ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Έντα Γκάμπλερ» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κωνσταντάτου 07 Ιανουαρίου 2015

Εμπνευσμένη σκηνογραφική ιδέα, κινηματογραφικής ροής σκηνοθεσία, καλές ερμηνείες.

Ένα υπερμέγεθες γυάλινο κουτί, στρωμένο απ’ άκρη σ’ άκρη με λοφίσκους άμμου, είναι το χρυσό κλουβί της Εντα Γκάμπλερ – όπως το οραματίστηκε ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κωνσταντάτος. Μια εμπνευσμένη κατασκευή (δια χειρός Κένι Μακλέλαν) που - μπορεί στην πρώτη ματιά να ξενίζει με τον όγκο της και τη θέα μιας ασφυκτικά γεμάτης σκηνής-, σύντομα συνειδητοποιούμε πως λειτουργεί σαν δομικός άξονας για ολόκληρο το ανέβασμα. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια περίπτωση παράστασης όπου η σκηνογραφική ιδέα δεν αναλώνεται σε στοιχεία εντυπωσιασμού, αλλά θεμελιώνει -αν όχι ορίζει- τη σκηνοθετική ματιά. Εδώ μάλιστα εξυπηρετεί και συνεννοείται ευθέως με τη δραματουργία, υπογραμμίζοντας εύγλωττα την ψυχική ερημιά της ηρωίδας όσο και τον εγκλωβισμό της. 
«Έχω ταλέντο να πλήττω μέχρι θανάτου» παραδέχεται η ίδια, καθώς περιφέρεται άσκοπα εδώ κι εκεί βουλιάζοντας ακόμα πιο βαθιά, τα ψηλοτάκουνα μποτάκια της στα στρώματα άμμου. Βαλτώνοντας ολοένα και περισσότερο. Η Εντα Γκάμπλερ είναι παγιδευμένη, πνευματικά ευνουχισμένη, κινδυνεύει από ασφυξία. Και πολύ περισσότερο είναι το απολίθωμα μιας άλλοτε φεγγοβόλας και κοινωνικά διακεκριμένης ύπαρξης – που τώρα αναδύεται από την έρημο και στην έρημο καταλήγει. Στο ίδιο αυτό περιβάλλον περιφέρονται και οι υπόλοιποι ήρωες του έργου: ο άνδρας της Γκέοργκ Τέσμαν, το ερωτικό της απωθημένο Αϊλερτ Λέβμποργκ, η αντίζηλος Τέα Ελβεστετ και ο δικαστής Μπρακ.
Η ιδέα του υπαρξιακού εγκιβωτισμού συνδιαλέγεται άμεσα και με την αφηγηματική τεχνική του εγκιβωτισμού• την κεντρική πλοκή δηλαδή διακόπτουν βίντεο που δίνουν την, αποδομημένα, αστική εικόνα για τους ήρωες, την οποία υπαινίσσεται και ο ίδιος ο Ιψεν. Τεκμηριωμένα, δηλαδή, ο Μιχάλης Κωνσταντάτος συνομιλεί με τις κινηματογραφικές καταβολές του αποφορτίζοντας την ψυχολογική ένταση του έργου.
Η χλωμή, αρρωστημένη εικόνα που εκπέμπεται μέσα από τη σκηνική κατασκευή είναι συνυφασμένη με το τέμπο της παράστασης και το παίξιμο των ηθοποιών. Υπάρχει μια ρυθμική σταθερότητα ακόμα και στις πιο υψηλές συχνότητες της πλοκής,  προφανώς με σκοπό να τονωθεί το αίσθημα της νωχέλειας και της υπαρξιακής παραίτησης που διέπει όλο το έργο. 
Αυτά τα υλικά διαχειρίζονται και οι πρωταγωνιστές της παράστασης, ακόμα κι όταν απλώς έρπουν αθόρυβα στην άμμο. Εξασκημένη εμφανίζεται η Γιώτα Αργυροπούλου. Μεστή και ψύχραιμη μεταδίδει τον κυνισμό και τη σκληρότητα της ηρωίδας της. Ο Μάξιμος Μουμούρης δουλεύει με τις εκφράσεις και το σώμα του αν και κάπως μουδιασμένος απέναντι στο ρόλο του Αϊλερτ, ενώ ο Γιώργος Φριντζήλας παρουσιάζει με επάρκεια το πορτρέτο του Γκέοργκ. Ο Χρήστος  Σαπουντζής αποδεικνύεται ένα σκηνοθετικό πολυεργαλείο -εδώ εκθέτει τις πιο σκοτεινές ερμηνευτικές του πλευρές-, ενώ η Βάσω Καβαλιεράτου αστράφτει από φυσικότητα στο ρόλο της Τέα. 
Όλα αυτά τα στοιχεία σε συνάρτηση, οδηγούν σε ένα πολύ δυναμικό εικαστικά φινάλε - από τις πιο ευφάνταστες κορυφώσεις σε παραστάσεις που έχουμε δει τελευταία και αξίζει να μνημονεύσουμε.

Στέλλα Xαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax