Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε σκηνοθεσία Ειρήνης Μαργαρίτη 19 Νοεμβρίου 2015

Παράσταση εμπειρία, σε ανθρώπινη κλίμακα.

Το θέατρο έχει δοκιμάσει σχεδόν κάθε δυνατότητα για το που μπορεί να συμβεί. Επομένως, δεν είναι τόσο η επιλογή του Χρήστου Σαπουντζή να δώσει την παράσταση «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε ένα παλιό καφενείο που κάνει ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα - ακόμα κι αν πρόκειται για ένα «ειδικό» καφενείο, ικαριώτικο που βάζει φρένο στη βουή της πόλης, κρυμμένο καθώς είναι σε μια στοά των Εξαρχείων. Ενδιαφέρον, αν όχι επείγον, γίνεται για την αλήθεια και την ανθρωπιά του. Για την «χαμηλή» κλίμακα με την οποία συντάσσεται η ιστορία του. Παρουσιάζεται σε ένα τυπικό καφενείο (μοιάζει σαν να επιβίωσε ακέραιο από την δεκαετία του ΄70) και μιλάει για ανθρώπους, ασήμαντους, ανώνυμους, μπλοκαρισμένους, μόνους και τσακισμένους. Μιλάει για μικρούς ανθρώπους μπροστά στο τρομακτικό κενό της απώλειας. (Οι ιστορίες βασίζονται στη βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις).
Ο ένας μόλις έχει χάσει τη γυναίκα του, τη μάνα των παιδιών του, στους διαδρόμους ενός ιδιωτικού νοσοκομείου• έτσι ξαφνικά. Ο άλλος πενθεί το φίλο του, έναν ηλεκτρολόγο που τραυματίζεται θανάσιμα στην οικοδομή. Μια μέρα δουλειάς και μετά, τίποτα• σιωπή. Κι ο πόνος ξεσηκώνει μέσα τους μια βουβή εξέγερση, από αυτές που κάνουν τα στήθια των ανθρώπων να εκρήγνυνται, τις καρδιές τους να σπάνε, τις ζωές να καταποντίζονται.
Πόσους τέτοιους ανθρώπους ξέρεις, αναρωτιέσαι, καθώς παρακολουθείς τον Χρήστο Σαπουντζή να αφηγείται τις ιστορίες τους σαν να ήταν δικές του. Μάλλον γιατί είναι δικές του, όπως είναι του καθένα που ζει σ' αυτή τη συνθήκη, είτε τη λες κρίση, είτε τη λες απλώς ζωή. «Με πιάνει φόβος που βλέπω έτσι σκοτεινό τον κόσμο, σαν να ’ναι πόλεμος ή κατοχή, σα να ’χει γίνει κάποιο κακό μεγάλο» λέει. Και μέσα στο καφενείο, το ικαριώτικο ανάβουν μικρές λαμπίτσες γκαζιού στα τραπέζια, ανάβουν τσιγάρα (το ένα μετά το άλλο), οι μπύρες και τα τσίπουρα ξεπλένουν το κακό και η ζωή συνεχίζεται έξω στο πεζοδρόμιο της Εμμανουήλ Μπενάκη.
Στο μεταξύ, το θέατρο έχει γίνει βίωμα. Ο ηθοποιός θαμώνας. Ο θεατής διαμαρτυρόμενος.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9c%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%99370_ Είδα: τoυς «Μίμους» σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου Τερπνή αναπαράσταση των, εν πολλοίς, άγνωστων αρχαίων κωμικών κειμένων. Main_falakri-tragoudistria-2-1200x800 Είδα: τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου Η Μ. Ξανθοπουλίδου ανέβασε τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» με άποψη, καταφέρνοντας παράλληλα να την κάνει σύγχρονη και να μιλήσει για το εδώ και το τώρα. Main_original_slider Είδα: τo «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση Αμφιλεγόμενη προσπάθεια αποτύπωσης της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος. Main_kronstandt_img_0464 Είδα: τη «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλή Μία επιτυχημένη προσπάθεια δραματοποιημένης ποίησης. Main_img_20190407_221528 Είδα: τα «170 τετραγωνικά» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Το δεύτερο προϊόν συνεργασίας των Τσουρή και Παλούμπη, αναδεικνύεται σ’ ένα ακόμα καλό δείγμα ρεαλιστικού θεάτρου. Main_dsc_6095 Είδα: το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χριστοφή Ο Πίντερ παραμένει ακατανόητος, μολονότι απολύτως καθημερινός, αληθινός και απλός. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο εκάστοτε σκηνοθέτης να σεβαστεί τα νοήματά του. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι παραστάσεις έργων του θα παραμένουν δυσνόητες, πληκτικές και ανούσιες. Όπως το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκ...
#load_content_with_ajax