Θέατρο | Είδα...

Είδα: Τους «Αστερισμούς» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου 10 Δεκεμβρίου 2013

Καθαρή, ευθύβολη και αυτάρκης η σκηνοθεσία, με τη Στεφανία Γουλιώτη το ίδιο δυνατή στις ανάλαφρες και στις δραματικές στιγμές, και τον Μάκη Παπαδημητρίου πάντα διαθέσιμο να κάνει το κοινό του να γελάσει.

Αντιγράφω από το πρόγραμμα των «Αστερισμών»: «Η επιστήμη εξακολουθεί να είναι το κανάλι της μαγείας – η πεποίθηση δηλαδή πως τίποτα δεν είναι αδύνατο για την ανθρώπινη βούληση, όταν καθοδηγείται από τη γνώση. (...) Όμως, ο Θάνατος αποτελεί μια πρόκληση γι’ αυτόν τον τρόπο ζωής γιατί σηματοδοτεί ένα όριο πέρα από το οποίο η βούληση δεν μπορεί να παίξει κανένα ρόλο». Ο πολιτικός φιλόσοφος Τζον Γκρέι συνοψίζει (άθελά του μάλλον), το θεματικό πυρήνα του ιδιαίτερου έργου του Βρετανού Νικ Πέιν, που σε φέρνει μ’ έναν ασυνήθιστο τρόπο μπροστά σε αιώνιες υπαρξιακές αγωνίες: τον έρωτα, το θάνατο και κάπου ενδιάμεσα, την επιλογή. 
Για μια ακόμα φορά ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθετεί ένα ανήσυχο κείμενο, μα καθόλου προφανές ως τέτοιο. Οι «Αστερισμοί» είναι ένα συγκαλυμμένο υπαρξιακό δράμα που εφορμά με βάση μια σειρά επιστημονικών δεδομένων –τη θεωρία των Χορδών σύμφωνα με την οποία υπάρχουμε και ζούμε σε παράλληλα σύμπαντα, αν και μπορούμε να αντιληφθούμε μόνον το ένα ως πραγματικότητα– για να καταλήξει σε μια λιτή, μοντέρνα, αλλά συναισθηματικά φορτισμένη ελεγεία πάνω στη δύναμη και στην αδυναμία να ορίσουμε τη ζωή μας.
Χωρίς καμιά διάθεση επιστημονικής συνέπειας, ο Πέιν παραδίδει ένα πρωτότυπο κείμενο με επαναλαμβανόμενες σκηνές που παρουσιάζουν αποσπάσματα από τη ζωή δύο νέων οι οποίοι  γνωρίζονται, ερωτεύονται, απατούν ο ένας τον άλλον, χωρίζουν, ξαναβρίσκονται κι έρχονται αντιμέτωποι με το φθαρτό της ανθρώπινης φύσης. Κάθε σύμπλεγμα σκηνών εστιάζει σε ένα απόσπασμα ζωής του ζευγαριού, ιδωμένο από πέντε-έξι διαφορετικές ματιές, λιγότερο ή περισσότερο μετακινημένες από την πρώτη εκδοχή. Οι λέξεις ή οι σκηνικές δράσεις που κάθε φορά διαφοροποιούνται, καταθέτουν μιαν άλλη πραγματικότητα από το ίδιο γεγονός, με τους ίδιους πρωταγωνιστές, τα ίδια σώματα, τις ίδιες ανησυχίες, αλλά κάθε φορά με άλλη έκβαση. 
Στο διεθνές δραματολόγιο υπάρχουν πολλά έργα που μέσα από επαναλαμβανόμενες σκηνές βάζουν τον θεατή στη διαδικασία να επεξεργαστεί πολλαπλά το λόγο και γιατί όχι να επιλέξει ανάμεσα στις εκδοχές που του παραδίδονται. Οι «Αστερισμοί» ωστόσο δεν προτίθενται να αναδείξουν το λόγο –ο Πέιν χρησιμοποιεί εξάλλου πολύ καθημερινούς διαλόγους–, αλλά επιθυμούν να ενεργοποιήσουν το συναίσθημα και τη σκέψη που καθεμιά από αυτές οι εκδοχές γεννούν.
Ακριβώς εκεί ποντάρει η καθαρή, ευθύβολη και αυτάρκης τελικά, σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου: στην πλούσια παλέτα συναισθημάτων που διαδέχονται το ένα το άλλο τόσο για τους θεατές όσο και για τους ηθοποιούς του. Ο ρυθμός της σταθερός μέσα στην επαναληπτικότητα του κειμένου, το αφουγκράζεται και το χρησιμοποιεί για να επανεκκινήσει. 
Ο Μάκης Παπαδημητρίου στο ρόλο του μελισσοκόμου γνωρίζει τη θεωρητική κοσμολόγο Στεφανία Γουλιώτη και μαζί δοκιμάζουν και προκαλούν με απόσταση δευτερολέπτων διαφορετικές εκφράσεις, αντιδράσεις και όρια• περνούν από το χιούμορ και την τρυφερότητα, στον κυνισμό και τη θλίψη για να ξαναρχίσουν από την αρχή. Τονίζοντας ότι η ανθρώπινη ύπαρξη μέσα στην πολυπλοκότητά της είναι ένα πανηγύρι χαράς και λύπης, γιορτής και πένθους.
Είναι μόνοι τους σε μια γυμνή, ντυμένη στα λευκά, σκηνή (που κατά διαστήματα μετατρέπεται με προβολές σε ατμοσφαιρικό συμπαντικό τοπίο από τον Παντελή Μάκκα)• και την ίδια ώρα πληθωρικοί και – το σημαντικότερο - σε μεταξύ τους αρμονία. Η χημεία τους φαίνεται να υποστηρίζεται και από τα ωραία χορογραφικά μοτίβα της Αγγελικής Στελλάτου εμπνευσμένα από κινήσεις πλανητών και των δορυφόρων τους. 
Βαθιά συγκινητική και υψηλής ποίησης η σκηνή που οι δυο τους επικοινωνούν στη νοηματική γλώσσα. Η Στεφανία Γουλιώτη το ίδιο δυνατή στις ανάλαφρες και στις δραματικές στιγμές του έργου, ενώ ο Μάκης Παπαδημητρίου, πάντα διαθέσιμος να κάνει το κοινό του να γελάσει (αυτό είναι εξάλλου και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του) έχοντας  ανοιχτές τις αντένες του και στις πιο «βαριές» σκηνές.
Μια ανθρώπινη παράσταση, χωρίς να στέκει σε χρονική απόσταση από τους θεατές της• τους κοιτάζει στα μάτια - όπως κοιτάζει το έργο την εποχή του. Κι αν κρίνουμε κι από τα ίδια βουρκωμένα μάτια, με λίγη τύχη, τους έχει κοιτάξει και βαθύτερα.

Στέλλα Xαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main__mg_1486 Είδα: τον «Ασχημο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου Συστάσεις για ένα ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα κείμενο μέσα από μια απολαυστική και καλοστημένη προσπάθεια. Main_photo_1 Είδα: τον «Βαφτιστικό» σε σκηνοθεσία και διεύθυνση Γιώργου Πέτρου Μια σύγχρονη και απολύτως θεατρική σκηνοθεσία της γνωστής οπερέτας. Main_3bd04f9e-cb8c-444f-8089-8ba1172cc991 Είδα: τον «Ανθρωπο με το λουλούδι στο στόμα» σε συ-σκηνοθεσία Τ. Ιορδανίδη και Α. Λεμπεσόπουλου Μια παράσταση-ανεμοστρόβιλος, στην οποία παρασύρεται ο θεατής για να μείνει, εν τέλει, ενεός από τη δύναμη της υποκριτικής δεινότητας του Α. Λεμπεσόπουλου. Main_image0153 Είδα: τα «Πουλιά στον αέρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη Εντιμη, σε γενικές γραμμές, προσπάθεια πάνω σε μια ξεθωριασμένη, από το χρόνο, κωμωδία. Main_%ce%a7%ce%b1%ce%bd%cf%82_%ce%9a%cf%8c%ce%bb%cf%87%ce%b1%ce%b1%cf%82_3 Είδα: το «Χανς Κόλχαας» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση που καταφέρνει να παρουσιάσει το οδοιπορικό του ομώνυμου ήρωα. Main_unnamed_(2) Είδα: τo «Να ντύσουμε τους γυμνούς» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα Ασυνήθιστη, αν και τεκμηριωμένη ανάγνωση στον Πιραντέλο που ωστόσο πέφτει σε αντιφάσεις.
#load_content_with_ajax