Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε σκηνοθεσία Ειρήνης Μαργαρίτη 19 Νοεμβρίου 2015

Παράσταση εμπειρία, σε ανθρώπινη κλίμακα.

Το θέατρο έχει δοκιμάσει σχεδόν κάθε δυνατότητα για το που μπορεί να συμβεί. Επομένως, δεν είναι τόσο η επιλογή του Χρήστου Σαπουντζή να δώσει την παράσταση «Blackout: Μια μικρή διαμαρτυρία» σε ένα παλιό καφενείο που κάνει ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα - ακόμα κι αν πρόκειται για ένα «ειδικό» καφενείο, ικαριώτικο που βάζει φρένο στη βουή της πόλης, κρυμμένο καθώς είναι σε μια στοά των Εξαρχείων. Ενδιαφέρον, αν όχι επείγον, γίνεται για την αλήθεια και την ανθρωπιά του. Για την «χαμηλή» κλίμακα με την οποία συντάσσεται η ιστορία του. Παρουσιάζεται σε ένα τυπικό καφενείο (μοιάζει σαν να επιβίωσε ακέραιο από την δεκαετία του ΄70) και μιλάει για ανθρώπους, ασήμαντους, ανώνυμους, μπλοκαρισμένους, μόνους και τσακισμένους. Μιλάει για μικρούς ανθρώπους μπροστά στο τρομακτικό κενό της απώλειας. (Οι ιστορίες βασίζονται στη βραβευμένη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις», εκδόσεις Πόλις).
Ο ένας μόλις έχει χάσει τη γυναίκα του, τη μάνα των παιδιών του, στους διαδρόμους ενός ιδιωτικού νοσοκομείου• έτσι ξαφνικά. Ο άλλος πενθεί το φίλο του, έναν ηλεκτρολόγο που τραυματίζεται θανάσιμα στην οικοδομή. Μια μέρα δουλειάς και μετά, τίποτα• σιωπή. Κι ο πόνος ξεσηκώνει μέσα τους μια βουβή εξέγερση, από αυτές που κάνουν τα στήθια των ανθρώπων να εκρήγνυνται, τις καρδιές τους να σπάνε, τις ζωές να καταποντίζονται.
Πόσους τέτοιους ανθρώπους ξέρεις, αναρωτιέσαι, καθώς παρακολουθείς τον Χρήστο Σαπουντζή να αφηγείται τις ιστορίες τους σαν να ήταν δικές του. Μάλλον γιατί είναι δικές του, όπως είναι του καθένα που ζει σ' αυτή τη συνθήκη, είτε τη λες κρίση, είτε τη λες απλώς ζωή. «Με πιάνει φόβος που βλέπω έτσι σκοτεινό τον κόσμο, σαν να ’ναι πόλεμος ή κατοχή, σα να ’χει γίνει κάποιο κακό μεγάλο» λέει. Και μέσα στο καφενείο, το ικαριώτικο ανάβουν μικρές λαμπίτσες γκαζιού στα τραπέζια, ανάβουν τσιγάρα (το ένα μετά το άλλο), οι μπύρες και τα τσίπουρα ξεπλένουν το κακό και η ζωή συνεχίζεται έξω στο πεζοδρόμιο της Εμμανουήλ Μπενάκη.
Στο μεταξύ, το θέατρο έχει γίνει βίωμα. Ο ηθοποιός θαμώνας. Ο θεατής διαμαρτυρόμενος.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_original_slider Είδα: Το «Πείραμα» σε σκηνοθεσία Ανδρέα Φλουράκη Ένα εγχείρημα που αποδεικνύει τη σημαντικότητα του θεατρικού κειμένου, το οποίο όταν πατάει σε σαθρό έδαφος μπορεί να παρασύρει ολόκληρη την παράσταση μαζί του. Main_dscf0740 Είδα: το «Master Class» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου Η Μαρία Ναυπλιώτου αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που αποτελεί κατηγορία από μόνη της, αφού δε διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, αλλά και την ψυχή της προκειμένου να τα προσφέρει στον κόσμο που την παρακολουθούσε μαγεμένος. Main_1538743758185blob Είδα: το «Zωρζ Νταντέν: Ο άναυδος σύζυγος» σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη «Διασκεδαστικό ανέβασμα παρά το φορμαλισμό που αποστειρώνει τον Μολιέρο». Main_%ce%a7%ce%bf%ce%b7%cf%86%ce%bf%cc%81%cf%81%ce%bf%ce%b92%c2%a9domnikimitropoulou Χοηφόροι: Αρχαίο δράμα τσέπης από την ομάδα Terre de Semis «Κανείς από τους ανθρώπους δεν θα περάσει τη ζωή του για πάντα σώος και ατιμώρητος. Το ένα βάσανο είναι εδώ, το άλλο θα έρθει». «Χοηφόροι» του Αισχύλου. Main_unnamed_(4) Είδα: το «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα Μια παράσταση που έχασε τη στόχευσή της και κατέληξε να μοιάζει με μια οποιαδήποτε κωμωδία εποχής. Main_%c2%a9patroklosskafidas-1830 Είδα: το «Ξύπνα Βασίλη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπινιάρη Η σάτιρα του Δημήτρη Ψαθά “ξεσκονισμένη” σε μια από τις παραστάσεις της χρονιάς.
#load_content_with_ajax