Θέατρο | Είδα...

Είδα: «Το φιλί της γυναίκας αράχνης» σε σκηνοθεσία Αλέξη Ρίγλη 31 Οκτωβρίου 2014

Μία μικρού βεληνεκούς παράσταση που σίγουρα ενδιαφέρει και το ευρύτερο κοινό.

Πάντα μου άρεσαν οι παραστάσεις που εντάσσουν έναν καθρέφτη στη σκηνογραφία τους στραμμένο προς το κοινό. Αυτό το καθρέφτισμα, ανοίγει αυτόματα έναν διάλογο με τον θεατή σαν να του δηλώνει σιωπηρά πως κι ο ίδιος είναι ή θα μπορούσε να είναι παρών στην ιστορία που αφηγείται. Κι έτσι, όση ώρα διαρκεί «Το φιλί της γυναίκας – αράχνης» στη δεύτερη σκηνή του 104 βρίσκεις αρκετούς λόγους που καθιστούν οργανική την τοποθέτηση ενός υπερμεγέθη, κατακερματισμένου καθρέφτη πίσω από ένα κελί φυλακής. Εκεί συναντάμε δύο πολύ διαφορετικά μεταξύ τους πλάσματα, που ωστόσο λαχταρούν και διεκδικούν εξίσου την ελευθερία τους.
Ο Βαλεντίν, ένας στρατευμένος επαναστάτης στις ταραγμένες ημέρες της Αργεντίνικης Χούντας και ο Μολίνα, ένας ομοφυλόφιλος που στοχοποιείται από το καθεστώς για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Στο ίδιο κελί μοιράζονται εκτός από την τρομοκρατία της φυλακής και τις δηλητηριασμένες σούπες της κουζίνας της, το όνειρο για μια καλύτερη ζωή, το πέταγμα της φαντασίας προς αυτήν, τα ιδανικά του ελεύθερου ανθρώπου και τελικά την αναζήτηση της αγάπης.
Το μυθιστόρημα του Μανουέλ Πουίνγκ – τιμημένο με Οσκαρ κατά την κινηματογραφική του μεταφορά το 1985 – διατηρεί την ισχύ του αν και 40 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, εξυμνώντας με ωραία γραφή τον ακάματο αγώνα προς την προσωπική και συλλογική ελευθερία. Και ποιος από τους θεατές που κοιτάζουν τώρα τον καθρέφτη δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτήν την αξία;
Η παράσταση του Αλέξη Ρίγλη –ο οποίος υπογράφει και τη δραματουργική επεξεργασία του κειμένου– στρέφεται στοχευμένα σε αυτήν. Με λεπτομερή, όπως όλα δείχνουν, καθοδήγηση προς τους ηθοποιούς του πετυχαίνει να δώσει με καθαρότητα το πορτρέτο δύο διαφορετικών επαναστατικών πόλων μέχρι τη σύμπλευσή τους και να καλλιεργήσει την απαιτούμενη μεταξύ τους χημεία. Αποσπά δε, μια εξαιρετική ερμηνεία από τον ένα εξ αυτών: Τον Μιλτιάδη Φιορέντζη. Ο τελευταίος ανταποκρίνεται απόλυτα στις προκλήσεις του ομοφυλόφιλου ήρωά του, χωρίς στιγμή να τον προδίδει ή να τον παραμορφώνει, παρά την ακρότητά του. Η ετοιμότητα και η ακρίβειά του στις εκφράσεις, στην εκφορά ενός ιλιγγιώδους λόγου καθιστούν τον Φιορέντζη σχεδόν ασυναγώνιστο αν και ο Αποστόλης Τότσικας στέκεται με επάρκεια και μέτρο απέναντι στο ρόλο του Βαλεντίν, δημιουργώντας τελικά ένα δυνατό πρωταγωνιστικό ζευγάρι.
Κάποιες παύσεις που στην εκκίνηση της παράστασης αποδυναμώνουν την αφήγηση, δίνουν τη θέση τους σε μια σταθερά καλή ροή, με κλιμακωτό σασπένς και δραματουργικές κορυφώσεις. Οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου λειτουργούν εύστοχα σαν σημεία στίξης στην πλοκή.
Καταλήγοντας, «Το φιλί της γυναίκας αράχνης» ανήκει στις, μικρού βεληνεκούς, παραστάσεις που σίγουρα ενδιαφέρει και το ευρύτερο κοινό.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Βυσσινόκηπος VS Απόψε αυτοσχεδιάζουμε: Ποιος κερδίζει στα σημεία; Χρόνο με το χρόνο είναι όλο και πιο δύσκολο να απολαύσουμε ένα κλασικό κείμενο όπως το έγραψε ο συγγραφέας του. Main_slider Συνεπιβάτες στο ταξίδι του Rio Grande Μία δροσερή σκηνοθετική προσπάθεια που, παρά τις αδυναμίες της, δρέπει καρπούς, αφήνοντας μία γλυκιά επίγευση. Main_b_25573_or_tspatroklos_skafidas-2614 Είδα: το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου Ένα πολύ ενδιαφέρον, αλλά και πολύ δύσκολο εγχείρημα, το οποίο, όμως, εκτροχιάστηκε λόγω των επαναλήψεων και της άσκοπης, συχνά, φλυαρίας. Main_proves_(015) Είδα: τον «Γυάλινο κόσμο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Ατμοσφαιρικό ανέβασμα που αναδεικνύει εύστοχα τις προθέσεις του συγγραφέα και απογειώνεται χάρη στην ερμηνεία του Χάρη Φραγκούλη. Main_%ce%a0%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%bf%cc%81%cf%84%cf%89%cf%83%ce%b5_%cf%84%ce%bf_%cf%83%ce%ba%cf%85%cc%81%ce%bb%ce%bf_%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1%cc%81%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b11%c2%a9domnikimitropoulou Είδα: το «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου Μια ευαίσθητη παράσταση που «σήκωσε» στους ώμους του ο Γιάννης Νιάρρος. Main_%ce%a4%ce%9f_%ce%94%ce%95%ce%99%ce%a0%ce%9d%ce%9f Είδα: Το «Δείπνο» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Μια αποστασιοποιημένη θεατρική προσέγγιση του ομώνυμου μυθισορήματος του Χέρμαν Κοχ.
#load_content_with_ajax