Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Οικογένεια Τσέντσι» σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρέαδη 29 Οκτωβρίου 2015

Σημαντική στιγμή νεανικής δημιουργίας.

Στη Ρώμη του 16ου αιώνα των μεγάλων μορφών και των μεγάλων δραμάτων. Είμαστε ήδη εκεί. Και μοιάζει να αρκεί ο χρυσοποίκιλτος διάκοσμος μιας αστικής σκηνής, που ορθώνεται μπροστά μας σαν πύλη, προκειμένου να μας εισάγει σ' αυτόν τον (όχι και τόσο) ανοίκειο κόσμο.  Οικοδεσπότης ο κόμης Φραντσέσκο Τσέντσι «ο πιο πλούσιος και αδικαιολόγητος άνδρας σε ολόκληρη τη Ρώμη». Μια άβυσσος με χέρια και πόδια που συστήνεται πίνοντας στον «αφανισμό της οικογένειας του».
Ακόμα κι αν η ιστορία της οικογένειας Τσέντσι που δόνησε τη Ρώμη στα τέλη του 16ου αιώνα είναι άγνωστη στους θεατές, το έργο των Ιόλη Ανδρέαδη και Άρη Ασπρούλη για το σατανικό στίγμα που άφησαν στον κόσμο των ανθρώπων είναι απολύτως καθαρό. Η φιγούρα του κόμητα Τσένστι, κεντρικού υποκινητή μιας αναγεννησιακής θηριωδίας, βγαίνει από το σκοτάδι της λήθης για να μας υπενθυμίσει τη μια και μόνη φιλοδοξία του: Να τελειοποιήσει τα εγκλήματα του. «Ένα μεγάλο μαύρο αριστούργημα, αυτό θ' αφήσω κληρονομιά». Στη φράση αυτή συνοψίζεται η πρόθεση του νεόκοπου κειμένου να αποδώσει όχι απλώς μια αιμοσταγή ιστορία, αλλά να φωτίσει όλες τις διαστάσεις του Κακού, το έρεβος της ανθρώπινης ψυχής που ξεπλένεται από την ανθρώπινη υποκρισία.
Ο Τσένστι σφαγιάζει τα παιδιά του, βιάζει τη μοναχοκόρη του σαν σκυλί. Όταν εκείνη και η μητέρα της αποφασίζουν να τον δολοφονήσουν για να απαλλαγούν από το φρικτό μαρτύριο, αναλαμβάνει δράση η Αγία Εκκλησία οδηγώντας τις στο ικρίωμα. Το κακό που έζησε μέσα στις ψυχές των Τσένστι φιμώνεται με την απλοϊκή παραδοχή της χριστιανικής αμαρτίας...
Έχουμε λοιπόν, ένα καινούργιο, πλήρες κείμενο με την πληθωρική, πυκνή, φορτισμένη ποιητική γλώσσα και την οργανωμένη δραματουργία. Βασισμένο τόσο στο χρονογράφημα του Σταντάλ όσο και στη μεταγενέστερη θεατρική καταγραφή του από τον Αρτώ - ο οποίος μάλιστα υποδύθηκε τον κόμη κατά το πρώτο ανέβασμα του. Ένα κείμενο που έχει όλα τα φόντα και τις προϋποθέσεις να αξιοποιηθεί κι από θιάσους του εξωτερικού. Και μια πραγματική ιστορία που δέχεται τη μεταφυσική παραίνεση των συγγραφέων, οι οποίοι την ολοκληρώνουν με μια υπόνοια συγχώρεσης και συμφιλίωσης.
Πλάι σ' αυτό το ντεμπούτο, έχουμε μια δυναμική σκηνοθετική και αισθητική πρόταση. Η προσπάθεια δηλαδή, δεν περιορίζεται σ΄ ένα τυπικό ανέβασμα που θα συστήσει το έργο αλλά επεκτείνεται (ορθά) σε μια ολοκληρωμένη κατασκευή. Τα σκηνοθετικά αντανακλαστικά της Ιόλης Ανδρέαδη βρίσκονται σε εγρήγορση. Καταρχάς, ο ρυθμός που υιοθετεί τη γλιτώνει από καθετί το περιττό• κι έτσι αναδεικνύει το άλλο της «παιδί», το λόγο και την πλοκή. Όλα γίνονται κατανοητά – μαζί και το ποιητικό βάθρο στο οποίο έχουν τοποθετηθεί οι ρόλοι.
Τα πρόσωπα έχουν πράγματι τοποθετηθεί σε ένα βάθρο. Τα σώματα των τριών ερμηνευτών (Μιλτιάδης Φιορέντζης, Ελεάνα Καυκαλά και Μαρία Προϊστάκη) στέκουν σχεδόν σαν ταριχευμένα εκθέματα πίσω από μια αόρατη βιτρίνα, μα οι λεπτές, ελλειπτικές κινήσεις τους αφενός περιγράφουν κάποιες ελάχιστες στιγμές από το ψυχολογικό φορτίο των ηρώων τους αφετέρου μοιάζουν να τους αφυπνίζουν από τη βέβηλη μοναξιά τους.
Κι έπειτα η αφαίρεση στην όψη της παράστασης. Εδώ τα εύσημα αποδίδονται στη Δήμητρα Λιάκουρα (σκηνικά και κοστούμια) που με τόσα λίγα μέσα αλλά και τη φωτεινή ιδέα της «βιτρίνας» (πρόκειται εξάλλου για την εκτέλεση μιας κεντρικής σκηνικής οδηγίας) αποδίδει κομψά το περιβάλλον της εποχής. Δουλειά ακρίβειας και καλαισθησίας διαπιστώνουμε και στους φωτισμούς της Χριστίνας Θανάσουλα.
Οι ρόλοι του δράματος ερμηνεύονται μόνον από τρία πρόσωπα, συνθήκη που αυξάνει και τις απαιτήσεις στις οποίες πρέπει να ανταποκριθούν οι ηθοποιοί. Ο Μιλτιάδης Φιορέντζης είναι ένας έξοχος κόμης Τσέντσι, που φοράει την πιο νοσηρή μάσκα του και με βαθύτατο κυνισμό κι έπαρση τον αποδίδει. Είναι σχεδόν απολαυστικός ως ενσαρκωτής του απόλυτου Κακού. Η Ελεάνα Καυκαλά, μια ευχάριστη έκπληξη ως Μπαλαντέρ, ακροβατεί ανάμεσα στην ερμηνεία τεσσάρων προσώπων πότε με την ορμή του συναισθήματος και πότε με την ψυχρότητα της αποστασιοποίησης. Επαρκής, αν και με κάποιες περιττές εκρήξεις στην ερμηνεία της Βεατρίκης, η Μαρία Προϊστάκη.
Αρκούν όλα τα παραπάνω για να περιγράψουν μιας μικρής κλίμακας, αλλά σημαντική στιγμή νεανικής δημιουργίας.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Βυσσινόκηπος VS Απόψε αυτοσχεδιάζουμε: Ποιος κερδίζει στα σημεία; Χρόνο με το χρόνο είναι όλο και πιο δύσκολο να απολαύσουμε ένα κλασικό κείμενο όπως το έγραψε ο συγγραφέας του. Main_slider Συνεπιβάτες στο ταξίδι του Rio Grande Μία δροσερή σκηνοθετική προσπάθεια που, παρά τις αδυναμίες της, δρέπει καρπούς, αφήνοντας μία γλυκιά επίγευση. Main_b_25573_or_tspatroklos_skafidas-2614 Είδα: το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου Ένα πολύ ενδιαφέρον, αλλά και πολύ δύσκολο εγχείρημα, το οποίο, όμως, εκτροχιάστηκε λόγω των επαναλήψεων και της άσκοπης, συχνά, φλυαρίας. Main_proves_(015) Είδα: τον «Γυάλινο κόσμο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Ατμοσφαιρικό ανέβασμα που αναδεικνύει εύστοχα τις προθέσεις του συγγραφέα και απογειώνεται χάρη στην ερμηνεία του Χάρη Φραγκούλη. Main_%ce%a0%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%bf%cc%81%cf%84%cf%89%cf%83%ce%b5_%cf%84%ce%bf_%cf%83%ce%ba%cf%85%cc%81%ce%bb%ce%bf_%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1%cc%81%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b11%c2%a9domnikimitropoulou Είδα: το «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου Μια ευαίσθητη παράσταση που «σήκωσε» στους ώμους του ο Γιάννης Νιάρρος. Main_%ce%a4%ce%9f_%ce%94%ce%95%ce%99%ce%a0%ce%9d%ce%9f Είδα: Το «Δείπνο» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Μια αποστασιοποιημένη θεατρική προσέγγιση του ομώνυμου μυθισορήματος του Χέρμαν Κοχ.
#load_content_with_ajax