Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε σκηνοθεσία Ειρήνης Μαργαρίτη 19 Νοεμβρίου 2015

Παράσταση εμπειρία, σε ανθρώπινη κλίμακα.

Το θέατρο έχει δοκιμάσει σχεδόν κάθε δυνατότητα για το που μπορεί να συμβεί. Επομένως, δεν είναι τόσο η επιλογή του Χρήστου Σαπουντζή να δώσει την παράσταση «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε ένα παλιό καφενείο που κάνει ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα - ακόμα κι αν πρόκειται για ένα «ειδικό» καφενείο, ικαριώτικο που βάζει φρένο στη βουή της πόλης, κρυμμένο καθώς είναι σε μια στοά των Εξαρχείων. Ενδιαφέρον, αν όχι επείγον, γίνεται για την αλήθεια και την ανθρωπιά του. Για την «χαμηλή» κλίμακα με την οποία συντάσσεται η ιστορία του. Παρουσιάζεται σε ένα τυπικό καφενείο (μοιάζει σαν να επιβίωσε ακέραιο από την δεκαετία του ΄70) και μιλάει για ανθρώπους, ασήμαντους, ανώνυμους, μπλοκαρισμένους, μόνους και τσακισμένους. Μιλάει για μικρούς ανθρώπους μπροστά στο τρομακτικό κενό της απώλειας. (Οι ιστορίες βασίζονται στη βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις).
Ο ένας μόλις έχει χάσει τη γυναίκα του, τη μάνα των παιδιών του, στους διαδρόμους ενός ιδιωτικού νοσοκομείου• έτσι ξαφνικά. Ο άλλος πενθεί το φίλο του, έναν ηλεκτρολόγο που τραυματίζεται θανάσιμα στην οικοδομή. Μια μέρα δουλειάς και μετά, τίποτα• σιωπή. Κι ο πόνος ξεσηκώνει μέσα τους μια βουβή εξέγερση, από αυτές που κάνουν τα στήθια των ανθρώπων να εκρήγνυνται, τις καρδιές τους να σπάνε, τις ζωές να καταποντίζονται.
Πόσους τέτοιους ανθρώπους ξέρεις, αναρωτιέσαι, καθώς παρακολουθείς τον Χρήστο Σαπουντζή να αφηγείται τις ιστορίες τους σαν να ήταν δικές του. Μάλλον γιατί είναι δικές του, όπως είναι του καθένα που ζει σ' αυτή τη συνθήκη, είτε τη λες κρίση, είτε τη λες απλώς ζωή. «Με πιάνει φόβος που βλέπω έτσι σκοτεινό τον κόσμο, σαν να ’ναι πόλεμος ή κατοχή, σα να ’χει γίνει κάποιο κακό μεγάλο» λέει. Και μέσα στο καφενείο, το ικαριώτικο ανάβουν μικρές λαμπίτσες γκαζιού στα τραπέζια, ανάβουν τσιγάρα (το ένα μετά το άλλο), οι μπύρες και τα τσίπουρα ξεπλένουν το κακό και η ζωή συνεχίζεται έξω στο πεζοδρόμιο της Εμμανουήλ Μπενάκη.
Στο μεταξύ, το θέατρο έχει γίνει βίωμα. Ο ηθοποιός θαμώνας. Ο θεατής διαμαρτυρόμενος.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main__mg_2592 Είδα: την «Απλή Μετάβαση» σε σκηνοθεσία Μίνωα Θεοχάρη Με φόντο την τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα βλέπουμε ανάγλυφα τους φόβους, τις αντιφάσεις και τις δύσκολες ισορροπίες των σύγχρονων νέων. Main_%ce%9a%ce%bf%cf%85%ce%bc_%ce%9a%ce%bf%cf%85%ce%b1%cc%81%cf%843%c2%a9elinagiounanli Debate είδα-με: στο «Κουμ Κουάτ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μία παράσταση, δύο διαφορετικές απόψεις που καταδεικνύουν την υποκειμενικότητα, αλλά και το μεγαλείο της τέχνης του θεάτρου. Main_gida_1 Είδα: το «Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Νικορέστης Χανιωτάκης με τον ρυθμό, την ατμόσφαιρα, τις ερμηνείες και τα σκηνικά της, επιβεβαιώνει την ευφυία του κειμένου. Main_slider Είδα: τις «Φυλές» σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά Μια παράσταση που με διορθωτικές κινήσεις θα μπορούσε να αποτελέσει το απόλυτο talk of the town. Main_site_header_950x460_dasi.jpg.950x0_q85_crop-scale Είδα: το «Δάση στα γόνατα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη Μία παράσταση - καταβύθιση στο ασυνείδητο. Εκεί που η ανάγκη για πίστη σε κάτι ανώτερο συναντά τον έρωτα και τον ...θάνατο. Main_imgp0510 Είδα: τους «Ανθρώπους και ποντίκια» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη Ελεύθερη διασκευή του αριστουργήματος του Τζον Στάινμπεκ που αναδεικνύεται σε μια από τις παραστάσεις της χρονιάς.
#load_content_with_ajax