γιατί όταν το θέατρο χρησιμοποιεί μια «γλώσσα» χάριν εντυπωσιασμού, καταλήγει να χάσει την επαφή του με τον κόσμο. Main_slider Η Ντούσκα, το BDS και ο Roger Waters Το βιντεάκι στο youtube ήταν ένα καλά στημένο σκηνικό για την προώθηση (διαφήμιση) του ίδιου του BDS και των γενικότερων στόχων του. Main_original_slider Το θέατρο μιλά όλες τις γλώσσες Το θέατρο δεν γνωρίζει από περιορισμούς, ηθικούς ή γλωσσικούς. Το θέατρο υπάρχει για να εκφράζει ελεύθερα όλους τους ανθρώπους. Η Ομάδα Θεάτρου Κωφών «Τρελά Χρώματα» είναι η ζωντανή απόδειξη. Main_slider Και η εκκλησία πάει... θέατρο Στις μέρες μας, το θέατρο κλίνοντας το κεφάλι μπροστά στο δράμα του Θεανθρώπου, κατεβάζει αυλαία στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Λίγα είναι μάλιστα τα θεατρικά έργα που ασχολούνται με αμιγώς θρησκευτική θεματολογία, πόσο μάλλον με την Σταύρωση και την Ανάσταση του Ιησού Main_703 Ίψεν εναντίον Ίψεν ή αλλιώς Τερζόπουλος vs Καραντζά Αυτή την περίοδο ανεβαίνουν σε αθηναϊκές σκηνές δύο έργα του Ε. Ίψεν σε δύο εντελώς διαφορετικές σκηνοθετικές προσεγγίσεις. Πρόκειται για την «Νόρα» σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου και για τους «Βρικόλακες» του Δημήτρη Καραντζά. Μολονότι και οι δύο ακολουθούν το δρόμο αφενός, της αποδόμησης το... Main_6f8e683e-d45a-7f44-915d-40dc3fd8c968 Προεκλογική… μαριχουάνα στοπ Οι καλλιτέχνες, ο Μητσοτάκης και η φωτογραφία.
#load_content_with_ajax