ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Περσινή αρραβωνιαστικιά» σε σκηνοθεσία Δ. Αγαρτζίδη και Δ. Αναστάσογλου 12 Φεβρουαρίου 2014

Παράσταση με ορμή, χάρη και τη φρεσκάδα του καινούριου.

Ακόμα κι αν δεν γνώριζες πως οι Elephas Tiliensis (η ομάδα των Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου) διεκδίκησαν με εκτιμητέα, στις μέρες μας, επιμονή το παρθενικό ανέβασμα του έργου της Ζυράννας Ζατέλη, θα την αναγνώριζες∙ έτσι κι αλλιώς. Τα 75 και κάτι λεπτά παράστασης έχουν το πάθος, την ενέργεια, την ταυτότητα δύο δημιουργών που -παρά τη μικρή εξοικείωσή τους με τη σκηνοθεσία– ξέρουν τι θέλουν να κάνουν, πού θέλουν να οδηγήσουν το υλικό τους. Λογοτεχνικό εν προκειμένω, με σχεδόν μυθικό χαρακτήρα, 30 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Είναι στ’ αλήθεια σπάνιο να διακρίνεις το στίγμα του δημιουργού ο οποίος έχει πολλά μπροστά του για να δοκιμάσει και να κριθεί, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Και προφανώς δεν συζητάμε για τις παραμέτρους ιδεών και ευρημάτων – αυτά που παρουσιάζει η «Περσινή αρραβωνιαστικιά» στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου– οι οποίες δεν αναζητούν τίτλους πρωτοτυπίας ή παρθενογένεσης. Η συνολική ατμόσφαιρα της παράστασης ωστόσο, φανερώνει την ορμή, τη χάρη και τη φρεσκάδα του καινούριου με σαφήνεια και καθαρότητα. Τόσο ώστε να αποδώσει τις αξίες του έργου -ας μην ξεχνάμε πως η «Περσινή αρραβωνιαστικιά» είναι επίσης απόσταγμα νιότης και σε αυτήν αναφέρεται- όσο και να αναδείξει το προσωπικό λεξιλόγιο των σκηνοθετών της.
Η «Αρραβωνιαστικιά» της Ζυράννας Ζατέλη είναι η μικρή ιστορία μιας μεγάλης απώλειας που βιώνει ένα 12χρονο κορίτσι στα χρόνια του ’60∙ είναι αυτό ακριβώς το ίδιον της νεότητας που σε αναγκάζει να βλέπεις και να αισθάνεσαι τα πράγματα, μεγεθυμένα, ψηλότερα από ό,τι το βλέμμα σου φτάνει. Η ανάγκη να αγγίζεις, να μυρίζεις, να συλλέγεις το δυνατόν περισσότερα. Μια τέτοια εμπειρία εξιστορεί το διήγημα, και κατ’ επέκταση η παράσταση των Elephas Tiliensis. Η εμπειρία ενός προσώπου, η περιπέτεια μιας ψυχής, σε τρεις διαφορετικές εκφάνσεις και «θέσεις» - αφού την ηρωίδα ερμηνεύουν τρεις ηθοποιοί, η Σύρμω Κεκέ, η Ξένια Θέμελη και η Τατιάννα Άννα Πίττα.
Η σκηνοθεσία τις οδηγεί να αποδώσουν αυτό που αυθαίρετα θα ονομάζαμε «κινησιολογία των λέξεων». Η περιγραφικότητα, η αφήγηση ξεπερνιέται μέσα από τη νοημοσύνη του σώματός τους και οι λέξεις στο στόμα τους μεγαλώνουν, σαν να τις υπογράμμιζες με μολύβι στις σελίδες του βιβλίου. Θαρρείς και η γλώσσα ψηλώνει, τόσο που καμιά φορά ασφυκτιά στο περιορισμένης χωρητικότητας Δώμα – κι απόψε ξεχειλισμένο από θεατές.
Αυτή την οδηγία, οι τρεις πρωταγωνίστριες την παραλαμβάνουν και ισότιμα της δίνουν υπόσταση, η καθεμιά με τα δικά της εργαλεία• αν και σε σημεία είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις το πώς η μια χωνεύεται από την τεχνική της άλλης. Στην Ξένια Θέμελη –με τη μεγαλύτερη εξοικείωση στην κίνηση– πέφτει εύλογα το βάρος της σωματικής αφήγησης. Οι χορογραφημένες κινήσεις της έχουν την ευγλωττία που απαιτεί μια τέτοια προσέγγιση, αλλά μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι εκφράσεις που έχει δουλέψει στο πρόσωπό της. Η Τατιάννα Άννα Πίττα καταπραΰνει τη… λογοδιάρροια της ηρωίδας με σταθερότητα και μέτρο. Όσο για τη Σύρμω Κεκέ, παντρεύει αριστοτεχνικά τη συγκίνηση και την ελαφρότητα, αποδεικνύοντας και πάλι πως είναι μια ηθοποιός με έντονο ταπεραμέντο. Το αποτέλεσμα πάντως, εκτός από τις επί μέρους παρατηρήσεις και διαπιστώσεις, είναι υπόθεση του τριμερούς σχήματος αφού συνθέτουν από κοινού μια ενιαία ερμηνεία, λειτουργούν αναπόσπαστα, σαν μια καλοκουρδισμένη και άρτια κατασκευή.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax