Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου 22 Ιανουαρίου 2015

Διαπλοκή θεάτρου και κινηματογράφου, ωραία μετάφραση, δυνατές ερμηνείες.

Οι σκηνοθεσίες του Δημήτρη Μαυρίκιου συνηθίζουν να φέρνουν τον θεατή αντιμέτωπο με την έννοια του ολικού έργου τέχνης. Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, ηχητικό υλικό συνδιαλέγονται και διαπλέκονται σε θαυμαστή αρμονία τηρώντας τους κανόνες μιας αρχιτεκτονικής κατασκευής. Η διαπίστωση αυτή έρχεται να επιβεβαιωθεί στο ανέβασμα του «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι», που σηματοδοτεί την επιστροφή του σκηνοθέτη στο έργο του Τένεσι Γουίλιαμς. Ο συσχετισμός της τελευταίας του σκηνοθεσίας με τον «Γυάλινο κόσμο» του 1997 δεν θα μπορούσε παρά να δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες, που τελικά απολήγουν στην (κλισέ ορολογία της) δικαίωση(ς).
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος δεν ανταγωνίζεται τον προ, 20ετίας εαυτό του, κι ούτε εκπλήσσει εισάγοντας καινοτομίες. Παραμένει ωστόσο πιστός στην γλωσσική του επάρκεια με τέτοια αφοσίωση, ώστε να μπορούμε να πούμε ότι παραδίδει την πιο ολοκληρωμένη σκηνοθεσία που έχουμε δει μέχρι στιγμής.
Η πνευματική του συγγένεια με το έργο του Τένεσι Γουίλιαμς είναι διακριτή ακόμα κι από τον λιγότερο μυημένο θεατή του, δεδομένης της επιδεξιότητας με την οποία εμβαθύνει κάτω από τον φλοιό του έργου• και τον τρόπο που σταδιακά αποκαλύπτει το μύχιο βυθό του. Από την άρνηση του συνόλου να συμφιλιωθεί με το διαφορετικό (το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας είναι το κέντρο της ανάγνωσης), την υπαρξιακή απελπισία, την αβάσταχτη εγγύτητα του ανθρώπου με τον πρωτογονισμό του, το τραύμα της αλήθειας, την ανατρεπτική σχέση μεταξύ θύτη και θύματος, τον ταξικό ρατσισμό, η σκηνοθεσία παρακολουθεί με ζωηρή προσήλωση και αναδεικνύει οικουμενικά ζητήματα με την ακρίβεια ενός χειρουργού. Εξίσου οργανική στην ανάγνωση του έργου είναι η μετάφραση -και πάλι με την υπογραφή Μαυρίκιου- με τις λέξεις να αποκτούν το πρωτότυπο ποιητικό τους βάθος.
Η θεατρική δράση σε ένα σχεδόν άδειο σκηνικό βρίσκεται, ανά πάσα στιγμή, σε διάλογο με την κινηματογραφική προβολή (που υπογράφει σε άσπρο - μαύρο ο Χρήστος Δήμας) πλουτίζοντας όχι μόνο τα μέσα της σκηνοθεσίας, αλλά και την αποτελεσματικότητα των ηθοποιών. Πριν μιλήσουμε για την ιδιαίτερα εξασκημένη ομάδα πρωταγωνιστών, θα πρέπει να αναφερθούμε και στους υπόλοιπους συντελεστές που ενισχύουν τον «ολικό» χαρακτήρα του ανεβάσματος. Ο Στάθης Σκουρόπουλος συνθέτει μια κατάλληλη μελαγχολική μουσική, ο Λευτέρης Παυλόπουλος φωτίζει με ακρίβεια και ατμοσφαιρικότητα, η Ελένη Μανωλοπούλου σχεδιάζει ωραιότατα κοστούμια εποχής (εξαίρεση η αρχική εμφάνιση του Αλέξανδρου Βάρθη στη σκηνή) με επίκεντρο το βιολετί φόρεμα της Μπέττυς Αρβανίτη, ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης παραδίδει λειτουργικά σκηνικά.
Το αντίκτυπο του κόσμου που δημιουργεί στη σκηνή του «Κεφαλληνίας» ο Δημήτρης Μαυρίκιος, αναγνωρίζεται και στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Καταρχάς, καιρό είχαμε να δούμε την Μπέττυ Αρβανίτη να ερμηνεύει με τέτοια αυτοπεποίθηση το ρόλο της Βάιολετ Βέναμπλ. Συνταρακτική είναι η Λουκία Μιχαλοπούλου ως Κάθριν Χόλι σε μια ερμηνεία που δεν υποχωρεί ούτε αλλοιώνεται ακόμα κι όταν η σκηνοθεσία την εκθέτει σε γυμνή εμφάνιση. Με σταθερότητα και μέτρο αποδίδεται ο δρ Τσουκρόβιτς από τον Αλέξανδρο Βάρθη. Από τους μικρότερους ρόλους ξεχωρίζει μόνον η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, απόλυτα πειστική ως προς τη μητρική απόγνωση της κυρίας Χόλι. Τέλος, με παρουσία μόνο στο κομμάτι των προβολών και του φωνητικού υλικού ο Νίκος Κουρής αγγίζει με λεπτότητα πτυχές από τη μυστηριώδη περσόνα του ποιητή Σεμπάστιαν• και γίνεται ένας ακόμα συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον «Γυάλινο κόσμο» και το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι».

Στέλλα Xαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_proves_(015) Είδα: τον «Γυάλινο κόσμο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Ατμοσφαιρικό ανέβασμα που αναδεικνύει εύστοχα τις προθέσεις του συγγραφέα και απογειώνεται χάρη στην ερμηνεία του Χάρη Φραγκούλη. Main_%ce%a0%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%bf%cc%81%cf%84%cf%89%cf%83%ce%b5_%cf%84%ce%bf_%cf%83%ce%ba%cf%85%cc%81%ce%bb%ce%bf_%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1%cc%81%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b11%c2%a9domnikimitropoulou Είδα: το «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου Μια ευαίσθητη παράσταση που «σήκωσε» στους ώμους του ο Γιάννης Νιάρρος. Main_%ce%a4%ce%9f_%ce%94%ce%95%ce%99%ce%a0%ce%9d%ce%9f Είδα: Το «Δείπνο» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Μια αποστασιοποιημένη θεατρική προσέγγιση του ομώνυμου μυθισορήματος του Χέρμαν Κοχ. Main_original_703 Είδα: την «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου Ένα καλλιτεχνικό επίτευγμα, που φέρει την υπογραφή όλων των συντελεστών και συνεργατών, αλλά αδιαμφισβήτητα τη σφραγίδα της ίδιας της σκηνοθέτιδας. Main__elg9300 Είδα: τον «Bυσσινόκηπο» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη Ισορροπημένη και εμβριθής ανάγνωση μ' έναν θίασο που παρουσιάζει ανάγλυφους τους τσεχωφικούς ήρωες. Main_slider Είδα: τον «Επιθεωρητή» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου Ευφυής διασκευή και εμπνευσμένη σκηνοθεσία του κλασικού έργου του Γκόγκολ.
#load_content_with_ajax