Θέατρο | Είδα...

Είδα: Τις «Ζωές των άλλων» στο Θέατρο «Θησείον» 07 Ιανουαρίου 2013

Η σκηνοθεσία της Αλίκης Δανέζη- Κνούτσεν δίνει μια πολύ προσεγμένη θεατρική προσαρμογή.

Ακουγόταν αρχικά ριψοκίνδυνο το εγχείρημα να ανέβουν στο θέατρο «Οι ζωές των άλλων». Έστω κι αν το ενορχήστρωνε η Αλίκη Δανέζη- Κνούτσεν η οποία διαθέτοντας κινηματογραφική και θεατρική εμπειρία, έχει εξάλλου και στο βιογραφικό της ένα εξαιρετικά επιτυχημένο «Festen».
Με μειωμένο τον πήχη των προσδοκιών πέρασα την πόρτα του κατάμεστου Θεάτρου «Θησείον». Πώς θα καταφέρει ο στενόμακρος αυτός χώρος πλημμυρισμένος με σκηνικά αντικείμενα να δώσει πνοή σε μια ταινία που έλαμψε την χρονιά που παρουσιάστηκε (2006) κυρίως χάρη στην διαύγεια και την  λιτότητα της; Δεν θα πρέπει να ξεπερνούσε τις πέντε σελίδες το διαλογικό μέρος του σεναρίου του νέου γερμανού σκηνοθέτη Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ. Πάνω στο παγωμένο επιφανειακά και υπογείως φωτιζόμενο πρόσωπο του Ούρλιχ Μίχε στον ρόλο του κατασκόπου  Γκερντ Βίσλερ φαινόταν ολόκληρη η μεταστροφή του- όλες οι σκέψεις και οι εσωτερικές διεργασίες. Με ποιόν τρόπο, λοιπόν, η θεατρική δράση θα απέδιδε όσα ανέλαβε αυτή η ταινία λεπτών ημιτονίων;
Κι όμως. Το θεατρικό κείμενο που υπογράφει ο Άλμπερτ Οστερμάγιερ (απλή συνωνυμία με τον Τόμας της Σαουμπίνε) πατάει γερά στα πόδια του- όσο ελάχιστες κινηματογραφικές μεταφορές. Η σκηνοθεσία της Αλίκης Δανέζη- Κνούτσεν το κάνει να ρέει ανάμεσα στους διαφορετικούς σκηνικούς χώρους στους οποίους διαδραματίζεται: από το γραφείο του κατασκόπου, την κρεβατοκάμαρα, την τραπεζαρία και το γραφείο του σπιτιού έως το ανακριτικό γραφείο. Ενώ, ορισμένες ευφάνταστες και εύστοχες σκηνικές λύσεις απογείωσαν το όλο αποτέλεσμα: όπως για παράδειγμα τα μικρόφωνα που τοποθετημένα στα φωτιστικά έδιναν την φωνή σαν μέσα από τα ακουστικά του κατασκόπου ή στην σκηνή του ατυχήματος της ηθοποιού Κρίστα-Mαρία Ζίλαντ, όταν ανοίγουν οι πόρτες του θεάτρου και η – εξαιρετική – Άννα Μάσχα πετάγεται όντως στον δρόμο. Πιο δύσκολο έργο εκείνο που επωμίστηκε και έβγαλε εις πέρας με επιτυχία,  ο Γιώργος Συμεωνίδης ερμηνεύοντας επτά διαφορετικούς βοηθητικούς ρόλους, αλλάζοντας μόνο ορισμένες λεπτομέρειες στα ρούχα του. Ενδεχομένως αρχικά να μπέρδεψε όσους θεατές δεν γνώριζαν από πριν την υπόθεση του έργου. Άψογος στον ρόλο του Υπουργού ο Κώστας Μπερικόπουλος. Εξαιρετικός ο Φάνης Μουρατίδης στον ρόλο του συγγραφέα Γκεόργκ Ντράιμαν. Ενώ έναν «δικό του» κατάσκοπο Γκερντ Βίσλερ κατάφερε να χτίσει ο Μανώλης Μαυροματάκης. Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη θεατρική προσαρμογή, η οποία δεν απογοητεύει ακόμη και τους λάτρεις της ταινίας.

Έλενα Γαλανοπούλου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax