ΤΡΙΤΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: Το «Πείραμα» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Φλουράκη 19 Νοεμβρίου 2018

Ένα εγχείρημα που αποδεικνύει τη σημαντικότητα του θεατρικού κειμένου, το οποίο όταν πατάει σε σαθρό έδαφος μπορεί να παρασύρει ολόκληρη την παράσταση μαζί του.

Στα τέλη του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα, το ελληνικό θέατρο έχει να επιδείξει αρκετά θεατρικά έργα, πολλά εκ των οποίων παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είτε από άποψη γραφής και δραματουργικής σύνθεσης, είτε θεματολογίας. «Το Πείραμα» της Ζέτης Φίτσιου δεν ανήκει σε αυτά τα έργα, καθώς στερείται τόσο δραματουργικού ενδιαφέροντος, όσο και θεματικής συνοχής. Βασισμένο, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παράστασης, αλλά και με όσα ισχυρίζεται ένας εκ των ηρώων του έργου, σε επιστημονικές θεωρίες και συγκεκριμένα στο «παράδοξο του πειράματος της διπλής σχισμής», θυμίζει περισσότερο διάλεξη με διαλογικά και ακατανόητα μέρη, παρά θεατρικό κείμενο. Το έργο αναλώνεται προκειμένου να αποδείξει τη συγκεκριμένη επιστημονική θεωρία ξεχνώντας εντελώς τους κανόνες της δραματουργίας.

Η παράσταση, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Φλουράκη, που βασίστηκε στο κείμενο της Ζ. Φίτσιου έμεινε εν τέλει έωλη, καθώς βρέθηκε να σχοινοβατεί ανάμεσα στην επιστήμη και το θέατρο. Μια οικογένεια, αποτελούμενη από τον πατέρα, τη μητέρα, τον έφηβο γιο και την οικιακή βοηθό βρίσκονται κλεισμένοι στον χώρο του σπιτιού τους, το οποίο όμως υπόκειται σε παρατήρηση τόσο από γνωστούς και φίλους, όσο και από έναν επιστήμονα, που τους παρατηρεί εξωτερικά, χωρίς ωστόσο να αλληλοεπιδρούν. Ο σκηνοθέτης προσπάθησε να αντιμετωπίσει το κείμενο μέσα από σημειολογικά φορτισμένα σκηνικά αντικείμενα, χωρίς όμως να τα καταφέρνει. Έτσι, ενώ έστησε ένα πολύ ενδιαφέρον εικαστικά και εν δυνάμει εννοιολογικά φορτισμένο σκηνικό (Χριστόφορος Κώνστας-Χρήστος Μαγγανάς, Xsquare Design Lab), στην πορεία απεδείχθη άνευ ουσιαστικού ρόλου. Ο Α. Φλουράκης προσπάθησε να αποδώσει τον εγκλεισμό μιας οικογένειας μέσα σε μια σφαίρα, η οποία έμοιαζε με γυάλα (σαν τη γυάλα με τα ψάρια, που είχε δίπλα του ο επιστήμονας), αλλά και με ανθρώπινο μάτι προκειμένου να υπακούσει στην επιστημονική θεωρία της «διπλής σχισμής». Η προσπάθεια αυτή του σκηνοθέτη ήταν χωρίς λόγο ή ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Επιπλέον, η απουσία θεατρικής πλοκής σε συνδυασμό με την κουραστική και υπερβολική φλυαρία του κειμένου, οδήγησαν τον σκηνοθέτη σε ακρότητες προκειμένου να δημιουργήσει κάποια δράση. Ως αποτέλεσμα, βλέπουμε, στο τέλος του έργου, τους δύο γονείς να ξυλοκοπούν τον γιο τους ανήμερα των 18ων γενεθλίων του. Επρόκειτο όμως για μια πράξη χωρίς δραματουργική συνέπεια, καθώς, μέχρι εκείνο το σημείο, το κοινό αντιμετώπισε μια οικογένεια που ενδιαφέρεται για την έξωθεν καλή μαρτυρία της, παρόλα τα προβλήματά της, χωρίς όμως να φτάνουν σε ακραίες συμπεριφορές.

Μέσα σε αυτό το δραματολογικό και σκηνοθετικό πέλαγος, οι ηθοποιοί αποδείχθηκαν έρμαια μιας ήδη τετελεσμένης κατάστασης. Η σκηνοθετική δυσκολία να αντιμετωπίσει το κείμενο αποτυπώθηκε και στην καθοδήγηση των ηθοποιών. Έτσι, η οικιακή βοηθός (Μυρτώ Αλικάκη), αλλά και ο γιος (Κωνσταντίνος Ελματζίογλου) έπαιζαν πιο φορμαλιστικά, ενώ από την άλλη, οι δύο γονείς (Φαίη Ξυλά-Πέτρος Λαγούτης) έπαιζαν ρεαλιστικά. Κατανοητή η πρόθεση του σκηνοθέτη να δείξει ότι οι δύο πρώτοι επιθυμούσαν να έρθουν σε ρήξη με την διαμορφωμένη κατάσταση, ενώ οι άλλοι δύο ήταν βολεμένοι σε αυτήν, αλλά τελικά αυτό που φάνηκε ήταν ότι επρόκειτο για δύο ζεύγη ηθοποιών που έπαιζαν σε …άλλο έργο. Διαδικαστικός στο ρόλο του επιστήμονα ο Μενέλαος Χαζαράκης.

Η παράσταση στηρίχθηκε σημαντικά στην οπτική πρόσληψη. Το σκηνικό, αλλά και οι φωτισμοί (Γιώργος Τέλος-Lighting Art) κέντρισαν, στην αρχή, την περιέργεια του κοινού, αλλά στην πορεία δεν αποδείχθηκαν αρκετά για να κρατήσουν και το ενδιαφέρον του.

Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα εγχείρημα που αποδεικνύει τη σημαντικότητα του θεατρικού κειμένου, το οποίο όταν πατάει σε σαθρό έδαφος μπορεί να παρασύρει ολόκληρη την παράσταση μαζί του.  

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dscf0740 Είδα: το «Master Class» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου Η Μαρία Ναυπλιώτου αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που αποτελεί κατηγορία από μόνη της, αφού δε διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, αλλά και την ψυχή της προκειμένου να τα προσφέρει στον κόσμο που την παρακολουθούσε μαγεμένος. Main_1538743758185blob Είδα: το «Zωρζ Νταντέν: Ο άναυδος σύζυγος» σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη «Διασκεδαστικό ανέβασμα παρά το φορμαλισμό που αποστειρώνει τον Μολιέρο». Main_%ce%a7%ce%bf%ce%b7%cf%86%ce%bf%cc%81%cf%81%ce%bf%ce%b92%c2%a9domnikimitropoulou Χοηφόροι: Αρχαίο δράμα τσέπης από την ομάδα Terre de Semis «Κανείς από τους ανθρώπους δεν θα περάσει τη ζωή του για πάντα σώος και ατιμώρητος. Το ένα βάσανο είναι εδώ, το άλλο θα έρθει». «Χοηφόροι» του Αισχύλου. Main_unnamed_(4) Είδα: το «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα Μια παράσταση που έχασε τη στόχευσή της και κατέληξε να μοιάζει με μια οποιαδήποτε κωμωδία εποχής. Main_%c2%a9patroklosskafidas-1830 Είδα: το «Ξύπνα Βασίλη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπινιάρη Η σάτιρα του Δημήτρη Ψαθά “ξεσκονισμένη” σε μια από τις παραστάσεις της χρονιάς.
#load_content_with_ajax