Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου 22 Ιανουαρίου 2015

Διαπλοκή θεάτρου και κινηματογράφου, ωραία μετάφραση, δυνατές ερμηνείες.

Οι σκηνοθεσίες του Δημήτρη Μαυρίκιου συνηθίζουν να φέρνουν τον θεατή αντιμέτωπο με την έννοια του ολικού έργου τέχνης. Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, ηχητικό υλικό συνδιαλέγονται και διαπλέκονται σε θαυμαστή αρμονία τηρώντας τους κανόνες μιας αρχιτεκτονικής κατασκευής. Η διαπίστωση αυτή έρχεται να επιβεβαιωθεί στο ανέβασμα του «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι», που σηματοδοτεί την επιστροφή του σκηνοθέτη στο έργο του Τένεσι Γουίλιαμς. Ο συσχετισμός της τελευταίας του σκηνοθεσίας με τον «Γυάλινο κόσμο» του 1997 δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες, που τελικά απολήγουν στην (κλισέ ορολογία της) δικαίωση(ς).
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος δεν ανταγωνίζεται τον προ, 20ετίας εαυτό του, κι ούτε εκπλήσσει εισάγοντας καινοτομίες. Παραμένει ωστόσο πιστός στην γλωσσική του επάρκεια με τέτοια αφοσίωση, ώστε να μπορούμε να πούμε ότι παραδίδει την πιο ολοκληρωμένη σκηνοθεσία που έχουμε δει μέχρι στιγμής.
Η πνευματική του συγγένεια με το έργο του Τένεσι Γουίλιαμς είναι διακριτή ακόμα κι από τον λιγότερο μυημένο θεατή του, δεδομένης της επιδεξιότητας με την οποία εμβαθύνει κάτω από τον φλοιό του έργου• και τον τρόπο που σταδιακά αποκαλύπτει το μύχιο βυθό του. Από την άρνηση του συνόλου να συμφιλιωθεί με το διαφορετικό (το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας είναι το κέντρο της ανάγνωσης), την υπαρξιακή απελπισία, την αβάσταχτη εγγύτητα του ανθρώπου με τον πρωτογονισμό του, το τραύμα της αλήθειας, την ανατρεπτική σχέση μεταξύ θύτη και θύματος, τον ταξικό ρατσισμό, η σκηνοθεσία παρακολουθεί με ζωηρή προσήλωση και αναδεικνύει οικουμενικά ζητήματα με την ακρίβεια ενός χειρουργού. Εξίσου οργανική στην ανάγνωση του έργου είναι η μετάφραση -και πάλι με την υπογραφή Μαυρίκιου- με τις λέξεις να αποκτούν το πρωτότυπο ποιητικό τους βάθος.
Η θεατρική δράση σε ένα σχεδόν άδειο σκηνικό βρίσκεται, ανά πάσα στιγμή, σε διάλογο με την κινηματογραφική προβολή (που υπογράφει σε άσπρο - μαύρο ο Χρήστος Δήμας) πλουτίζοντας όχι μόνο τα μέσα της σκηνοθεσίας, αλλά και την αποτελεσματικότητα των ηθοποιών. Πριν μιλήσουμε για την ιδιαίτερα εξασκημένη ομάδα πρωταγωνιστών, θα πρέπει να αναφερθούμε και στους υπόλοιπους συντελεστές που ενισχύουν τον «ολικό» χαρακτήρα του ανεβάσματος. Ο Στάθης Σκουρόπουλος συνθέτει μια κατάλληλη μελαγχολική μουσική, ο Λευτέρης Παυλόπουλος φωτίζει με ακρίβεια και ατμοσφαιρικότητα, η Ελένη Μανωλοπούλου σχεδιάζει ωραιότατα κοστούμια εποχής (εξαίρεση η αρχική εμφάνιση του Αλέξανδρου Βάρθη στη σκηνή) με επίκεντρο το βιολετί φόρεμα της Μπέττυς Αρβανίτη, ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης παραδίδει λειτουργικά σκηνικά.
Το αντίκτυπο του κόσμου που δημιουργεί στη σκηνή του «Κεφαλληνίας» ο Δημήτρης Μαυρίκιος, αναγνωρίζεται και στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Καταρχάς, καιρό είχαμε να δούμε την Μπέττυ Αρβανίτη να ερμηνεύει με τέτοια αυτοπεποίθηση το ρόλο της Βάιολετ Βέναμπλ. Συνταρακτική είναι η Λουκία Μιχαλοπούλου ως Κάθριν Χόλι σε μια ερμηνεία που δεν υποχωρεί ούτε αλλοιώνεται ακόμα κι όταν η σκηνοθεσία την εκθέτει σε γυμνή εμφάνιση. Με σταθερότητα και μέτρο αποδίδεται ο δρ Τσουκρόβιτς από τον Αλέξανδρο Βάρθη. Από τους μικρότερους ρόλους ξεχωρίζει μόνον η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, απόλυτα πειστική ως προς τη μητρική απόγνωση της κυρίας Χόλι. Τέλος, με παρουσία μόνο στο κομμάτι των προβολών και του φωνητικού υλικού ο Νίκος Κουρής αγγίζει με λεπτότητα πτυχές από τη μυστηριώδη περσόνα του ποιητή Σεμπάστιαν• και γίνεται ένας ακόμα συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον «Γυάλινο κόσμο» και το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι».

Στέλλα Xαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία. Main_original_slider Παντελής Φλατσούσης: Το kid της σκηνοθεσίας Tο εγχείρημα του σκηνοθέτη να συνδέσει το πρώην ιστορικό 60ο Λύκειο Κυψέλης με τον οικιστικό χάρτη της Κυψέλης ήταν αληθινά ευφυές και απέδωσε.
#load_content_with_ajax